 |
Η σειρά χρωστάει ακόμα τα 4 γυρισμένα της επεισόδια που θα αρχίσουν να προβάλονται στις 17 Απριλίου, ενώ πιθανολογείται πως θα γυριστούν κανά-δυο ώρες ακόμα για τις χαιρετούρες. Και η ερώτηση είναι: to see or not to see;
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα prison break. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα prison break. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Prison Break ends
Η σειρά χρωστάει ακόμα τα 4 γυρισμένα της επεισόδια που θα αρχίσουν να προβάλονται στις 17 Απριλίου, ενώ πιθανολογείται πως θα γυριστούν κανά-δυο ώρες ακόμα για τις χαιρετούρες. Και η ερώτηση είναι: to see or not to see;
2007, The Rest: FOX
Aπό το περσινό μου top-10, τώρα χαμένο κάπου μέσα στη γενικευμένη πολυκοσμία των also-rans. (και αυτό χαριστικά λόγω ιστορίας.) Απότομη η πτώση για το "24" μέσα στο 2007, με τους παραγωγούς να έχουν κάψει κάθε δημιουργική λυχνία τους κατά τη διάρκεια της σπουδαίας σεζόν του 2006, και να περνάνε φέτος 24 επεισόδια πηδώντας καρχαρίες πιο συχνά από όσο ο David Duchovny πηδούσε fictional L.A. women στο "Californication". Η κορύφωση ήρθε υπερβολικά νωρίς με τη βόμβα να σκάει μέσα σε κατοικημένη περιοχή, κάτι που ναι μεν έκανε για ένα απίστευτα σοκαριστικό cliffhanger αλλά δεν άφησε περιθώριο στην υπόλοιπη σεζόν να κινηθεί σε οποιαδήποτε κατεύθυνση. Πώς ξεπερνάς κάτι τέτοιο? Η 5η σεζόν απάντησε στοχεύοντας χαμηλότερα και προσωπικότερα, η 6η απάντησε... κάνοντας... πράγματα. Και κάπου μέσα σε όλο το χαλασμό μάθαμε για το σόι των Bauers περισσότερα από όσα θα θέλαμε. Μεγαλύτερο αμάρτημα όλων? Ο breakout star της 5ης σεζόν, Aaron Pierce, περιορισμένος σε ένα μόλις επεισόδιο κατά τη διάρκεια του οποίου απλώς κουβάλησε σπίτι τα ψώνια της Martha Logan. Ντροπή.
To "American Idol" είχε μια περίεργη χρονιά που οι περισσότεροι συγχέουν με το κακή. Κακή μουσικά, σίγουρα-- μιλάμε για τη χειρότερη δεκάδα στα χρονικά του διαγωνισμού, μια δεκάδα που επέτρεψε σε κάποιον σαν τον creepy και αδιάφορο Phil Stacey να παραμείνει μέχρι την 5άδα/6άδα και να λυπάμαι που έφυγε κιόλας. Αλλά επειδή πρωτίστως αυτό που με ενδιαφέρει είναι να διασκεδάζω, ομολογώ οτι η σεζόν την έκανε και πάλι τη δουλειά της. Διαγωνιζόμενοι που έμαθαν να βγάζουν γλώσσα στον Simon (πάντα αστείο διότι: α) ο Simon έχει καλύτερα comebacks και β) ο Simon έχει δίκιο- αντίο, post-ironic moron Chris Sligh!), μια Paula που μία την έχανες σε μεθυσμένα rants και μία την έβρισκες σε σκέψεις surprisingly πλήρεις νοήματος, ένας Ryan Seacrest που έχει πλέον ανάγει σε τέχνη τη μετριότητα και το προβλέψιμο pun, και φυσικά τo one-man circus Sanjaya με την αξέχαστη faux-hawk του. Βάλτε μέσα και λίγο από κακές auditions που ακόμα καταφέρνουν να εκπλήσσουν μετά από τόσα χρόνια (hello, Seattle!) και ολίγον από κοινωνική ευαισθητοποίηση (το "Idol Gives Back" έδωσε σε φτωχούς χρήματα, στο show το πρώτο του Έμμυ, και σε εμένα ένα από τα αγαπημένα μου performances του 2007) και έτοιμη μια ωραιότατη σεζόν. Αν δεν ήταν τόσο απογοητευτικό και το Bette Middler-fueled φινάλε...
Αυτή τη φορά είναι οριστικό! "Prison Break", σε φιλώ σταυρωτά και αποχωρώ. Αν μετρώ σωστά είναι η 3η φορά που κόβω το show και θα είναι και η φαρμακερή. Όταν επέστρεψα και πάλι πέρσι την άνοιξη είδα τα πράγματα όσο προσχηματικά και ελλείψει νοήματος τα είχα αφήσει πίσω μου, αλλά μια-δυο ενδιαφέρουσες ιδέες (ο Michael και ο Lincoln άγγιξαν το ενδιαφέρον ερώτημα του πόσοι αθώοι αξίζει να πληγωθούν για να σωθούν αυτοί), η γκαζιάρα πλοκή, η διαρκής αίσθηση κίνησης προς τα μπρος, και η παρουσία του William Fichtner με κράτησαν ως το φινάλε. Εκεί έπρεπε (για δεύτερη φορά, μετά το midseason της πρώτης σεζόν) να έχουν τελειώσει όλα, αλλά αντ'αυτού είχαμε ένα ακόμα γελοίο reboot, ακολουθούμενο από μια πρεμιέρα που με έχασε μέχρι να πεις "δεύτερο act break!"
Πάντως ακούω οτι το "Bones" έχει γίνει γαμάτο. Must investigate!
(24, Season 6)
(American Idol)
(Prison Break, Season 2, Season 2 Finale)
So many jokes, so little time.
Αντιγράφω χωρίς το παραμικρό σχόλιο, από το Entertainment Weekly:
Prison Break spinoff may be in the worksΔε θα σχολιάσω, δε θα σχολιάσω, δε θα σχολιάσω...
Fox has ordered a script for a possible spinoff of its series, which would be set at a women's prison and follow a character named Molly, who will pop up on Prison Break later this season. No actress has been cast yet to play Molly, who gets a life sentence for murder but later learns that many of her loved ones, whose deaths she was avenging, are still alive. (Hollywood Reporter)
Prison Break SEASON 2 FINALE
Λίγα σχόλια για το πιο εξοργιστικό 40λεπτο που έχω δει τελευταία.
Αυτοάμυνα. Γαμημένη αυτοάμυνα. Από εδώ ο Michael Scofield. Σας αφήνω να τα πείτε.
...OK όλα? Βλέπω δεν τα πάτε και πολύ καλά.
Νομίζω πως όποιος δέχεται αυτή την εξέλιξη πολύ απλά κοροϊδεύει τον εαυτό του. Εκεί είμαστε, 25 λεπτά μέσα στο επεισόδιο και όλα έχουν κλείσει. Η συνωμωσία της πρώτης σεζόν έχει αποκαλυφθεί στο κοινό, ο Lincoln έχει αθωωθεί, η Sara βρίσκει τα παιδιά κι ετοιμάζονται για ένα τρικούβερτο πάρτι, και ξαφνικά σκάει ο κινέζος από το πουθενά και τον σκοτώνει η Sara γιατί απειλούσε άμεσα τη ζωή του Lincoln, και τότε αυτός ο πανέξυπνος, ιδιοφυής άνθρωπος, ο Michael Scofield, κάνει το πιο ηλίθιο πράγμα που θα έκανε ποτέ άνθρωπος. Τρέχει.
Κοινώς, κάποιος σφύριξε στον Paul Scheuring οτι η σειρά του ανανεώνεται για 3η σεζόν και αυτός σκέφτηκε τον πιο ηλίθιο τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν οι πρωταγωνιστές του να διατηρηθούν on the run. Κι άλλη συνωμωσία, κι άλλοι μυστήριοι τύποι των οποίων τα κίνητρα θα αλλάζουν όποτε κάποιος ηθοποιός βρει άλλο gig, και φτου και πάλι από την αρχή. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά σε εμένα με αυτό το φινάλε έγινε απόλυτα σαφές πως αν το FOX το θελήσει, ο Scheuring δε θα σταματήσει μπροστά στην παραμικρή ανόητη ιδέα προκειμένου το show να χτυπήσει το μαγικό 100 στα επεισόδια.
Δείτε στην πρεμιέρα της 5ης σεζόν: "Michael Scofield presents: Prison Break babies"! Guest starring, Wentworth Miller! Ο μάγος των αποδράσεων εκπαιδεύει τη νέα γενιά παγιδευμένων από το σύστημα, καθώς ο καθένας τους φυλακίζεται σε ένα διαφορετικό ίδρυμα! Η σειρά θα παρακολουθεί την ιστορία του καθενός μέχρι να αποδράσουν όλοι στο 20ο επεισόδιο και να συναντηθούν στον Παναμά. Εκεί, θα βρουν τον Bellick να συλλαμβάνεται για μία ακόμα φορά, τον T-Bag να σέρνεται στο δρόμο γιατί δεν του έχουν μείνει άλλα άκρα (αχέμ) και τον Sucre σε μια γωνία να ζητάει ελεημοσύνη καθώς κλαίει αδύναμα το όνομα της Maricruuuuuuz. (ωραία η Maricruz, by the way, έχω καιρό να το πω.)
Aλλά φυσικά όταν έρθει ο Αύγουστος θα είμαι πάλι εκεί, για 3η χρονιά. Όχι γιατί με νοιάζει πλέον η ευτυχία αυτών των χαρακτήρων, ή γιατί έχω το παραμικρό ενδιαφέρον για το πού πάει η ιστορία (χα χα), αλλά απλώς γιατί όπως κι έφτασε εκεί, η ιδεά της συνεργασίας του ιδιοφυούς Michael με τον παράφρονα Alex προκειμένου να αποδράσουν είναι, όπως κι αν το κάνουμε, intriguing. Κι επίσης, William Fichtner. O τύπος είναι σταθερά συναρπαστικός. Πώς είναι οι δύο πρωταγωνιστές? Ε, ακριβώς το αντίθετο. Όσο για τον άλλο ηθοποιό της προκοπής που είχε η σειρά? Αυτός ευτυχώς συνεχίζει σε άλλες πολιτείες, σε ένα show που δεν θα παρακολουθώ μόνο όταν δεν έχω τίποτα να κάνω (εδώ, scroll down ως το Private Practice). R.I.P., πράκτορα Kellerman. Υπήρξες γαμάτος.
Checking up on Prison Break
So, ύστερα από προτροπή κάποιων από εσάς, έκατσα και είδα λίγα από τα τελευταία επεισόδια του φετινού Prison Break, και ακολουθούν κάποια σχόλια.
Είχε πλάκα να επιστρέφω σε serialized σειρά μετά από κενό σχεδόν 10 επεισοδίων. Τα αδέρφια Scofield και το entourage τους τα είχα εγκαταλείψει νωρίς το φθινόπωρο και τότε ένας μανιακός -και πάντα ικανοποιητικά ερμηνευμένος- Alex Mahone είχε ριχτεί με μανία στο κυνήγι των δραπετών οι οποίοι είχαν χωρίσει τα τσανάκια τους και έτρεχε ο καθένας σαν σε δική του προσωπική σειρά. Τώρα είναι άνοιξη, και ο Alex Mahone κυνηγά μανιωδώς τους δραπέτες οι οποίοι έχουν χωρισμένα τα τσανάκια τους και τρέχουν ο καθένας σαν σε δική του σειρά, ολότελα διαφορετικές από εκείνες του χειμώνα.
Έχει περισσότερη πλάκα το πόσο γρήγορα προσαρμόστηκα ξανά στη σειρά, κι ας μην είχα ιδέα τι είχε συμβεί στο ενδιάμεσο. Οι πλοκές μπορεί να είναι διαφορετικές, αλλά ένα νεύμα, μια ατάκα, μια τσιριχτή νότα του score είναι αρκετά για να υποδείξουν ποιος είναι ο καλός, ποιος ο κακός, ποιον χαρακτήρα πρέπει να υποστηρίζω τη δεδομένη στιγμή. Είναι ευχάριστο να υπάρχουν μερικές σταθερές στον κόσμο του entertainment, και οι απίστευτα μονοδιάστατοι χαρακτήρες του Prison Break είναι μια από αυτές.
Δεν διαμαρτύρομαι, όχι απαραίτητα. Πολύς κόσμος γουστάρει την mindless διασκέδαση του να είναι παντελώς minldless και όχι να έχει όσες γκρίζες περιοχές συνηθίζει να έχει, για παράδειγμα, το 24. Απόλυτα δεκτό, και ομολογώ οτι για αυτά τα δύο επεισόδια που παρακολούθησα σερί, με κέρδισε κι εμένα ξανά. Έχω τη σχετική βεβαιότητα οτι αυτό δεν οφειλόταν σε ένα creative resurgence, αλλά απλά στο γεγονός οτι είχα τόσο καιρό να περάσω χρόνο με τους βαρετούς χαρακτήρες και τις τραβηγμένες από τα μαλλιά πλοκές του Prison Break, και πως αν η σεζόν είχε ακόμα 6-7 επεισόδια πολύ πιθανό να την παράταγα και πάλι.
Αλλά ναι, θα το δεχτώ: η παρακολούθηση μιας σειράς όπου ο πρωταγωνιστής σταμπάρει σε τατουάζ πάνω του το όνομα της μάνας του σε μορφή ρέμπους, έχει τις αρετές της. Έστω κι αν αυτές αξίζουν όταν έρχονται σε μικρές δόσεις, χρονικά διάσπαρτες. Φυσικά και θα παρακολουθήσω το φινάλε της επόμενης εβδομάδας, φυσικά και κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα για να μάθω πώς θα γλιτώσουν τα αδέρφια από μια ακόμα unlikely υπο-περιπέτειά τους στο δρόμο προς την ελευθερία, φυσικά και του χρόνου στα τέλη Αυγούστου το Prison Break θα είναι και πάλι η πρώτη σειρά της νέας σεζόν που θα περιμένω με ανυπομονησία. Αλλά κάτι μου λέει πως τέτοιο καιρό του χρόνου, πάλι τα ίδια θα λέω, για την τρίτη σεζόν αυτή τη φορά.
Για να μην είναι απόλυτα γενικόλογο αυτό το ποστ, και μιας και έχω όρεξη μετά από μιάμιση ώρα κυνηγητού στον Παναμά, ας σχολιάσω και μερικά συγκεκριμένα plot points! Η νοσοκόμα. Καταρχάς την θεωρούσα πάντα κρύα μέχρι κρυοπαγήματος, αλλά με αυτή την περούκα την αγάπησα! Τι, δεν είναι περούκα? Ah, who cares! Και το riff της σειράς πάνω στο κλασικό μοτίβο του ήρωα που παραδίδεται λίγο πριν το σκάσει στο ηλιοβασίλεμα με τον έρωτά του, είναι κλασικό και σταθερά αγαπημένο. Κρίμα που όλα θα τελειώσουν ωραία, τελικά. Αλλά για εκείνη τη στιγμή, το τηλεφώνημά της στον Michael με ακούμπησε. Μπα σε καλό της!
Για να παραμείνω λίγο σε αυτήν, δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς σημαίνει για τους πιστούς θεατές η απόφαση του πράκτορα Kellerman να καταθέσει (υποθέτω οτι η είσοδός του στο δικαστήριο πρέπει να ήταν μεγάλη στιγμή, βοηθήστε με εδώ) αλλά το άψογο timing είναι κάτι που με ξενέρωσε απίστευτα. Επιπλέον, πού μπορεί να το πηγαίνουν με τον χαρακτήρα? Ο Paul Adelstein του χρόνου θα πρωταγωνιστεί στο spin-off του Grey's Anatomy, όταν τον είδα να βάζει το όπλο στο κεφάλι του υπέθεσα πως οι σεναριογράφοι θα τον ξεφορτωνόντουσαν. Τώρα θα ξεμείνουν με μια ακόμα περίπτωση σαν αυτή με την Πρόεδρο που δεν την είχαν διαθέσιμη για σχεδόν μία σεζόν? Αχ, τι μπλέξιμο αυτή η σειρά ώρες-ώρες. Σε κάθε περίπτωση, κάθε αφορμή για να δω την Tina Holmes (την είχα λατρέψει στην 5η σεζόν του Six Feet Under) στην οθόνη είναι καλοδεχούμενη.
Στα κεντρικά στόρι τώρα, τι γίνεται? Ξεχώρισα το ξέσπασμα του Michael όπου πλακώνεται με τον Linc βασικά συνοψίζοντας το κεντρικό μου παράπονο για την ηθική αυτής της σειράς. Και το γεγονός οτι ο πρωταγωνιστής παραδέχτηκε με μια σεζόν καθυστέρηση την ανηθικότητα της απόδρασής τους, τα κάνει όλα καλά? Φυσικά όχι, γιατί το κάνει για εντελώς λάθος λόγους! Όπως του είπε και ο Lincoln, "don't make this about boy loses girl". Κοινώς, man the fuck up και τράβα διόρθωσε το γαμημένο λάθος σου. Και ο Michael έκανε αυτό ακριβώς, κι εγώ το καταχάρηκα... μέχρι που η μάχη του με τον T-Bag την οποία βασικά περίμενα από την πρώτη εμφάνιση του λατρεμένου καθάρματος, διήρκεσε περίπου 3 δευτερόλεπτα. Err, αυτό θα πει αντικλιμάκωση. Whatever. Φαντάζομαι ο Bellick είναι πιο σημαντικός. ("...not.")
Η παρουσία του Sucre με άφησε παγερά αδιάφορο αφού δε συνοδεύτηκε κι από αυτή της Maricruz (αν και δεν είμαι σίγουρος-- την παίζει ακόμα η ίδια, original ηθοποιός? Ή πράγματι τελικά την αντικατέστησαν? Αν ναι, what a waste! Η σειρά "The Nine" κράτησε για 9 λεπτά, τι κρίμα να χάσεις έναν ρόλο εξαιτίας της.) αλλά εν αντιθέσει ο C-Note (καλά τον θυμάμαι ωρέ? Βαριέμαι να κοιτάζω ονόματα τώρα!) με συγκίνησε το παλιόπαιδο! Είναι σπάνιο σε τέτοιες ιστορίες να παίρνεις το χαρούμενο φινάλε που δικαιούσαι, και όταν μία στο τόσο αυτό έρχεται, πάντα με χαροποιεί. Εννοείται πως περίμενα κάτι απαίσιο να συμβεί καθώς αποχωρούσε από τη φυλακή με την οικογένειά του, αλλά την ίδια στιγμή σκεφτόμουν πως αν πράγματι κάτι συμβεί, θα μισήσω τη σειρά αιώνια. Θα ήταν απλά πολύ σαδιστικό. Αλλά τέλος καλό, όλα καλά.
Και τώρα, όπως ανέφερα και παραπάνω, περιμένω πώς και πώς το φινάλε. Ξέρω οτι δε θα με νοιάξει ποτέ μετά το πέρας του, αλλά ταυτόχρονα ξέρω πως θα το διασκεδάσω, όπως διασκέδασα αυτά τα δύο επεισόδια (αλλιώς δε θα τους είχα αφιερώσει 90 συναπτά λεπτά). Και για μικρές δόσεις, φαντάζομαι πως μια τέτοιου είδους συμφωνία δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.
How I Met My Heroes
So sue me. Είναι θεά η κοπέλα.
Σχόλια με spoilers για Heroes, How I Met Your Mother και Prison Break.
Στην geek wet dream σειρά του NBC είναι μάλλον λογικό που την παράσταση συνεχίζει να κλέβει ο geek που ζει αυτό το wet dream. O Hiro εκτός από τα πιο χαριτωμένα αλλά και πιο αρτίστικα κομμάτια του επεισοδίου, εμφανίζεται και στο επίκεντρο ενός εκπληκτικού twist. Αν νομίζατε πως το πρώτο μέρος του πιλότου είχε εντυπωσιακή ανατροπή, το ταξίδι του Hiro στο μέλλον αν μη τι άλλο υπογραμμίζει τη διάθεση του Tim Kring για συνεχή και αποστομωτικά cliffhangers. Επιπλέον, αυτό ήταν ένα twist που βάζει και το πρώτο σημαντικό λιθαράκι για το βασικό story arc της υπόλοιπης σεζόν. Κατά τα άλλα λάτρεψα κάθε πλάνο που είχε μέσα του την Hayden Panettiere στο έτερο uber-fanboy material της σειράς, την indestructible μαζορέτα. Έχω την εντύπωση, εξάλλου, οτι σχεδόν σε κάθε επεισόδιο θα βλέπουμε ευφάνταστους τρόπους με τους οποίους η Claire θα "σκοτώνεται" πριν μπει σε full Wolverine mode. Και η εισαγωγή του χαρακτήρα του Greg Grunberg μου άρεσε, κυρίως γιατί είδαμε κάποια πρώτα hints για το ποιος μπορεί να είναι ο μεγάλος κακός της σεζόν (και πήρα μεγάλη χαρά, btw, που μπλεγμένη για τα καλά μέσα στο όλο σκηνικό είναι η Clea DuVall, πάντα μια παρουσία που με ευχαριστεί). Γενικά υπάρχει μια αύρα δομής Buffy, με τη διαφορά οτι στο Heroes υπάρχουν πολύ περισσότεροι χαρακτήρες. Δεν ξέρω ακόμα αν αυτό θα λειτουργήσει υπέρ ή κατά, αλλά μετά τα δύο πρώτα επεισόδια το βέβαιο είναι οτι θα είμαι εκεί για να μάθω.
Το How I Met Your Mother ήταν το καλύτερο της σεζόν, ως τώρα. Όσες φορές έχουν παίξει με τη φόρμα αφήγησης, προκύπτουν τα αστειότερα επεισόδια- θυμηθείτε το flashback επεισόδιο του Barney ή το απόλυτο highlight της σειράς, το Pineapple Incident από τον Δεκέμβρη. Έτσι κι εδώ, μια συνηθισμένη ιστορία παρουσιάζεται ως ένα σπονδυλωτό σχεδόν-έπος, με κάθε retelling να προσθέτει στοιχεία. Επιπλέον, τα αστεία ήταν τόσο περίτεχνα δοσμένα που λειτουργούσαν σε διαφορετικό επίπεδο κάθε φορά που τα βλέπαμε. Και μέσα σε αυτή την άσκηση sitcom ύφους, είχαμε την επιστροφή του Barney (που ήταν μάλλον σκουριασμένος στα 2 πρώτα επεισόδια) αλλά και τις βάσεις για το μελλοντικό χωρισμό του Ted με την Robin. Και πάλι πρέπει να εκφράσω το θαυμασμό μου για τους σεναριογράφους και το πώς χειρίζονται αυτή τη σχέση.
Barney-isms of the week:
- I'm his best friend, that's a commitment.
Girlfriend- that's like a bad flu: out of your system after a couple of weeks in bed.
High five! - Virginia: Barney, you are just delightful.
Barney: No, Virginia, you're delightful. I'm delighted. And he's just Ted.
I'm really not planning these things, they just keep happening!...
When I have kids and I tell them how I met their mother, I'm gonna tell them everything, the whole damn story!
Για το Prison Break και πάλι δεν έχω πολλά να πω. Η ιστορία έχει ήδη αρχίσει να χάνει το ενδιαφέρον της και θα χρειαστεί σύντομα ένα νέο spin. Δεν ξέρω αν η σκοτεινή στροφή του Mahone θα δώσει αυτό που χρειάζεται η σειρά αυτή τη στιγμή, αλλά τουλάχιστον έκανε για ένα εντελώς απροσδόκητο baseball hiatus cliffhanger. Αν μη τι άλλο, σε ένα μήνα που θα επιστρέψει η σειρά, θα τον θυμόμαστε τον θάνατο του Tweener (όχι επειδή μας ενδιέφερε αυτός ο βαρετός χαρακτήρας, αλλά επειδή πραγματικά, ποιος το περίμενε οτι θα σκοτωνόταν έτσι?), αλλά θα θυμόμαστε τίποτε άλλο? Την πλοκή με τη νοσοκόμα και τον πατέρα της αδυνατώ να την ακολουθήσω, ενώ αυτή τη φορά ένιωσα την προσοχή μου να αποσπάται και στo storyline των δραπετών. Που btw, έγινε πλέον τραβηγμένο ακόμα και για τα δεδομένα του Prison Break. Lincoln αγόρι μου, είσαι με τα καλά σου?
The hardest Simpson to simpson
Έχοντας έναν μαθητή ακριβώς σαν τον Bart Simpson, που και σε αυτόν οι γονείς του αγόρασαν ένα σετ ντραμς για να ξεδίνει, μπορώ να πω οτι το storyline που έφερε τον Bart στην παρέα των jazz slackers ήταν genius! Και όχι μόνο χάρη στην καταδίωξή του από τους White Stripes, σε ένα Gondry-inspired homage, αν και αυτό ήταν εύκολα το highlight του επεισοδίου. Φυσικά τους λατρεύω και είμαι κάπως biased, αλλά αυτό το cameo τους με τη Meg να τους οδηγεί κατευθείαν στα σκουπίδια και το εντελώς σουρεάλ "Hey kid, why don't you watch where you're drumming?" του Jack, ξεπερνούσε τις στρουθοκαμήλους και τους Blue Man Group από νωρίτερα στην κηδεία της στρίπερ. Εxcellent stuff, στα επίπεδα της sweatsuit-heavy πρεμιέρας της 18ης σεζόν των Simpsons.
Παραμένοντας για λίγο στο FOX, σύντομο σχόλιο για το Prison Break. Άλλο ένα καλό επεισόδιο, αν και επειδή αυτή τη βδομάδα actually δεν είχα πλεόνασμα χρόνου αναγκάστηκα να προσπεράσω παντελώς όποια σκηνή είχε τη νοσοκόμα ή τον πατέρα του Kevin McAllister από το Home Alone που εδώ νομίζω οτι κάνει τον επόμενο αντιπρόεδρο. Οπότε αν συνέβη κάτι φοβερό σε αυτές τις σκηνές το έχω χάσει, αν και έχω τη σχετική σιγουριά οτι δεν έγινε τίποτα. Από την άλλη, η σειρά παίρνει πόντους για το οτι καταφέρνει, 5 επεισόδια πλέον μέσα στη σεζόν, να μην μοιάζει κουρασμένη. Οι ιστορίες των 8 (7 πλέον) δένονται περίτεχνα, και φανταστείτε τι θα γίνει μόλις η σειρά θυμηθεί τον Haywire! Κρίμα πάντως που οι παραγωγοί δε μπόρεσαν να φέρουν την Maricruz για ένα σύντομο πέρασμα-- πόσο φορτωμένο πρόγραμμα έχει στο The Nine πια? Η κατάληξη του storyline του Sucre σίγουρα θα έκανε μεγαλύτερη αίσθηση αν η αρραβωνιαστικιά του τον πρόδιδε μπροστά στο πρόσωπό του.
Δυο λόγια εν συντομία για τις δύο κωμωδίες του CBS. To How I Met Your Mother ξεκίνησε φοβερά τη δεύτερη σεζόν του με ένα λίγο-πολύ τέλειο επεισόδιο-- ο Ted με την Robin είχαν υπερβολικά καλή χημεία για να μην ζήσουν ως ζευγάρι για κάποιο, μικρό έστω, διάστημα της σειράς, αλλά από την άλλη θα ήταν κρίμα αν μια φρέσκια κωμωδία σαν αυτή επαναλάμβανε τις σαπουνιές του FRIENDS. Eδώ το ζευγάρι παίρνει μεν το χρόνο του, αλλά χωρίς περιττό δράμα, και με μια ιδιαίτερα ανάλαφρη διάθεση. Θα έλεγα οτι η χημεία μεταξύ των Ted καιRobin συγκρίνεται μόνο με τη χημεία που έχουν ως ζευγάρι, με τον Barney! Οι 3 τους κάνουν για μερικές must κωμικές σκηνές, ενώ το δραματικό βάρος πέφτει στον Marshall. Η εξέλιξή του μου φάνηκε ψύχραιμη, σεναριακά, και πειστική. Η δε κατάληξη του επεισοδίου είχε μια γλυκόπικρη γεύση για την οποία είμαι εντελώς sucker όταν πετυχαίνει. Περιμένω πώς και πώς τη συνέχεια, με την αναπόφευκτη επιστροφή της Lilly.
To The Class είναι άλλο ένα FRIENDS-style sitcom, που το CBS έχει έξυπνα ζευγαρώσει με το Mother. Δημιουργός ο David Crane, ένας από τους 3 δημιουργός της ιστορικής κωμωδίας του NBC, και μια εκ των πρωταγωνιστών είναι η Andrea Anders, της φήμης του Joey. Καλά, "φήμη" μπορεί να είναι μεγάλη λέξη. Η ουσία είναι οτι εδώ έχουμε άλλη μια εφαρμογή της συνταγής του FRIENDS, μια που κατά πρώτον κάπου την έχω βαρεθεί μετά από 10 σεζόν, και κατά δεύτερον την εφαρμόζει πολύ καλύτερα το Mother. Το χιούμορ στο Class ήταν τυπικό και κάργα προβλέψιμο, οι χαρακτήρες ως επί το πλείστον αδιάφοροι, και το καστ υπερβολικά μεγάλο για να προλάβει κάποιος να λάμψει (πλην της Lizzie Kaplan του Mean Girls, που εδώ θυμίζει μια καρτουνίστικη εκδοχή της Shane από το The L Word). Με ακόμα περισσότερες σειρές να κάνουν πρεμιέρα την ερχόμενη εβδομάδα, δύσκολα θα βρω το χρόνο για να διαπιστώσω αν ετούτη εδώ η κωμωδία βελτιώνεται τόσο θεαματικά ώστε να με ενδιαφέρει στη συνέχεια. Και κρίμα, γιατί το κεντρικό της θέμα, το reunion των συμμαθητών, πάντα προσφέρεται για γέλιο και συγκίνηση. Αλλά όχι όταν προσεγγίζεται τόσο αδιάφορα και βαριεστημένα όπως σε αυτή την περίπτωση.
Αύριο θα σχολιαστούν εν συντομία οι υπόλοιπες πρεμιέρες της τρέχουσας εβδομάδας (Jericho, Kidnapped, Smith) και φυσικά το House όταν προλάβω να το δω. Και μην ξεχνιόμαστε, οι σαχλαμάρες τέλος-- απόψε επιστρέφει το Grey's Anatomy, για το οποίο δεν είμαι ποτέ busy...
Semper Fi
Πήξιμο στη σχολή, μαζεύτηκε και πράμα εδώ, ήταν και τίποτε-το-φοβερό τα επεισόδια, οπότε εν τάχει σχολιασμός και spoilers για Prison Break και House αυτής της εβδομάδας.
Είδα το επεισόδιο του Prison Break πριν μια ώρα, και ήδη δε μπορώ να θυμηθώ ποιο ήταν το A-story σχετικά με τους δύο αδερφούς. Θα μου έρθει, κι αν όχι, είμαι σίγουρος οτι δε χάνω τίποτα. Οι σκηνές της νοσοκόμας (με κάθε σοβαρότητα, δε θυμάμαι καν το όνομα του χαρακτήρα της) πάντοτε με αποκοιμίζουν, αλλά στις εναλλαγές που έκανε με Abruzzi ή T-Bag ξύπναγα πάλι. Η ιστορία με τον μαφιόζο ούρλιαζε εξ αρχής οτι θα μας αφήσει χρόνους ο John, αλλά το twist στο φινάλε με έπιασε αδιάβαστο, πιθανώς επειδή μέσα στην τραγική προβλεψιμότητα όλου του υπόλοιπου επεισοδίου μέχρι να πέσουν οι τίτλοι είχα σβήσει το διακόπτη.
Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο όμως αυτή τη στιγμή στη σειρά, είναι ο χαρακτήρας του T-Bag. Η ανατριχιαστική ερμηνεία του Robert Knepper φυσικά και στηρίζει αυτό που προσπαθούν να κάνουν οι συγγραφείς, που δεν είναι άλλο από το να δώσουν μια ιδέα controversy σε μια κατά τα άλλα "ακίνδυνη" περιπέτεια. Τι εννοώ. Ο Sucre είναι ληστής, ο C-Note θύμα των περιστάσεων και, επί της ουσίας, ήρωας. Ο Michael και ο Lincoln θύματα συνωμωσίας. Ο Abruzzi μαφιόζος μεν αλλά πρώτον δεν τον είδαμε να παρενοχλεί κάποιον μη-μαφιόζο, και δεύτερον ακόμα κι έτσι οι παραγωγοί τον ξεπαστρέψανε λίγο μετά την απόδρασή του. Στην ουσία δηλαδή, θα είχαμε μια ενέργεια (την απόδραση) χωρίς συνέπειες για την κοινωνία ή για τον πρωταγωνιστή που παραδοσιακά παίρνει το βάρος στις πλάτες του. Θα είχαμε, αν δεν ήταν ο T-Bag. Αυτή η μικρή ανωμαλία, για τη network τηλεόραση, που φέρνει έναν διεστραμμένο κοινωνιοπαθή ξαμολημένο να σκορπίζει το θάνατο, ως αντίδραση της δράσης του righteous πρωταγωνιστή, είναι που δίνει ένα ενδιαφέρον spin στη σειρά, ειδικά από τη στιγμή που ο χαρακτήρας του κακοποιού δεν έχει αλλοιωθεί στο ελάχιστο. Φοβόμουν οτι στη δεύτερη σεζόν θα τον βλέπαμε πιο μαζεμένο, αλλά εδώ όχι μόνο δεν επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι μου, αλλά στην πραγματικότητα η κατάσταση κινδυνεύει να γυρίσει από την ανάποδη. Eξηγώ: o T-Bag είναι ελεύθερος, σκοτώνει ανθρώπους χωρίς δεύτερες σκέψεις, βιάζει κοριτσάκια, καταστρέφει οικογένειες. Φοβάμαι όμως οτι επάνω στη χαρά τους για το κατόρθωμά τους, οι σεναριογράφοι του Prison Break θα υποβιβάσουν τον τόσο ενδιαφέροντα αυτό χαρακτήρα σε αφορμή για gratuitous violence κάθε βδομάδα, είτε αυτή είναι σωματική (κομμένο χέρι, δολοφονία γιατρού), είτε ψυχολογική (αγκαλιά με κοριτσάκι δίπλα στην πισίνα, και κυρίως τα λόγια που της έλεγε). Θα έλεγα πως μαζί με τον T-Bag, αυτές τις πράξεις βίας σχεδόν τις απολαμβάνει και η ίδια η σειρά. Θα έχει ενδιαφέρον για το πώς θα εξελιχθούν εδώ τα πράγματα.
Δεν έχω πολλά να πω για το House. Η πάθηση της εβδομάδας μπορεί να ήταν ridiculously cool, αλλά το setup για να φτάσουμε ως εκεί ήταν υπερβολικά X-Files για να μπορώ έστω να προσποιηθώ οτι το παίρνω στα σοβαρά. Αλλά πέραν αυτού, ομολογώ οτι αυτό το arc 3 επεισοδίων (το περσινό season finale και οι δύο πρώτες ώρες αυτής της σεζόν) που ασχολήθηκε με την αλληλοεξάρτηση της σωματικής και της ψυχολογικής παραπληγικότητας του House, το καταδιασκέδασα. Στην πραγματικότητα ήταν ό,τι πιο focused μας έχει παρουσιάσει ποτέ η σειρά στα πλαίσια ενός storyline με αρχή-μέση-τέλος. (ο Chi McBride ήταν over the top, την Sela Ward δεν ήξεραν τι να την κάνουν) Η παρακολούθηση αυτού του συναρπαστικού χαρακτήρα μέσα από τη νέα του κατάσταση με έκανε, αν είναι δυνατόν, να τον εκτιμήσω ακόμα περισσότερο! Ο House δεν είναι εύκολο να διαβαστεί όπως η Cameron ή ο Wilson, είναι μια περίπτωση ανθρώπου που αναγκάζει ακόμα και τους πλέον κοντινούς του να αμφισβητούν το αν είναι η ασθένεια που τον κάνει μισάνθρωπο, αφήνοντάς του ως μόνη πηγή αδρεναλίνης το συνεχές κυνήγι ιατρικών αινιγμάτων ή αντίστροφα, αν το God complex του τον απομονώνει από τους γύρω του, με το limping να είναι γι'αυτόν απλώς μια αφορμή. Το αιώνιο ερώτημα με την κότα και το αβγό, ανανεωμένο χάρη στους συγγραφείς του House, πακεταρισμένο σε νέα συσκευασία. One for the ages. Υποθέτωντας οτι τελείωσε αυτή η υπέροχη παρένθεση, να δούμε τώρα τι άλλο έχει το μενού για τη συνέχεια.
Λίγα ακόμη πράγματα για αυτή την εβδομάδα, αλλά ακονίζουμε τα δόντια μας για την ερχόμενη, όπου κάνει πρεμιέρα ο κύριος όγκος της νέας τηλεοπτικής σεζόν. Μια γρήγορη ματιά στις πρεμιέρες της επόμενης βδομάδας θα είναι έτοιμη μές στο επόμενο διήμερο.
Είδα το επεισόδιο του Prison Break πριν μια ώρα, και ήδη δε μπορώ να θυμηθώ ποιο ήταν το A-story σχετικά με τους δύο αδερφούς. Θα μου έρθει, κι αν όχι, είμαι σίγουρος οτι δε χάνω τίποτα. Οι σκηνές της νοσοκόμας (με κάθε σοβαρότητα, δε θυμάμαι καν το όνομα του χαρακτήρα της) πάντοτε με αποκοιμίζουν, αλλά στις εναλλαγές που έκανε με Abruzzi ή T-Bag ξύπναγα πάλι. Η ιστορία με τον μαφιόζο ούρλιαζε εξ αρχής οτι θα μας αφήσει χρόνους ο John, αλλά το twist στο φινάλε με έπιασε αδιάβαστο, πιθανώς επειδή μέσα στην τραγική προβλεψιμότητα όλου του υπόλοιπου επεισοδίου μέχρι να πέσουν οι τίτλοι είχα σβήσει το διακόπτη.
Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο όμως αυτή τη στιγμή στη σειρά, είναι ο χαρακτήρας του T-Bag. Η ανατριχιαστική ερμηνεία του Robert Knepper φυσικά και στηρίζει αυτό που προσπαθούν να κάνουν οι συγγραφείς, που δεν είναι άλλο από το να δώσουν μια ιδέα controversy σε μια κατά τα άλλα "ακίνδυνη" περιπέτεια. Τι εννοώ. Ο Sucre είναι ληστής, ο C-Note θύμα των περιστάσεων και, επί της ουσίας, ήρωας. Ο Michael και ο Lincoln θύματα συνωμωσίας. Ο Abruzzi μαφιόζος μεν αλλά πρώτον δεν τον είδαμε να παρενοχλεί κάποιον μη-μαφιόζο, και δεύτερον ακόμα κι έτσι οι παραγωγοί τον ξεπαστρέψανε λίγο μετά την απόδρασή του. Στην ουσία δηλαδή, θα είχαμε μια ενέργεια (την απόδραση) χωρίς συνέπειες για την κοινωνία ή για τον πρωταγωνιστή που παραδοσιακά παίρνει το βάρος στις πλάτες του. Θα είχαμε, αν δεν ήταν ο T-Bag. Αυτή η μικρή ανωμαλία, για τη network τηλεόραση, που φέρνει έναν διεστραμμένο κοινωνιοπαθή ξαμολημένο να σκορπίζει το θάνατο, ως αντίδραση της δράσης του righteous πρωταγωνιστή, είναι που δίνει ένα ενδιαφέρον spin στη σειρά, ειδικά από τη στιγμή που ο χαρακτήρας του κακοποιού δεν έχει αλλοιωθεί στο ελάχιστο. Φοβόμουν οτι στη δεύτερη σεζόν θα τον βλέπαμε πιο μαζεμένο, αλλά εδώ όχι μόνο δεν επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι μου, αλλά στην πραγματικότητα η κατάσταση κινδυνεύει να γυρίσει από την ανάποδη. Eξηγώ: o T-Bag είναι ελεύθερος, σκοτώνει ανθρώπους χωρίς δεύτερες σκέψεις, βιάζει κοριτσάκια, καταστρέφει οικογένειες. Φοβάμαι όμως οτι επάνω στη χαρά τους για το κατόρθωμά τους, οι σεναριογράφοι του Prison Break θα υποβιβάσουν τον τόσο ενδιαφέροντα αυτό χαρακτήρα σε αφορμή για gratuitous violence κάθε βδομάδα, είτε αυτή είναι σωματική (κομμένο χέρι, δολοφονία γιατρού), είτε ψυχολογική (αγκαλιά με κοριτσάκι δίπλα στην πισίνα, και κυρίως τα λόγια που της έλεγε). Θα έλεγα πως μαζί με τον T-Bag, αυτές τις πράξεις βίας σχεδόν τις απολαμβάνει και η ίδια η σειρά. Θα έχει ενδιαφέρον για το πώς θα εξελιχθούν εδώ τα πράγματα.
Δεν έχω πολλά να πω για το House. Η πάθηση της εβδομάδας μπορεί να ήταν ridiculously cool, αλλά το setup για να φτάσουμε ως εκεί ήταν υπερβολικά X-Files για να μπορώ έστω να προσποιηθώ οτι το παίρνω στα σοβαρά. Αλλά πέραν αυτού, ομολογώ οτι αυτό το arc 3 επεισοδίων (το περσινό season finale και οι δύο πρώτες ώρες αυτής της σεζόν) που ασχολήθηκε με την αλληλοεξάρτηση της σωματικής και της ψυχολογικής παραπληγικότητας του House, το καταδιασκέδασα. Στην πραγματικότητα ήταν ό,τι πιο focused μας έχει παρουσιάσει ποτέ η σειρά στα πλαίσια ενός storyline με αρχή-μέση-τέλος. (ο Chi McBride ήταν over the top, την Sela Ward δεν ήξεραν τι να την κάνουν) Η παρακολούθηση αυτού του συναρπαστικού χαρακτήρα μέσα από τη νέα του κατάσταση με έκανε, αν είναι δυνατόν, να τον εκτιμήσω ακόμα περισσότερο! Ο House δεν είναι εύκολο να διαβαστεί όπως η Cameron ή ο Wilson, είναι μια περίπτωση ανθρώπου που αναγκάζει ακόμα και τους πλέον κοντινούς του να αμφισβητούν το αν είναι η ασθένεια που τον κάνει μισάνθρωπο, αφήνοντάς του ως μόνη πηγή αδρεναλίνης το συνεχές κυνήγι ιατρικών αινιγμάτων ή αντίστροφα, αν το God complex του τον απομονώνει από τους γύρω του, με το limping να είναι γι'αυτόν απλώς μια αφορμή. Το αιώνιο ερώτημα με την κότα και το αβγό, ανανεωμένο χάρη στους συγγραφείς του House, πακεταρισμένο σε νέα συσκευασία. One for the ages. Υποθέτωντας οτι τελείωσε αυτή η υπέροχη παρένθεση, να δούμε τώρα τι άλλο έχει το μενού για τη συνέχεια.
Λίγα ακόμη πράγματα για αυτή την εβδομάδα, αλλά ακονίζουμε τα δόντια μας για την ερχόμενη, όπου κάνει πρεμιέρα ο κύριος όγκος της νέας τηλεοπτικής σεζόν. Μια γρήγορη ματιά στις πρεμιέρες της επόμενης βδομάδας θα είναι έτοιμη μές στο επόμενο διήμερο.
Run, House, Run
Το cheese factor αποτελεί ανεκτίμητη αρετή όταν γίνεται με το σωστό τρόπο, όπως στην φανταστική πρεμιέρα του House όπου με δυσκολία έκρυψα τη συγκίνησή μου στη σκηνή της θαυματουργής ανάρρωσης. Και να ήταν μόνο αυτή η στιγμή αξιομηνμόνευτη? Στη θέα του House να τρέχει, να κάνει σκέιτμπορντ, ή να γλιστράει στο πάτωμα λες και ξεπήδησε από καρτούν της Warner μόλις και μετά βίας κατάφερνα να μη χειροκροτάω σαν ηλίθιο. Οι συγγραφείς έπιασαν την ευκαιρία που άφησε το περσινό season finale και της έδωσαν να καταλάβει.
Στην παράδοση των καλύτερων επεισοδίων της σειράς (στα οποία σαφώς και συγκαταλέγεται αυτό), οι ασθένειες της εβδομάδας αποτελούν κάποια ευθύτατη μεταφορά για τη συναισθηματική κατάσταση του γιατρού και δίνουν μια ευκαιρία εξερεύνησης του συναρπαστικού χαρακτήρα του. Εδώ ο Shore παίζει λίγο με το θεατή, βάζοντας τον πρωταγωνιστή του αντιμέτωπο με δύο ασθένειες που αφαιρούν από τους ασθενείς τη δυνατότητα της κίνησης, τη στιγμή ακριβώς που αυτός την βρίσκει και τρέχει 8 χιλιόμετρα για να πάει στη δουλειά του. Μέσα από την ειρωνεία όμως κάνει μια αποφασιστική δήλωση για το ποιόν του House, καθώς μας λέει με κάθε βεβαιότητα πως η συμπεριφορά του δεν έχει τελικά καμία σχέση με τον φυσικό πόνο του. Ο House είναι αυτός που είναι, μπαστούνι ή όχι μπαστούνι.
Ενώ το επεισόδιο εξελίσσεται, συνειδητοποιούμε πως ο πρωταγωνιστής βρίσκεται ξαφνικά σε έναν κόσμο που είναι ολότελα διαφορετικός από αυτόν που γνώριζε. Ξαφνικά μπορεί να τρέξει, αλλά φοβάται να το κάνει και μόνο στην ιδέα οτι μπορεί να χάσει αυτό το δώρο όσο αναπάντεχα το κέρδισε. Ξαφνικά το περιβάλλον του τον αντιμετωπίζει με άλλο τρόπο- η Cuddy τον αμφισβητεί πιθανώς γιατί θεωρούσε τον πόνο του ως πηγή της δύναμής του, η Cameron δεν τον βλέπει πλέον ως pet project της, ο Foreman τον βλέπει ως κοινό θνητό. Ξαφνικά ο House δεν έχει την ανάγκη να είναι εθισμένος, αλλά με τον κόσμο του να έχει αλλάξει τόσο πολύ δεν ξέρει πώς αλλιώς να λειτουργήσει. Αναζητά τη συναισθηματική δικαίωση που αισθάνονται οι κοινοί γιατροί όταν βοηθούν έναν ασθενή, αλλά και πάλι δεν καταφέρνει να συνδεθεί. Επιχειρεί την ηθική προσέγγιση αλλά χτυπά σε τοίχο. Και πεπεισμένος (χάρη σε μια ημι-σοκαριστική παρέμβαση του Wilson στο τέλος του επεισοδίου) οτι ο εθισμός του στην αδρεναλίνη ενός ιατρικού παζλ τον φέρνει σε μειονεκτική θέση έναντι των γύρω του, αποφασίζει τελικά να γυρίσει στον εθισμό που ξέρει καλύτερα, αυτόν που για χρόνια καθόριζε την ύπαρξή του. Γιατί μπορεί όλο αυτόν τον καιρό να ήταν μίζερος και να ζούσε μια ζωή γεμάτη περιορισμούς, αλλά τουλάχιστον λειτουργούσε σε ένα περιβάλλον που μπορούσε να το κατανοήσει και να το χειριστεί υπέρ του. Όπως εξήγησε και στη γυναίκα του "Stephen Hawking", δεν είναι οτι εκείνη η κατάσταση τον έκανε ευτυχισμένο- είναι οτι η εναλλακτική τον κάνει δυστυχισμένο.
Μπροστά στην πρώτη επιστροφή σπουδαίου show για φέτος, το Prison Break μου μοιάζει λίγο ψιλά γράμματα και πάλι- δεν ξέρω αν έφταιξε οτι το είδα αμέσως πριν το House ή αν όντως αυτό το επεισόδιο ήταν πιο αδύναμο από τα προηγούμενα. Ίσως και τα δύο, δεν ξέρω. Διότι σε κάθε περίπτωση δε θα μπορούσα να είμαι χαρούμενος με την επιστροφή του πράκτορα Kellerman και μάλιστα ως κατασκόπου για την Εκνευριστική Νοσοκόμα, ή στο cop-out ending με τον Licoln ολοζώντανο ή με τον Michael να έχει αφήσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ μέσα σε μια τσαντούλα. Ο Michael? Που είχε σχεδιάσει τα πάντα στην εντέλεια θα έκανε τέτοια γκάφα?
Τελοσπάντων, το επεισόδιο ήταν εν γένει δυνατό, ο Rockmund Dunbar δίνει την πιο συγκινητική ερμηνεία του ως τώρα στη σειρά (η σκηνή με την κόρη του ήταν υπέροχη) και φυσικά ο William Fichtner ήταν William Fichtner. (όταν ξαφνικά φώναξε στον Chuck από το τηλέφωνο κόντεψα να πνιγώ με τη φρυγανιά που έτρωγα.) Αλλά την επόμενη φορά, λιγότερος Sucre και περισσότερο T-Bag, mmmkay?
50-50 and other stories
Season finale για το 4400 αλλά αλλού είχα στραμμένη την προσοχή μου αυτές τις μέρες. Το Prison Break αυτή τη βδομάδα ήταν όσο καλό μπορεί να είναι ποτέ του, in my book. Ύστερα από την σοκαριστική εξέλιξη της πρεμιέρας και την αποχώρηση της Patricia Wettig, βλέπω με μεγάλη μου χαρά οτι οι συνομωσιολογικές ανοησίες έφυγαν ολοκληρωτικά από τη σειρά, αφήνοντας τη θέση τους σε περισσότερη ώρα για το ανθρωποκυνηγητό που έχει εξαπολύσει ο Mahone. Και μιλώντας γι'αυτόν-- όταν ακούω συζητήσεις που περιλαμβάνουν τις λέξεις Emmy, Prison και Break στην ίδια πρόταση, καγχάζω, αλλά η παρουσία του William Fichtner στη σειρά είναι πιθανότατα όσο πιο κοντά θα έρθει ποτέ της στο να κερδίσει κάποιο βραβείο. Ο πρωταγωνιστής του Invasion συνεχίζει να με μαγνητίζει με το θριαμβευτικό και υποχθόνιο γέλιο του και με το αποφασιστικό και τρομακτικό του βλέμμα σε σκηνές όπως σε αυτή του ασανσέρ. (η δεύτερη σε αυτό που θα γίνει μια σειρά κλασικών συναντήσεών του με τον Scofield?) Και μιλώντας για τρομακτικό, πόσο πολύ γουστάρω που οι συγγραφείς δεν έχουν νερώσει το χαρακτήρα του T-Bag? Ο τύπος είναι όσο σαδιστής και φρικιαστικός ήταν ποτέ του, και αν και δείχνει να διαθέτει υπερφυσικές healing powers, το συγχωρώ γιατί είναι πλέον μια από τις εβδομαδιαίες απολαύσεις μου. Δεν είμαι τόσο σίγουρος οτι με ενδιαφέρει ο Tweener, αλλά από την άλλη δε μπορώ να ζητάω πολλά, ειδικά από ένα επεισόδιο που δεν είχε την ενοχλητική νοσοκόμα ούτε για ένα πλάνο. Πάντα τέτοια.
Το αγαπημένο μου, όμως, κομμάτι ήταν οι σκηνές που είχαν να κάνουν με τον Pope και τον Bellick. Ο Stacy Keach σχεδόν έκλεψε το επεισόδιο από τον Fichtner, τόσο με τη δυναμική σκηνή της παραίτησής του, όσο κυρίως με την καταστροφή του Taj Mahal. Η φιλία που είχε αναπτυχθεί στην πρώτη σεζόν μεταξύ του διευθυντή των φυλακών και του Michael αποτελούσε τη μοναδική διαπροσωπική σχέση που με ενδιέφερε στη σειρά, και το να βλέπω τον συμπαθέστατο Pope να την κατεδαφίζει ήταν ιδιαίτερα επίπονο. Όσο για τον απολυμένο δεσμοφύλακα, χαίρομαι πολύ που δεν αυτοκτόνησε, παρά έθεσε ως νέο στόχο της ζωής του τον εντοπισμό των δραπετών που του την κατέστρεψαν. Και πόσο cool θα είναι που θα έχουμε τώρα δύο ανθρώπους να κυνηγούν τον Michael και τον Lincoln, με τόσο διαφορετικά κίνητρα? Περιμένω οπωσδήποτε τουλάχιστον μία σύγκρουση των Pope και Mahone πριν η σειρά κλείσει για χειμώνα.
Αυτό που επιστρέπει στο Prison Break (ειδικά σε αυτή την εξαιρετική αρχή της δεύτερης σεζόν του) να αφήνει μίλια πίσω του το Vanished (και άλλα αδιάφορα shows τέτοιου τύπου) είναι ο τρόπος με τον οποίον οι συγγραφείς ξέρουν να χωρίζουν σωστά τα επεισόδιά τους, δίνοντας πάντα μια αίσθηση εξέλιξης, κλεισίματος, αλλά και μιας υποψίας για το τι θα συμβεί παρακάτω. Στο Vanished όλα είναι χύμα και πουθενά δε νιώθεις οτι οδεύουμε σε κάποια κατάληξη, ενώ στην περιπέτεια του Paul Sheuring είχαμε αυτή την εβδομάδα την ταιριαστή πλοκή που ήθελε τους δύο αδερφούς να επιχειρούν να ελευθερώσουν τον LJ. Αρχή, αξέχαστη μέση (με τη σκηνή στο ασανσέρ) και τέλος με δυνατό cliffhanger. Κάθε ενέργεια οδηγεί στην επόμενη. Δε συμβαίνουν όλες μαζί, και βλέεεεεπουμε που θα μας οδηγήσει ο άνεμος... Αυτά, για να μαθαίνουν οι διάφοροι Josh Berman.
Μ'αυτά και μ'αυτά έχω σχεδόν ξεχάσει τι έγινε στο 4400. Τα δύο προηγούμενα season finales ήταν πολύ καλύτερα από όσο θα έπρεπε, ανανεώνοντας συνεχώς το ενδιαφέρον μου για τη συνέχεια. Θα είναι κι αυτό εδώ αρκετό? Σίγουρα αγαπάμε τον Billy Campbell και τον χαρακτήρα του, η επιστροφή του οποίου έδωσε στη σειρά μια ώθηση που ήταν απαραίτητη ύστερα από ένα σερί μέτριων επεισοδίων. Σίγουρα αγαπάμε τον τρόπο με τον οποίον ξεφορτωθήκαμε την ξύλινη Megalyn Echinkunwoke (κούκλα, αλλά ατάλαντη), παίρνοντας και το payoff που περιμέναμε εδώ και ενάμιση μήνα, και μάλιστα με αναπάντεχο τρόπο. Η ιστορία παίρνει ένα ακόμα ενδιαφέρον spin και σίγουρα αν συνεχιζόταν επί τόπου, θα συνέχιζα κι εγώ να την παρακολουθώ. Αλλά η σειρά κάνει το λάθος να υπερεκτιμήσει τη δύναμη των χαρακτήρων της (η οποία απλά δεν υπάρχει). Πρέπει να νοιαστώ για το γεγονός οτι η αδερφή της Diana πήρε μια σύριγγα? Καλά ξεκουμπίδια, for all I care. Ή για την εξαφάνιση της Karina Lombard? Ο χαρακτήρας της πήγαινε ανεκμετάλλευτος για μια ολόκληρη σεζόν, και τώρα ξαφνικά πρέπει να νοιαστώ ξανά? Πάντα θα περιμένω να δω πώς θα εξελιχθεί η μυθολογία του 4400, ιδιαίτερα τώρα που διαθέτει και πάλι ενταγμένο σε αυτήν τον όχι-τόσο-subtly-μοντέρνο-Ιησού Jordan Collier. Αλλά είναι βέβαιο οτι σε 9 μήνες θα νοιάζομαι ακόμα? Αρκετά ειρωνικά, δεδομένου και του τελευταίου πλάνου της σεζόν, θα απαντήσω με ένα "Fifty-Fifty".
Season 06-07, Day One
Παραδοσιακά είναι το FOX που ξεκινάει την τηλεοπτική σεζόν, και εξίσου παραδοσιακά το κάνει με δύο σειρές που περιστρέφονται γύρω από κυβερνητικές συνωμοσίες, απαγωγές, ανθρωποκυνηγητά και μακιαβελικούς πολιτικούς. Η ερώτηση για τα πολλά λεφτά σε αυτή την περίπτωση δεν είναι πόσο καλά ή κακά είναι αυτα τα shows, αλλά το πότε αυτού του είδους τα shows θα γίνουν one too many.
Το Prison Break ξεκίνησε καλύτερα από την αίσθηση που μου είχε αφήσει το β' μισό της πρώτης σεζόν του, κυρίως χάρη στην προσθήκη του William (Bill? Really?) Fichtner στο καστ, στο ρόλο του ομοσπονδιακού πράκτορα που αναλαμβάνει να συλλάβει τους 8 δραπέτες. Με την καθηλωτική του παρουσία, ο αγαπημένος καρατερίστας δίνει δραματικό βάρος ακόμα και στα πιο ξεπερασμένα κλισέ που ξεστομίζει, μετατρέποντας κάθε μία σκηνή του σε λόγο παρακολούθησης του επεισοδίου. Όταν η κάμερα δεν ακολουθεί τον Fichtner τα πράγματα είναι σαφώς λιγότερο καθηλωτικά, καθώς οι διάλογοι μεταξύ των πρωταγωνιστών παραμένουν κενοί και οι ερμηνείες ξύλινες, με εξαίρεση φυσικά τον τρομακτικό T-Bag (που όμως δυστυχώς έχει αποκοπεί από το κυρίως γκρουπ).
Το story με τον αδερφό της προέδρου με έκανε να στραβώνω όποτε έπαιρνε την κάμερα από τον Fichtner, αλλά η σοκαριστική κατάληξή του μου δίνει ελπίδα οτι για την ώρα τουλάχιστον, τελείωσαμε με αυτές τις ανοησίες. Και ΟΚ, δε χάσαμε ακριβώς την τηλεοπτική μετενσάρκωση της Jodie Foster, οπότε yay και για αυτό. Με αυτό το στόρι να εξελίσσεται κατά αυτό τον τρόπο, και την Patricia Wettig στο Brothers & Sisters, μπορώ να ελπίζω οτι οι κακοί πολιτικοί θα κάνουν χώρο για το αληθινά ενδιαφέρον κομμάτι της σειράς, δηλαδή τους δραπέτες και το ανθρωποκυνηγητό που εξαπολύεται για την εντόπισή τους?
Σε αντίθεση με το Prison Break (που έχει τις χτυπητές του αδυναμίες, αλλά και τις γνωστές του αρετές), το Vanished δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα στον χορτασμένο θεατή. Παρακολουθείται σχετικά ευχάριστα, καθώς διάφορα εξωπραγματικά πράγματα συμβαίνουν επί της οθόνης (με πιο ακραίο όλων, την καρτουνίστικη ερμηνεία της Rebecca Gayheart στο ρόλο της δημοσιογράφου-αρπακτικού), αλλά η ερώτηση είναι αν μπορεί να μας νοιάξει στο ελάχιστο. Με τουλάχιστον 6 νέα δράματα παρόμοιας φύσεως να κάνουν πρεμιέρα μέσα στον Σεπτέμβριο και άλλα τόσα να επιστρέφουν για νέες σεζόν, είναι φυσικό οτι από κάποιο σημείο ο θεατής θα βαρεθεί να χρειάζεται να συγκρατεί και την παραμικρή λεπτομέρεια για μια ντουζίνα διαφορετικές πλεκτάνες, οι περισσότερες μάλιστα εκ των οποίων είναι εμφανές οτι δεν έχουν προδιαγεγραμμένη κατάληξη, και ούτε κάτι το αληθινά ξεχωριστό.
Για δυο βδομάδες ακόμα (μέχρι δηλαδή την επόμενη σημαντική πρεμιέρα, 5/9 με House και Standoff) το πρόγραμμα θα επιτρέπει να παρακολουθώ με ευκολία και το νέο περιπετειώδες δράμα του FOX, αλλά αν ως τότε δε με έχει εκπλήξει ευχάριστα τότε θα το εγκαταλείψω εις βάρος γνωστών και ασφαλέστερων επιλογών, όπως καλή ώρα το lead-in του, τo Prison Break.
Season Finale: Prison Break (s1)
**MAJOR SPOILERS.**
Όταν το κλείσιμο μιας ολόκληρης σεζόν είναι λιγότερο αγωνιώδες από τουλάχιστον τα μισά της επεισόδια, τότε ξέρουμε οτι κάτι δεν πάει καλά. Η μεγάλη στιγμή ήρθε στο αμέσως προηγούμενο επεισόδιο, κι εδώ απλώς παρακολουθούμε μάλλον βαριεστημένα έναν over-stretched επίλογο. Αυτό που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο γελοία, είναι οτι επιχειρείται αυτός ο επίλογος να αποκτήσει και cliffhanger-worthy αξία, κάτι που όσο κι αν προσπάθησα δεν κατάφερα να του αναγνωρίσω. Μετά από μια σεζόν αγωνίας, 5 κατάδικοι που τρέχουν στα χωράφια δεν είναι κάτι που θα με κάνει να περιμένω τη συνέχεια-- αυτοί οι άνθρωποι δεν με ενδιέφεραν ποτέ τους, η συνωμοσία που κρύβεται πίσω από όλα πλησιάζει τα X-Files σε επίπεδα preposterousness, και νομίζω υπάρχει ένα όριο στο πόσες φορές θα την πατήσω με ένα "και πώς θα τη γλιτώσουν τώρα?" όταν πλέον δε με νοιάζει.
Στην πραγματικότητα, κάπου ανάμεσα στην 8η σεκάνς τρεχάλας και στον θάνατο του πιο ανυπόφορου χαρακτήρα της σειράς (όπου υποθέτω θα έπρεπε να σοκαριστώ και να αναφωνήσω κάτι του τύπου "μα δεν μπορούν να το κάνουν Αυτόοο!"), με μια μικρή δόση not-making-any-sense ανατροπής (μπράβο, μας πιάσατε, τελικά σκότωσαν τον Πρόεδρο, "what a twist!"-- αλλά γιατί?) αποφάσισα πως κάθε μου ενδιαφέρον για το Prison Break πέθανε μαζί με τον κακομοίρη τον Westmorlund.
Όταν το κλείσιμο μιας ολόκληρης σεζόν είναι λιγότερο αγωνιώδες από τουλάχιστον τα μισά της επεισόδια, τότε ξέρουμε οτι κάτι δεν πάει καλά. Η μεγάλη στιγμή ήρθε στο αμέσως προηγούμενο επεισόδιο, κι εδώ απλώς παρακολουθούμε μάλλον βαριεστημένα έναν over-stretched επίλογο. Αυτό που κάνει την κατάσταση ακόμα πιο γελοία, είναι οτι επιχειρείται αυτός ο επίλογος να αποκτήσει και cliffhanger-worthy αξία, κάτι που όσο κι αν προσπάθησα δεν κατάφερα να του αναγνωρίσω. Μετά από μια σεζόν αγωνίας, 5 κατάδικοι που τρέχουν στα χωράφια δεν είναι κάτι που θα με κάνει να περιμένω τη συνέχεια-- αυτοί οι άνθρωποι δεν με ενδιέφεραν ποτέ τους, η συνωμοσία που κρύβεται πίσω από όλα πλησιάζει τα X-Files σε επίπεδα preposterousness, και νομίζω υπάρχει ένα όριο στο πόσες φορές θα την πατήσω με ένα "και πώς θα τη γλιτώσουν τώρα?" όταν πλέον δε με νοιάζει.
Στην πραγματικότητα, κάπου ανάμεσα στην 8η σεκάνς τρεχάλας και στον θάνατο του πιο ανυπόφορου χαρακτήρα της σειράς (όπου υποθέτω θα έπρεπε να σοκαριστώ και να αναφωνήσω κάτι του τύπου "μα δεν μπορούν να το κάνουν Αυτόοο!"), με μια μικρή δόση not-making-any-sense ανατροπής (μπράβο, μας πιάσατε, τελικά σκότωσαν τον Πρόεδρο, "what a twist!"-- αλλά γιατί?) αποφάσισα πως κάθε μου ενδιαφέρον για το Prison Break πέθανε μαζί με τον κακομοίρη τον Westmorlund.
Week 7/5-13/5: Chris off Idol, Michael off River Fox!
Tην περασμένη εβδομάδα μας αποχαιρέτησαν για φέτος Gilmore Girls, Veronica Mars, The Office και What About Brian. Με την ελπίδα πως θα τους ξαναδούμε όλους αυτούς και του χρόνου (θα ξέρουμε μέσα στο επόμενο πενθήμερο), προχωράμε στα υπόλοιπα.
This Week
Prison Break. Και πέρα από τα φινάλε όμως, τα σοκ δεν έλειψαν από αυτή την εβδομάδα. Μετά από ένα μετριότατο σερί επεισοδίων που απλά έμοιαζαν να σκοτώνουν χρόνο μέχρι τη μεγάλη στιγμή, ο Michael και τα καθάρματα επιχειρούν τη μεγάλη απόδραση. (ήταν 11? δεν τους μέτρησα...) Το επεισόδιο δεν απογειώνεται μέχρι τη στιγμή του πρώτου Μεγάλου Θανάτου της σειράς, αλλά από εκεί και πέρα είναι διαολεμένα αγωνιώδες. Προσπερνώ και την παραμικρή ακόμα σκηνή που είχε σχέση με την ηλίθια junkie νοσοκόμα (και συγγνώμη κιόλας, δηλαδή 10 γομάρια δε μπορούσαν απλά να σπάσουν τη γαμοπόρτα του ιατρείου της? Ήθελαν και το κλειδάκι? Σιγά το καλτσόν ρε!), και αυτό που μένει είναι αντάξιο των καλύτερων στιγμών του 24! Το δεκάλεπτο της απόδρασης με είχε φέρει στα γονατιστά όρθιο μπροστά στην οθόνη μου, να φωνάζω στα κινούμενα ανθρωπάκια. Αν το φινάλε είναι ακόμα πιο αγωνιώδες, θα με πάρουν μέσα.
American Idol. Μόνο που η πιο σοκαριστική στιγμή δεν ήταν αυτή της απόδρασης στο Prison Break, αλλά αυτή της αποχώρησης του ροκά Chris Daughtry από το talent show που αισίως 
είναι ένα μόλις βήμα από τον τελικό. Όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, ούτε ο ίδιος ο Chris, ούτε και η έτερη του bottom 2, Katharine McPhee, πίστευαν στα αυτιά τους. Αργότερα η Paula Abdul έβαλε τα κλάμματα, και ο Simon Cowell έτριβε αμήχανος τα χείλη του, κοιτώντας με άδειο βλέμμα την αποχώρηση του χρυσού παιδιού τους. Βέβαια ο ίδιος ο Chris μάλλον δε θα πολυσκάει άλλο-- μια μέρα μετά την αποχώρησή του, δέχθηκε πρόταση για τη θέση του lead singer στο συγκρότημα Fuel, και όλα δείχνουν οτι θα απολαύσει μια πολύ πιο υγιή καριέρα από την όποια καριέρα μπορεί να επιφυλλάσσει το μέλλον στην Katharine, (a.k.a. Kelly Clarkson του φτωχού) ή στον Taylor Hicks (που μπορεί να γίνει ο πιο περιζήτητος wedding singer).
Και τώρα ποιος? Αποχώρησε το φαβορί, άρα ποιος μπορεί τώρα να κερδίσει? Η Katharine όταν λέει "μεγάλα" τραγούδια προδίδεται
από την περιορισμένων δυνατοτήτων φωνή της, και όταν λέει "εύκολες" μπαλάντες τις παραφορτώνει και τις κάνει να μην ακούγονται. Τη μία φορά που είπε ένα απλό fun τραγουδάκι, το αποτέλεσμα ήταν η αγαπημένη μου ερμηνεία σε όλο το φετινό American Idol ("Black Horse and the Cherry Tree"). Αλλά η κατά τα άλλα εμμονή της σε τραγούδια που δε μπορεί να βγάλει, σε συνδυασμό με το οτι θα θεωρηθεί από το κοινό ως "υπεύθυνη" για το διώξιμο του Chris, υπογράφουν την έξοδό της αυτή την Τετάρτη. Στο τελικό λοιπόν δύο ερμηνευτές για τους οποίους είναι μάλλον αδιανόητο το ενδεχόμενο pop καριέρας. Αλλά οι τελευταίες τους ερμηνείες έχουν υπάρξει σπουδαίες, οπότε τουλάχιστον ο τελικός θα έχει αρκετές αξέχαστες στιγμές.
Grey's Anatomy. Το άλλο σοκ μου ήρθε από το ιατρικό δράμα για την κατάσταση του οποίου ανησύχησα την περασμένη εβδομάδα. Με το τελευταίο αυτό επεισόδιο θυμήθηκα για ποιο λόγο το λατρεύει όλος ο κόσμος, καθώς μετά από πολύ καιρό υποχρεώθηκα να μαζεύω τα δάκρυά μου. Η νέα κατάσταση του Denny, και κάθε μία του στιγμή με την Izzy. Η αντιπαράθεση της Meredith με τον Derek στις σκάλες, και η απόγνωσή της καθώς του φώναζε "You broke me..." Ο γιατρός που σκότωσε την έγκυο κλαίει αγκαλιάζοντας το χέρι του πατέρα της, ενώ αυτός του δίνει μια βουβή, οργισμένη συγχώρεση. Σκηνές όλες τους, άξιες να σωθούν σε μια time capsule για να είναι βέβαιο οτι σε πολλά χρόνια από τώρα, οι επόμενες γενιές θα μπορούν να δουν πόσο καλή ήταν η τηλεόραση το 2006.
The West Wing. Ειρωνικά, μετά το πέρας των εκλογών, και καθώς πλησιάζουμε (φτάσαμε, πλέον) στο φινάλε της, η σειρά θυμίζει Sorkin περισσότερο από ποτέ, σε αυτά τα 3 τελευταία χρόνια. Οι διάλογοι ακούγονται φρέσκοι ακόμα και όταν αφορούν το δυσοίωνο μέλλον ενός αγαπημένου χαρακτήρα, οι εξελιξεις παρουσιάζονται μέσα από μια καθαρά προσωπική ματιά του εκάστοτε ήρωα, και ξεχασμένοι ήρωες της Sorkin era επιστρέφουν για το κύκνειο άσμα. Φοβόμουν οτι τα επεισόδια μετά την εκλογή του νέου προέδρου θα ήταν απλά filler, αλλά αποδεικνύονται ίσως τα πιο απολαυστικά όλης της, έτσι κι αλλιώς πολύ δυνατής, σεζόν.
Και στη μικρή γωνία του JJ Abrams, ο πανικός συνεχίζεται. Στο Alias μας εγκατέλειψε ένας ακόμα "πολυαγαπημένος" χαρακτήρας σε ένα επεισόδιο ναι μεν πολύ καλό (όπου και συνειδητοποίησα επιτέλους πόσο πολύ χαίρομαι για την Επιστροφή) αλλά με μια τεράστια χαμένη ευκαιρία (η Jennifer Garner να πλακώνεται στο ξύλο με τον εαυτό της... για σκεφτείτε το...). Ενώ στο Lost, αφού μας άφησαν στα πρόθυρα εγκεφαλικού την περασμένη εβδομάδα, είπαν τώρα να ρίξουν Locke και Eko στη ζούγκλα για μερικά ακόμα mind games, γιατί προς θεού δε μας έφταναν όσα ήδη είχαμε. Αυτό που θέλω να σημειώσω είναι το πόσο καλή εντύπωση μου έκανε ο Jorge Garcia σε αυτό το επεισόδιο, ειδικά δεδομένου του οτι η παρουσία του στη σειρά ήταν καθαρά comedic sidekick-y διαθέσεων.Σε μια-δυο σκηνές ήταν πολύ καλός. ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ OTHERS?
Still to Come
Λήξις. Το θρυλικό δράμα The West Wing φτάνει στο τέλος του, σε ένα επεισόδιο όπου εκτός του Rob Lowe, θα εμφανιστεί σε ένα σύντομο cameo και ο δημιουργός Aaron Sorkin. Αυτή η εβδομάδα θα σημάνει ακόμα το τέλος (για φέτος) των περισσότερων σειρών: Grey's Anatomy (3ωρο φινάλε, παρακαλώ!), How I Met Your Mother, Prison Break, Scrubs, The O.C. και The Unit κλείνουν για καλοκαίρι. Τα 3 πρώτα έχουν ανανεωθεί κι επισήμως, το τελευταίο έχει μεγάλες θεαματικότητες και δεν κινδυνεύει, ενώ για τα άλλα δύο λογικά επίσης δεν θα υπάρξει κάποια έκπληξη, αλλά περιμένουμε την επίσημη επιβεβαίωση στις επόμενες μέρες. (καθώς ποστάρω ήρθε η επιβεβαίωση, λεπτομέρειες σε επόμενο post)
Να θυμίσω οτι η Amy Acker είναι διπλή αυτή την εβδομάδα! Στο How I Met Your Mother επανενώνεται με τον Alexis Denisof του Angel, ενώ στο Alias συνεχίζει την απολαυστική villainous εμφάνισή της. Στο κατασκοπικό δράμα, επιστρέφει για την τελική ευθεία και ο λατρεμένος David Anders.
The List
Κυριακή 14/5
Big Love 1x10 The Baptism
Desperate Housewives 2x22 No One Is Alone
Grey's Anatomy 2x25 17 Seconds (1)
The Sopranos 6x10 Moe and Joe
The West Wing 7x22 Tomorrow [SERIES Finale]
Δευτέρα 15/5
24 5x22
How I Met Your Mother 1x22 Come On [Season Finale]
Grey's Anatomy 2x26 Deterioration of the Fight or Flight Response (2)
Grey's Anatomy 2x27 Losing My Religion (3) [Season Finale]
Prison Break 1x22 Flight [Season Finale]
Τρίτη 16/5
American Idol: Top 3
House 2x23 Who's Your Daddy
Scrubs 5x23 My Urologist (1)
Scrubs 5x24 My Transition (2) [Season Finale]
The Unit 1x12 The Wall
The Unit 1x13 [Season Finale]
Τετάρτη 17/5
Alias 5x15 No Hard Feelings
Lost 2x22 Three Minutes
Πέμπτη 18/5
The O.C. 3x25 The Graduates [Season Finale]
Quotes
CW? It's a done deal.
(Από το δυνατό φινάλε της Veronica Mars, με τον Rob Thomas να υποστηρίζει πως ξέρει κάτι που δεν ξέρουμε... Μακάρι)
I started an 'I Hate Cox' chatroom. Hasn't really worked out the way I planned, it's me, two interns and 14,000 lesbians.
(Κάτι δεν πάει καλά, αφού η καλύτερη ατάκα του ΞΕΚΑΡΔΙΣΤΙΚΟΥ τελευταίου Scrubs δεν προήλθε από τον ίδιο τον Dr. Cox)
Did you see the moves that Paula was pulling off? I feel like I'm obligated to give her a dollar after that.
(O Ryan Seacrest του American Idol σχολιάζει τα καραγκιοζιλίκια της Paula Abdul)
Idiots are fun! No wonder every village wants one.
(House)
Rich men don't marry virgins for the same reasons they don't hire chauffers who can't drive. They value experience.
(H πάντα υπέροχη Gaby των Desperate Housewives, κάνει μαθήματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στην Κινέζα υπηρ'ετριά της)
Every day is a gift. It's just, does it have to be a pair of socks?
(Ίσως και η ατάκα της χρονιάς, δια στόματος Tony Soprano, ο οποίος δεν είναι και τόσο ευγνώμων για τη θαυματουργή επιστροφή του από το θάνατο)
This Week
Prison Break. Και πέρα από τα φινάλε όμως, τα σοκ δεν έλειψαν από αυτή την εβδομάδα. Μετά από ένα μετριότατο σερί επεισοδίων που απλά έμοιαζαν να σκοτώνουν χρόνο μέχρι τη μεγάλη στιγμή, ο Michael και τα καθάρματα επιχειρούν τη μεγάλη απόδραση. (ήταν 11? δεν τους μέτρησα...) Το επεισόδιο δεν απογειώνεται μέχρι τη στιγμή του πρώτου Μεγάλου Θανάτου της σειράς, αλλά από εκεί και πέρα είναι διαολεμένα αγωνιώδες. Προσπερνώ και την παραμικρή ακόμα σκηνή που είχε σχέση με την ηλίθια junkie νοσοκόμα (και συγγνώμη κιόλας, δηλαδή 10 γομάρια δε μπορούσαν απλά να σπάσουν τη γαμοπόρτα του ιατρείου της? Ήθελαν και το κλειδάκι? Σιγά το καλτσόν ρε!), και αυτό που μένει είναι αντάξιο των καλύτερων στιγμών του 24! Το δεκάλεπτο της απόδρασης με είχε φέρει στα γονατιστά όρθιο μπροστά στην οθόνη μου, να φωνάζω στα κινούμενα ανθρωπάκια. Αν το φινάλε είναι ακόμα πιο αγωνιώδες, θα με πάρουν μέσα.
American Idol. Μόνο που η πιο σοκαριστική στιγμή δεν ήταν αυτή της απόδρασης στο Prison Break, αλλά αυτή της αποχώρησης του ροκά Chris Daughtry από το talent show που αισίως 
είναι ένα μόλις βήμα από τον τελικό. Όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, ούτε ο ίδιος ο Chris, ούτε και η έτερη του bottom 2, Katharine McPhee, πίστευαν στα αυτιά τους. Αργότερα η Paula Abdul έβαλε τα κλάμματα, και ο Simon Cowell έτριβε αμήχανος τα χείλη του, κοιτώντας με άδειο βλέμμα την αποχώρηση του χρυσού παιδιού τους. Βέβαια ο ίδιος ο Chris μάλλον δε θα πολυσκάει άλλο-- μια μέρα μετά την αποχώρησή του, δέχθηκε πρόταση για τη θέση του lead singer στο συγκρότημα Fuel, και όλα δείχνουν οτι θα απολαύσει μια πολύ πιο υγιή καριέρα από την όποια καριέρα μπορεί να επιφυλλάσσει το μέλλον στην Katharine, (a.k.a. Kelly Clarkson του φτωχού) ή στον Taylor Hicks (που μπορεί να γίνει ο πιο περιζήτητος wedding singer).Και τώρα ποιος? Αποχώρησε το φαβορί, άρα ποιος μπορεί τώρα να κερδίσει? Η Katharine όταν λέει "μεγάλα" τραγούδια προδίδεται
από την περιορισμένων δυνατοτήτων φωνή της, και όταν λέει "εύκολες" μπαλάντες τις παραφορτώνει και τις κάνει να μην ακούγονται. Τη μία φορά που είπε ένα απλό fun τραγουδάκι, το αποτέλεσμα ήταν η αγαπημένη μου ερμηνεία σε όλο το φετινό American Idol ("Black Horse and the Cherry Tree"). Αλλά η κατά τα άλλα εμμονή της σε τραγούδια που δε μπορεί να βγάλει, σε συνδυασμό με το οτι θα θεωρηθεί από το κοινό ως "υπεύθυνη" για το διώξιμο του Chris, υπογράφουν την έξοδό της αυτή την Τετάρτη. Στο τελικό λοιπόν δύο ερμηνευτές για τους οποίους είναι μάλλον αδιανόητο το ενδεχόμενο pop καριέρας. Αλλά οι τελευταίες τους ερμηνείες έχουν υπάρξει σπουδαίες, οπότε τουλάχιστον ο τελικός θα έχει αρκετές αξέχαστες στιγμές.Grey's Anatomy. Το άλλο σοκ μου ήρθε από το ιατρικό δράμα για την κατάσταση του οποίου ανησύχησα την περασμένη εβδομάδα. Με το τελευταίο αυτό επεισόδιο θυμήθηκα για ποιο λόγο το λατρεύει όλος ο κόσμος, καθώς μετά από πολύ καιρό υποχρεώθηκα να μαζεύω τα δάκρυά μου. Η νέα κατάσταση του Denny, και κάθε μία του στιγμή με την Izzy. Η αντιπαράθεση της Meredith με τον Derek στις σκάλες, και η απόγνωσή της καθώς του φώναζε "You broke me..." Ο γιατρός που σκότωσε την έγκυο κλαίει αγκαλιάζοντας το χέρι του πατέρα της, ενώ αυτός του δίνει μια βουβή, οργισμένη συγχώρεση. Σκηνές όλες τους, άξιες να σωθούν σε μια time capsule για να είναι βέβαιο οτι σε πολλά χρόνια από τώρα, οι επόμενες γενιές θα μπορούν να δουν πόσο καλή ήταν η τηλεόραση το 2006.
The West Wing. Ειρωνικά, μετά το πέρας των εκλογών, και καθώς πλησιάζουμε (φτάσαμε, πλέον) στο φινάλε της, η σειρά θυμίζει Sorkin περισσότερο από ποτέ, σε αυτά τα 3 τελευταία χρόνια. Οι διάλογοι ακούγονται φρέσκοι ακόμα και όταν αφορούν το δυσοίωνο μέλλον ενός αγαπημένου χαρακτήρα, οι εξελιξεις παρουσιάζονται μέσα από μια καθαρά προσωπική ματιά του εκάστοτε ήρωα, και ξεχασμένοι ήρωες της Sorkin era επιστρέφουν για το κύκνειο άσμα. Φοβόμουν οτι τα επεισόδια μετά την εκλογή του νέου προέδρου θα ήταν απλά filler, αλλά αποδεικνύονται ίσως τα πιο απολαυστικά όλης της, έτσι κι αλλιώς πολύ δυνατής, σεζόν.
Και στη μικρή γωνία του JJ Abrams, ο πανικός συνεχίζεται. Στο Alias μας εγκατέλειψε ένας ακόμα "πολυαγαπημένος" χαρακτήρας σε ένα επεισόδιο ναι μεν πολύ καλό (όπου και συνειδητοποίησα επιτέλους πόσο πολύ χαίρομαι για την Επιστροφή) αλλά με μια τεράστια χαμένη ευκαιρία (η Jennifer Garner να πλακώνεται στο ξύλο με τον εαυτό της... για σκεφτείτε το...). Ενώ στο Lost, αφού μας άφησαν στα πρόθυρα εγκεφαλικού την περασμένη εβδομάδα, είπαν τώρα να ρίξουν Locke και Eko στη ζούγκλα για μερικά ακόμα mind games, γιατί προς θεού δε μας έφταναν όσα ήδη είχαμε. Αυτό που θέλω να σημειώσω είναι το πόσο καλή εντύπωση μου έκανε ο Jorge Garcia σε αυτό το επεισόδιο, ειδικά δεδομένου του οτι η παρουσία του στη σειρά ήταν καθαρά comedic sidekick-y διαθέσεων.Σε μια-δυο σκηνές ήταν πολύ καλός. ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ OTHERS?
Still to Come
Λήξις. Το θρυλικό δράμα The West Wing φτάνει στο τέλος του, σε ένα επεισόδιο όπου εκτός του Rob Lowe, θα εμφανιστεί σε ένα σύντομο cameo και ο δημιουργός Aaron Sorkin. Αυτή η εβδομάδα θα σημάνει ακόμα το τέλος (για φέτος) των περισσότερων σειρών: Grey's Anatomy (3ωρο φινάλε, παρακαλώ!), How I Met Your Mother, Prison Break, Scrubs, The O.C. και The Unit κλείνουν για καλοκαίρι. Τα 3 πρώτα έχουν ανανεωθεί κι επισήμως, το τελευταίο έχει μεγάλες θεαματικότητες και δεν κινδυνεύει, ενώ για τα άλλα δύο λογικά επίσης δεν θα υπάρξει κάποια έκπληξη, αλλά περιμένουμε την επίσημη επιβεβαίωση στις επόμενες μέρες. (καθώς ποστάρω ήρθε η επιβεβαίωση, λεπτομέρειες σε επόμενο post)
Να θυμίσω οτι η Amy Acker είναι διπλή αυτή την εβδομάδα! Στο How I Met Your Mother επανενώνεται με τον Alexis Denisof του Angel, ενώ στο Alias συνεχίζει την απολαυστική villainous εμφάνισή της. Στο κατασκοπικό δράμα, επιστρέφει για την τελική ευθεία και ο λατρεμένος David Anders.
The List
Κυριακή 14/5
Big Love 1x10 The Baptism
Desperate Housewives 2x22 No One Is Alone
Grey's Anatomy 2x25 17 Seconds (1)
The Sopranos 6x10 Moe and Joe
The West Wing 7x22 Tomorrow [SERIES Finale]
Δευτέρα 15/5
24 5x22
How I Met Your Mother 1x22 Come On [Season Finale]
Grey's Anatomy 2x26 Deterioration of the Fight or Flight Response (2)
Grey's Anatomy 2x27 Losing My Religion (3) [Season Finale]
Prison Break 1x22 Flight [Season Finale]
Τρίτη 16/5
American Idol: Top 3
House 2x23 Who's Your Daddy
Scrubs 5x23 My Urologist (1)
Scrubs 5x24 My Transition (2) [Season Finale]
The Unit 1x12 The Wall
The Unit 1x13 [Season Finale]
Τετάρτη 17/5
Alias 5x15 No Hard Feelings
Lost 2x22 Three Minutes
Πέμπτη 18/5
The O.C. 3x25 The Graduates [Season Finale]
Quotes
CW? It's a done deal.
(Από το δυνατό φινάλε της Veronica Mars, με τον Rob Thomas να υποστηρίζει πως ξέρει κάτι που δεν ξέρουμε... Μακάρι)
I started an 'I Hate Cox' chatroom. Hasn't really worked out the way I planned, it's me, two interns and 14,000 lesbians.
(Κάτι δεν πάει καλά, αφού η καλύτερη ατάκα του ΞΕΚΑΡΔΙΣΤΙΚΟΥ τελευταίου Scrubs δεν προήλθε από τον ίδιο τον Dr. Cox)
Did you see the moves that Paula was pulling off? I feel like I'm obligated to give her a dollar after that.
(O Ryan Seacrest του American Idol σχολιάζει τα καραγκιοζιλίκια της Paula Abdul)
Idiots are fun! No wonder every village wants one.
(House)
Rich men don't marry virgins for the same reasons they don't hire chauffers who can't drive. They value experience.
(H πάντα υπέροχη Gaby των Desperate Housewives, κάνει μαθήματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στην Κινέζα υπηρ'ετριά της)
Every day is a gift. It's just, does it have to be a pair of socks?
(Ίσως και η ατάκα της χρονιάς, δια στόματος Tony Soprano, ο οποίος δεν είναι και τόσο ευγνώμων για τη θαυματουργή επιστροφή του από το θάνατο)
Week 27/11-3/12: A Buffy reunion on Mars
Σε αντίθεση με όλα σχεδόν τα δράματα που παίζονται αυτή τη στιγμή, η Veronica Mars (2x09 My Mother, the Fiend) είναι αυτό που κάθε εβδομάδα ξεπερνάει τα στάνταρ που έχουν τεθεί την αμέσως προηγούμενη. Όσο καλό κι αν είναι ένα επεισόδιο, το επόμενο σταθερά το επισκιάζει. Αυτό είναι κάτι που συνέβη και πέρσι, μέχρι το εκρηκτικό φινάλε, οπότε είναι ασφαλές να υποθέσουμε πλέον οτι δεν πρόκειται επ'ουδενί περί σύμπτωσης.
Στο τελευταίο ως τώρα επεισόδιο, κατόρθωσαν οι συγγραφείς να στήσουν ολόκληρο δράμα γύρω από έναν χαρακτήρα που δεν εμφανίζεται δευτερόλεπτο! Επιπλέον φέρνουν την Alyson Hannigan (Buffy) σε ένα μικρό κενό από τις υποχρεώσεις της στο How I Met Your Mother, για ένα encore στο ρόλο της ως αδερφής του Logan, και αυτή η εμφάνισή της εξαφανίζει τις αντίστοιχες στην πρώτη σεζόν. Η σκηνή του bitchfight με την, ημιμόνιμη στο Neptune, Charisma Carpenter (Buffy, Angel) δεν ήταν παρά το κερασάκι στην τούρτα για τους φαν της Buffy, που έτσι κι αλλιώς πρέπει να αποτελούν τουλάχιστον ένα 90% των θεατών του Veronica Mars. Και μέσα σε όλα έρχεται το εντελώς απροσδόκητο φινάλε του επεισοδίου για να μπλέξει ακόμα πιο πολύ τα πράγματα για τη Veronica σε προσωπικό επίπεδο.
O Rob Thomas και η ομάδα σεναριογράφων του έχουν καταφέρει φέτος να στήσουν ένα μυστήριο που μπροστά του ωχριά το περσινό, και έχουν πλαισιώσει την Veronica με ένα σαφώς μεγαλύτερο cast. Kάθε βδομάδα βλέποντας τη σειρά νιώθω πως συμβαίνουν πολλά πράγματα επί της οθόνης, μια που το μέσο επεισόδιο διαθέτει τουλάχιστον 3 storylines, αλλά την ίδια στιγμή κοντεύουμε τα μισά της σεζόν και για το κεντρικό μυστήριο έχουμε τόσα να μάθουμε. Αυτή η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στις πλοκές της εβδομάδας και το season arc ούτε στην ίδια τη Buffy δεν είχε επιτευχθεί τόσο πετυχημένα.
This Week
Αργή βδομάδα με ελάχιστα highlights αυτή που πέρασε. Ένα από αυτά περιλαμβάνει έναν ανανά και την Danica McKellar (The West Wing)! Στο σταθερά ξεκαρδιστικό How I Met Your Mother (1x10 The Pineapple Incident) η ιστορία αναπτύσσεται με ασυνήθιστο τρόπο, καθώς ο Ted επιτέλους αφήνει τον εαυτό του να διασκεδάσει και να μεθύσει σαν να μην υπάρχει αύριο. Σε ένα πραγματικό high point της σειράς, οι ατάκες πέφτουν βροχή, η ιστορία έρχεται σε συνεχείς ανατροπές και επιτέλους κάνει την εμφάνισή της μια πρώτη ένδειξη εξέλιξης στη σχέση 2 χαρακτήρων. Και τα χρωστάμε όλα σε έναν ανανά.
Kαι στο House (2x08 The Mistake) είχαμε όμως ένα από τα καλύτερα επεισόδια της σεζόν. Με την πλοκή να είναι δομημένη με βάση το περσινό αριστούργημα "Three Stories" και με τις συνέπειες να στέκονται απειλητικά πάνω από τον House και τον Chase. Ήταν σαφές οτι η σειρά φέτος κινείται ταχύτερα, και οτι δε θα περιμέναμε το δεύτερο μισό της σεζόν για να υπάρξουν αλλαγές στις επαγγελματικές και προσωπικές σχέσεις των πρωταγωνιστών. Εδώ παίρνουμε μια πρώτη γεύση, με τον Foreman να τοποθετείται επιβλέπων γιατρός του House, σε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να εξερευνηθεί περαιτέρω η όλο και πιο εμφανής ομοιότητα των δύο χαρακτήρων. Επιπλέον το ειδύλλιο του House με τη Stacy είναι από τα πλέον ενδιαφέροντα που έχω παρακολουθήσει φέτος- έχω πραγματική περιέργεια σχετκά με το ποια μπορεί να είναι η κατάληξή του.
Prison Break Fall Finale
Πάει και αυτό. Στο Prison Break (FALL FINALE! 1x13 End of the Tunnel) τα πράγματα γίνονται πιο εξωφρενικά με κάθε επεισόδιο που περνάει! Πραγματικά δηλαδή, δε θυμάμαι να έχω δει σειρά που να αγαπάει τόσο πολύ τις σεναριακές μαύρες τρύπες. Και, ειλικρινά, όταν αγαπάνε τα κενά οι ίδιοι οι δημιουργοί, γίνεται να μην το απολαύσουμε εμείς? Ακόμα και το 24 όταν περνάει κάποια όριο δεν γίνεται τόσο τραβηγμένο όσο έχει γίνει το Prison Break σε 13 μόλις επεισόδια. Ο Paul T. Scheuring βασίζεται όμως σε μια απλή λογική- αν κάποιος κάτσει και παρακολουθήσει όλο τον (σεναριακά διάτρητο) πιλότο, δε θα έχει πρόβλημα στη συνέχεια να δεχτεί οτιδήποτε άλλο. Σε αυτή τη λογική λοιπόν, παρουσιάζει μπόλικες διαστημικές ανατροπές σε αυτό το φινάλε του πρώτου μέρους της σεζόν. Ενοχλούν όμως τόσα πολλά σεναριακά άλματα? Προσωπικά, ούτε στο ελάχιστο! Το να φτιαχτεί ένα περιπετειώδες δράμα φυλακής με... γήινη εξέλιξη και λογικές συνέπειες θα ήταν βαρετό.
Στο Prison Break αντ'αυτού, παίρνουμε μια σειρά ανεπανάληπτα απενοχοποιημένη γι'αυτό που είναι. Καμία έγνοια για τους χαρακτήρες και την όποια ανάπτυξή τους, ανθρώπους που λειτουργούν είτε με -βολικά- υπεράνθρωπη ευφυία είτε με -ακόμα βολικότερα- τρομακτική βλακεία στις αποφάσεις τους. Δηλαδή, ο Michael είναι πρακτικά υπερήρωας! Μέχρι και origin έχουν δώσει στις δυνάμεις του. Προς τιμής όμως των σεναριογράφων, οι τρελές ανατροπές δε λειτουργούν μόνο υπέρ των πρωταγωνιστών, αλλά εξίσου παλαβά πράγματα συμβαίνουν εις βάρος τους. Στημένες δολοφονίες σχεδόν χωρίς στοιχεία που δε θα στέκονταν ούτε με σφαίρες, άτυχες συμπτώσεις της τελευταίας στιγμής, εν ψυχρώ δολοφονίες όποιου βρεθεί στο δρόμο των κακών, και τα λοιπά.
Από το εισαγωγικό της πεντάλεπτο, όπου η σειρά μας ζητάει να δεχτούμε το απίθανο, μέχρι το απάνθρωπο (για θεατές και πρωταγωνιστές) cliffhanger της, όπου συμβαίνει η απόλυτη ανατροπή, το Prison Break υπήρξε συνεπέστατο στο να πάρει κάτι φαινομενικά τυπικό και να το γυρίσει προς όποια κατεύθυνση μπορεί να σκεφτεί ανθρώπινος νους- κι αν αυτή ήταν λογικά ανέφικτη, αυτό δεν αποτέλεσε ποτέ εμπόδιο! Οι Δευτέρες του Μαρτίου, με καθημερινό double feature 24-Prison Break, αναμένονται εξωφρενικά υπέροχες. Can't wait!
Still to Come
Πολλές επιστροφές! Μετά από ολόκληρο μήνα επιστρέφουν τα 2 καλύτερα ίσως show on air αυτή τη στιγμή: West Wing και Arrested Development. Και με 2 ολόκληρους μήνες καθυστέρηση θα ξαναδούμε και το κομμένο Kitchen Confidential. Υπό κανονικές συνθήκες θα έλεγα "why bother?" αλλά απόψε έχουμε την επανένωση των Bradley Cooper-Michael Vartan, (ή αλλιώς Will Tippin και Michael Vaughn για τους φαν του Alias), ξανά μαζί μετά από 3 χρόνια.
Μιλώντας για Alias, ο Julien Sark κάνει αυτή τη βδομάδα την πολυαναμενόμενη επιστροφή του. Και το κάνει with a Bang! (in the dirtiest sense...) Όλα αυτά στην μετακίνηση της σειράς την Τετάρτη, τουλάχιστον για το Δεκέμβριο.
Χριστουγεννιάτικα επεισόδια μας επιτίθενται από παντού! My Name is Earl, Smallville και The Office αποχαιρετούν το 2005 στο κλίμα των ημερών.
Quotes
There's only one reason he's taking her to this dinner and it's not so little Mutu can get his malaria pills.
(Ο Barney του How I Met Your Mother αμφισβητεί τις φιλανθρωπικές προθέσεις του ραντεβού της Robin με όχι ιδιαίτερα κομψό τρόπο)
I think my soul just threw up a little bit.
(Η Lily, συνεχίζοντας τον παραπάνω διάλογο, δεν δείχνει να πήρε καλά τον κυνισμό του Barney)
You know what time it is? It's do o'clock.
(3 μαντεψιές για το ποιος Barney είπε την πιο quotable ατάκα των τελευταίων εβδομάδων)
Look, kid, I've worked very hard over the years, to avoid working.
(Η Kendall Casablancas του Veronica Mars μαθαίνει στο θετό γιο της την αξία της σκληρής δουλειάς)
And my roommate wants to meet everybody because I'm pretty sure he thinks I'm making Dwight up.
(Ο Jim του Office συμφωνεί οτι ο Dwight παραείναι καλός για να είναι αληθινός)
Στο τελευταίο ως τώρα επεισόδιο, κατόρθωσαν οι συγγραφείς να στήσουν ολόκληρο δράμα γύρω από έναν χαρακτήρα που δεν εμφανίζεται δευτερόλεπτο! Επιπλέον φέρνουν την Alyson Hannigan (Buffy) σε ένα μικρό κενό από τις υποχρεώσεις της στο How I Met Your Mother, για ένα encore στο ρόλο της ως αδερφής του Logan, και αυτή η εμφάνισή της εξαφανίζει τις αντίστοιχες στην πρώτη σεζόν. Η σκηνή του bitchfight με την, ημιμόνιμη στο Neptune, Charisma Carpenter (Buffy, Angel) δεν ήταν παρά το κερασάκι στην τούρτα για τους φαν της Buffy, που έτσι κι αλλιώς πρέπει να αποτελούν τουλάχιστον ένα 90% των θεατών του Veronica Mars. Και μέσα σε όλα έρχεται το εντελώς απροσδόκητο φινάλε του επεισοδίου για να μπλέξει ακόμα πιο πολύ τα πράγματα για τη Veronica σε προσωπικό επίπεδο.
O Rob Thomas και η ομάδα σεναριογράφων του έχουν καταφέρει φέτος να στήσουν ένα μυστήριο που μπροστά του ωχριά το περσινό, και έχουν πλαισιώσει την Veronica με ένα σαφώς μεγαλύτερο cast. Kάθε βδομάδα βλέποντας τη σειρά νιώθω πως συμβαίνουν πολλά πράγματα επί της οθόνης, μια που το μέσο επεισόδιο διαθέτει τουλάχιστον 3 storylines, αλλά την ίδια στιγμή κοντεύουμε τα μισά της σεζόν και για το κεντρικό μυστήριο έχουμε τόσα να μάθουμε. Αυτή η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στις πλοκές της εβδομάδας και το season arc ούτε στην ίδια τη Buffy δεν είχε επιτευχθεί τόσο πετυχημένα.
This Week
Αργή βδομάδα με ελάχιστα highlights αυτή που πέρασε. Ένα από αυτά περιλαμβάνει έναν ανανά και την Danica McKellar (The West Wing)! Στο σταθερά ξεκαρδιστικό How I Met Your Mother (1x10 The Pineapple Incident) η ιστορία αναπτύσσεται με ασυνήθιστο τρόπο, καθώς ο Ted επιτέλους αφήνει τον εαυτό του να διασκεδάσει και να μεθύσει σαν να μην υπάρχει αύριο. Σε ένα πραγματικό high point της σειράς, οι ατάκες πέφτουν βροχή, η ιστορία έρχεται σε συνεχείς ανατροπές και επιτέλους κάνει την εμφάνισή της μια πρώτη ένδειξη εξέλιξης στη σχέση 2 χαρακτήρων. Και τα χρωστάμε όλα σε έναν ανανά.
Kαι στο House (2x08 The Mistake) είχαμε όμως ένα από τα καλύτερα επεισόδια της σεζόν. Με την πλοκή να είναι δομημένη με βάση το περσινό αριστούργημα "Three Stories" και με τις συνέπειες να στέκονται απειλητικά πάνω από τον House και τον Chase. Ήταν σαφές οτι η σειρά φέτος κινείται ταχύτερα, και οτι δε θα περιμέναμε το δεύτερο μισό της σεζόν για να υπάρξουν αλλαγές στις επαγγελματικές και προσωπικές σχέσεις των πρωταγωνιστών. Εδώ παίρνουμε μια πρώτη γεύση, με τον Foreman να τοποθετείται επιβλέπων γιατρός του House, σε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να εξερευνηθεί περαιτέρω η όλο και πιο εμφανής ομοιότητα των δύο χαρακτήρων. Επιπλέον το ειδύλλιο του House με τη Stacy είναι από τα πλέον ενδιαφέροντα που έχω παρακολουθήσει φέτος- έχω πραγματική περιέργεια σχετκά με το ποια μπορεί να είναι η κατάληξή του.
Prison Break Fall Finale
Πάει και αυτό. Στο Prison Break (FALL FINALE! 1x13 End of the Tunnel) τα πράγματα γίνονται πιο εξωφρενικά με κάθε επεισόδιο που περνάει! Πραγματικά δηλαδή, δε θυμάμαι να έχω δει σειρά που να αγαπάει τόσο πολύ τις σεναριακές μαύρες τρύπες. Και, ειλικρινά, όταν αγαπάνε τα κενά οι ίδιοι οι δημιουργοί, γίνεται να μην το απολαύσουμε εμείς? Ακόμα και το 24 όταν περνάει κάποια όριο δεν γίνεται τόσο τραβηγμένο όσο έχει γίνει το Prison Break σε 13 μόλις επεισόδια. Ο Paul T. Scheuring βασίζεται όμως σε μια απλή λογική- αν κάποιος κάτσει και παρακολουθήσει όλο τον (σεναριακά διάτρητο) πιλότο, δε θα έχει πρόβλημα στη συνέχεια να δεχτεί οτιδήποτε άλλο. Σε αυτή τη λογική λοιπόν, παρουσιάζει μπόλικες διαστημικές ανατροπές σε αυτό το φινάλε του πρώτου μέρους της σεζόν. Ενοχλούν όμως τόσα πολλά σεναριακά άλματα? Προσωπικά, ούτε στο ελάχιστο! Το να φτιαχτεί ένα περιπετειώδες δράμα φυλακής με... γήινη εξέλιξη και λογικές συνέπειες θα ήταν βαρετό.
Στο Prison Break αντ'αυτού, παίρνουμε μια σειρά ανεπανάληπτα απενοχοποιημένη γι'αυτό που είναι. Καμία έγνοια για τους χαρακτήρες και την όποια ανάπτυξή τους, ανθρώπους που λειτουργούν είτε με -βολικά- υπεράνθρωπη ευφυία είτε με -ακόμα βολικότερα- τρομακτική βλακεία στις αποφάσεις τους. Δηλαδή, ο Michael είναι πρακτικά υπερήρωας! Μέχρι και origin έχουν δώσει στις δυνάμεις του. Προς τιμής όμως των σεναριογράφων, οι τρελές ανατροπές δε λειτουργούν μόνο υπέρ των πρωταγωνιστών, αλλά εξίσου παλαβά πράγματα συμβαίνουν εις βάρος τους. Στημένες δολοφονίες σχεδόν χωρίς στοιχεία που δε θα στέκονταν ούτε με σφαίρες, άτυχες συμπτώσεις της τελευταίας στιγμής, εν ψυχρώ δολοφονίες όποιου βρεθεί στο δρόμο των κακών, και τα λοιπά.
Από το εισαγωγικό της πεντάλεπτο, όπου η σειρά μας ζητάει να δεχτούμε το απίθανο, μέχρι το απάνθρωπο (για θεατές και πρωταγωνιστές) cliffhanger της, όπου συμβαίνει η απόλυτη ανατροπή, το Prison Break υπήρξε συνεπέστατο στο να πάρει κάτι φαινομενικά τυπικό και να το γυρίσει προς όποια κατεύθυνση μπορεί να σκεφτεί ανθρώπινος νους- κι αν αυτή ήταν λογικά ανέφικτη, αυτό δεν αποτέλεσε ποτέ εμπόδιο! Οι Δευτέρες του Μαρτίου, με καθημερινό double feature 24-Prison Break, αναμένονται εξωφρενικά υπέροχες. Can't wait!
Still to Come
Πολλές επιστροφές! Μετά από ολόκληρο μήνα επιστρέφουν τα 2 καλύτερα ίσως show on air αυτή τη στιγμή: West Wing και Arrested Development. Και με 2 ολόκληρους μήνες καθυστέρηση θα ξαναδούμε και το κομμένο Kitchen Confidential. Υπό κανονικές συνθήκες θα έλεγα "why bother?" αλλά απόψε έχουμε την επανένωση των Bradley Cooper-Michael Vartan, (ή αλλιώς Will Tippin και Michael Vaughn για τους φαν του Alias), ξανά μαζί μετά από 3 χρόνια.
Μιλώντας για Alias, ο Julien Sark κάνει αυτή τη βδομάδα την πολυαναμενόμενη επιστροφή του. Και το κάνει with a Bang! (in the dirtiest sense...) Όλα αυτά στην μετακίνηση της σειράς την Τετάρτη, τουλάχιστον για το Δεκέμβριο.
Χριστουγεννιάτικα επεισόδια μας επιτίθενται από παντού! My Name is Earl, Smallville και The Office αποχαιρετούν το 2005 στο κλίμα των ημερών.
Quotes
There's only one reason he's taking her to this dinner and it's not so little Mutu can get his malaria pills.
(Ο Barney του How I Met Your Mother αμφισβητεί τις φιλανθρωπικές προθέσεις του ραντεβού της Robin με όχι ιδιαίτερα κομψό τρόπο)
I think my soul just threw up a little bit.
(Η Lily, συνεχίζοντας τον παραπάνω διάλογο, δεν δείχνει να πήρε καλά τον κυνισμό του Barney)
You know what time it is? It's do o'clock.
(3 μαντεψιές για το ποιος Barney είπε την πιο quotable ατάκα των τελευταίων εβδομάδων)
Look, kid, I've worked very hard over the years, to avoid working.
(Η Kendall Casablancas του Veronica Mars μαθαίνει στο θετό γιο της την αξία της σκληρής δουλειάς)
And my roommate wants to meet everybody because I'm pretty sure he thinks I'm making Dwight up.
(Ο Jim του Office συμφωνεί οτι ο Dwight παραείναι καλός για να είναι αληθινός)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)