12 λατρεμένα original songs (και ούτε μία Lea Michele)

Την εβδομάδα που πέρασε το Glee αποκάλυψε επιτέλους τα original songs που με αγωνία περιμένουμε από τότε που ο Jeff Winger τους αποκάλεσε losers. To Glee μέχρι που ονόμασε το επεισόδιο 'Original Song'. Τόσο μεγάλο ήταν το κατόρθωμα για ένα musical στα τελειώματα της 2ης σεζόν του να παρουσιάσει επιτέλους ένα δικό του τραγούδι.

Big deal.

Μετά το άλμα, 12 original songs άλλων σειρών, που δεν χρειάστηκαν ούτε φανφάρες, ούτε ανακοινώσεις στα media, ούτε super-star producers για να τους τα γράψουν.

~~~

Nothing Suits Me Like a Suit (How I Met Your Mother)
Στο 100ό επεισόδιο της σειράς, ο Barney τραγουδάει για κουστούμια. Προφανώς.


The Humans are Dead (Flight of the Conchords)
To 4o καλύτερο folk parody duo της Νέας Ζηλανδίας τα βλέπει σκούρα τα πράγματα για την ανθρωπότητα. Plus: Binary solo!


Pierce, You're a B (Community)
Το Community γενικά είχε κάθε λόγο να τη λέει στο Glee: άλλη σειρά ήταν το musical, αλλά άλλη σειρά έβγαλε OST με πρωτότυπα τραγούδια μόνο για την πρώτη της σεζόν. Και εντάξει, το χιτάκι είναι το 'Gettin' Rid of Britta', αλλά αυτό εδώ γαμάει!


Remains (Dollhouse)
Ο Jed και η Maurissa όχι μόνο έγραψαν ένα από τα καλύτερα επεισόδια των τελευταίων χρόνων, άρα το έκλεισαν και με ένα δικό τους τραγούδι, έτσι, για το κέφι.


It ain't Easy Being Brown (Arrested Development)
Και ο songwriter o GOB.


Ballad of Serenity (Firefly)
Το καλύτερο theme song σειράς.


Gunfight Epiphany (Terriers)
Μέχρι που βγήκε αυτό.


Ninja Ropes (Dr. Horrible - Commentary: The Musical!)
Glee, βλέπε να μαθαίνεις. Άσε το actual musical του Dr. Horrible που προφανώς είχε original songs. Ετούτοι εδώ έγραψαν τραγούδια ακόμη και για το Commentary. Ένα από αυτά είναι για το 'Ninja Ropes'. Θεέ μου δηλαδή.


This City (Treme)
O Steve Earle κλείνει ιδανικά την πρώτη σεζόν του Treme, με ένα γράμμα αγάπης στη Νέα Ορλεάνη.


What You Feel (Buffy the Vampire Slayer)
Καλά, τι να πρωτοπείς για το 'Once More, With Feeling' βασικά, αλλά εντάξει, πάρε ένα για δείγμα να γουστάρουμε.


Everything Comes Down to Poo (Scrubs)
Μιλώντας για musical episodes, η ομάδα του Avenue Q πέρασε μια βόλτα από το Scrubs και το αποτέλεσμα ήταν το 'My Musical', ένα επεισόδιο όπου μεταξύ άλλων ο JD και ο Turk τραγουδάνε για κακά. Ναι, για αυτά τα κακά.


The Hero of Canton (Firefly)
Τα λόγια με προδίδουν.


Amazing.

.

Upfronts: ABC & CW

Γενικά η βδομάδα των upfronts είναι κομματάκι συναρπαστική με όλα τα νέα που προκύπτουν, και με τους πιλότους που εγκρίνονται σε σειρές να γίνονται γνωστοί, αλλά φέτος λόγω της απεργίας συνέβησαν τα εξής πράγματα: Τα δίκτυα δεν έκοψαν σχεδόν τίποτα παρ'ότι αυτή ήταν ίσως η χειρότερη χρονιά νέων σειρών στην πρόσφατη μνήμη, παρήγγειλαν ένα μάτσο 'blind commitments' (δηλαδή απευθείας παραγγελία σειρών χωρίς να περιμένουν να δουν πρώτα τους πιλότους) από φόβο οτι αν περίμεναν να τελειώσει η απεργία δε θα προλάβαιναν να έχουν υλικό για το Σεπτέμβρη, και τέλος οι λιγοστοί πιλότοι που έχουν παραγγείλει δεν είναι ακόμα έτοιμοι, οπότε τα όποια νέα shows πάνε κατά κύριο λόγο για mid-season. (Το οποίο ήταν έτσι κι αλλιώς η τάση τα τελευταία χρόνια, με shows σαν τα '24', 'Lost', 'The Sarah Connor Chronicles' κτλ)

Με βάση όλα αυτά, η ανακοίνωση των προγραμμάτων για ABC και CW εμπεριέχει μια γερή δόση deja vu, και σχεδόν καμία έκπληξη, αλλά σε κάθε περίπτωση, μετά το άλμα ακολουθούν τα προγράμματα με σχολιασμό ανά μέρα.

ABC:
Δευτέρα: Dancing With the Stars, Samantha Who?, Boston Legal, Untitled Kutcher/Banks Project, The Bachelor.
To 'Boston Legal' ανανεώθηκε τελευταία στιγμή για μια τελική σεζόν (μάλλον 13 επεισοδίων) χάρη σε επίμονες διαπραγματεύσεις του David E. Kelley και σε μεγάλες μειώσεις στο budget που μπορεί να περιλαμβάνουν από πετσόκομμα του staff (να μείνουν δηλαδή ο Kelley και το πολύ δύο ακόμα σεναριογράφοι) μέχρι πετσόκομμα του cast (με τους 3 βασικούς και μόνο να επιβιώνουν).

Τρίτη: Dancing With the Stars, Scrubs, The Goode Family, Eli Stone.
Άλλη μια αναπάντεχη ανανέωση ('Eli Stone') επίσης για 13 επεισόδια, κι επιβεβαίωση του χειρότερα κρατημένου μυστικού του Hollywood, της μετακίνησης δηλαδή του 'Scrubs' από το NBC στο ABC για μια τελευταία σεζόν 17 επεισοδίων. Το show πάει για mid-season, και ο Stephen McPherson που το έφερε στο δίκτυο (και ήταν υπέυθυνος για το development του εξαρχής) ονειρεύεται ακόμα περισσότερες σεζόν για αυτό. Sigh.

Τετάρτη: Pushing Daisies, Private Practice, Dirty Sexy Money.
Σα να μην πέρασε μια μέρα.

Πέμπτη: Ugly Betty, Grey's Anatomy, Life On Mars.
O μόνος έτοιμος (εδώ και ένα χρόνο) πιλότος του ABC εγκρίνεται επιτέλους σε σειρά και παίρνει τη θέση μετά το 'Grey's'. Το παρασκήνιο για αυτό το remake του ομώνυμου βρετανικού show είναι πλούσιο, καθώς ο αρχικός παραγωγός David E. Kelley λέγεται πως αντάλλαξε τη θέση του ως executive producer με αντάλλαγμα την ανανέωση του 'Boston Legal'. Το ABC τον αντικατέστησε με τους παραγωγούς του απαράδεκτου σαπουνιού 'October Road', το οποίο είναι ίσως το μεγαλύτερο 'WTF' αυτών των Upfronts.

Κυριακή: Extreme Makeover, Desperate Housewives, Brothers & Sisters.
Κατά τα γνωστά.

* Το 'Lost' θα επιστρέψει στο μέσο της σεζόν με 17 επεισόδια, σε μέρα και ώρα που θα αποφασιστεί εν καιρώ.


The CW:
Δευτέρα: Gossip Girl, One Tree Hill.
Πάνε καλά οι Δευτέρες για το δίκτυο, οπότε μένουν ως έχουν από μετά την απεργία. To 'Gossip Girl' επιστρέφει 1η Σεπτέμβρη.

Τρίτη: 90210, Surviving the Filthy Rich.
Το '90210' έρχεται με καστ-δυναμίτη (Tristan Wilds από το 'Wire', Jessica Walter από το 'Arrested Development'), παραγωγούς από το 'Freaks & Geeks', και με τη Jennie Garth σε recurring ρόλο για να γίνει το νέο show που δε μπορούμε να πιστέψουμε οτι λατρεύουμε. Μαζί του ένας κλώνος του 'Gossip Girl', γιατί ποιος έχασε την αίσθηση του μέτρου του για να τη βρει το Hollywood.

Τετάρτη: America's Next Top Model, Stylista.
H fabulous νύχτα της Tyra Banks.

Πέμπτη: Smallville, Supernatural, Reaper.
Και μια νύχτα για το fantasy (αχ, WB, πόσο μας λείπεις), με το 'Reaper' να σώζεται τελευταία στιγμή για μια συντομευμένη σεζόν 13 επεισοδίων, πιθανώς για να γεμίσει ό,τι κενά δημιουργηθούν στον προγραμματισμό των 'Supernatural' και 'Smallville'. To oποίο, by the way, επιστρέφει για 8η και τελευταία σεζόν δίχως τους showrunners του, δίχως τον Lex Luthor του, ψιλο-δίχως την Lana του, και με την Alison Mack να μην αναφέρεται πουθενά στα δελτία τύπου. Καλή φάση.

Παρασκευή: Everybody Hates Chris, The Game.
Η νύχτα για το black demographic.

Κυριακή: Η νύχτα έχει 'νοικιαστεί' σε ανεξάρτητη εταιρία προγραμματισμού (το οποίο δεν είμαι απόλυτα σίγουρος πώς λειτουργεί) και φημολογείται πως το 'Moonlight' που κόπησε στο CBS, μπορεί να καταλήξει εδώ.

* Ακούγεται πως η Dawn Ostroff του CW θα χάσει τη δουλειά της μέσα στους επόμενους μήνες, και κοιτώντας το τραγικό πρόγραμμα του δικτύου της, δεν είναι δύσκολο να δούμε το γιατί.

NBC 2008-2009 Schedule

Μένοντας πιστός στις δηλώσεις του οτι η απεργία των σεναριογράφων θα αλλάξει τον τρόπο του τηλεοπτικού προγραμματισμού (ή, κυνικότερα, δοκιμάζοντας ό,τι παλαβομάρα του έρθει στο μυαλό στην απεγνωσμένη του προσπάθεια να ξεκολλήσει το NBC από τον πάτο), ο πρόεδρος Ben Silverman ανακοίνωσε ένα φιλόδοξο πλάνο 52 εβδομάδων για το δίκτυό του. Όπως και με τις αντίστοιχες ανακοινώσεις του FOX, λίγο νόημα θα έχει να κάτσω να αναπαράγω αναλυτικά το πρόγραμμα, καθώς το πιθανότερο είναι οτι το τελικό αποτέλεσμα δε θα έχει καμία σχέση με αυτά τα σχέδια. Σοβαρά τώρα, σχεδιασμός για το καλοκαίρι του 2009; Σοβαρέψου, Silverman.

Παρ'όλ'αυτά γνωρίζουμε πλέον τις σειρές στις οποίες το NBC αποφάσισε να δώσει το πράσινο φως, παρακάμποντας τη διαδικασία παραγωγής πιλότου, και σε αυτές θα ρίξουμε μια ματιά μετά το άλμα. Μαζί, όλα τα υπόλοιπα νέα που προκύπτουν από αυτή την παρουσίαση, κυρίως η ανανέωση του 'Friday Night Lights' και ένα spin-off για το 'Office'.

* Σε συνεργασία με το δορυφορικό κανάλι DirecTV, το NBC ανανέωσε το 'Friday Night Lights' για μια 3η σεζόν 13 επεισοδίων. Αυτό σημαίνει οτι η πρώτη προβολή θα γίνεται αποκλειστικά για τους συνδομητές του δορυφορικού τον Οκτώβριο, με το NBC να παίρνει δικαιώματα πρώτης επανάληψης από το Φλεβάρη. Ο Silverman υποστηρίζει πως έτσι το NBC θα χάσει μόλις το 10-15% του κοινού της σειράς (αυτό το ποσοστό των θεατών του δικτύου είναι συνδομητές στο δορυφορικό), παραμένοντας μάλλον τυφλός απέναντι στην πραγματικότητα της πειρατείας (οέ οέ) και της προβλεπόμενης έκρηξης του BitTorrent για την περίπτωση του FNL. Είναι ποτέ δυνατόν το μικρό και παθιασμένο κοινό της σειράς να περιμένει 5 μήνες για να δει επεισόδια που έχουν ήδη προβληθεί αλλού και κυκλοφορούν ελεύθερα στο internet; Τρέμω ήδη για τα νούμερα που θα αντικρύσουμε εκείνο το πρωινό του Φλεβάρη.

* Το 'Office' ξεκινά και πάλι τη σεζόν με ωριαία επεισόδια. Ξενερώσατε ακόμα ή θέλετε κι άλλο; To 'Office' θα αποκτήσει spin-off. Μπρρρ. Κοιτάχτε, ωραία είναι όλα αυτά, και χαίρομαι που μια από τις αγαπημένες μου σειρές αυτή τη στιγμή έχει τόση επιτυχία και αρέσει σε τόσο κόσμο κτλ κτλ. Αλλά είναι κατ'ουσίαν μια μικρή κωμωδιούλα με μικρό scope και μεγάλη καρδιά, που φέρνει στο επίκεντρο μικρές και understated στιγμές της καθημερινής εργασιακής ρουτίνας. Πόσο μπορείς να μεγαλώσεις και να αραιώσεις αυτό το concept πριν γίνει σκέτη σούπα; To NBC έχει ήδη βάλει τη σειρά σε κίνδυνο, ουσιαστικά ψιλοαλλάζοντας το mission statement της επειδή το κοινό γουστάρει να παρακολουθεί ατελείωτα love stories και όχι τόσο πολύ την άβολη καθημερινότητα ενός καταπιεσμένου και ανίκανου αφεντικού. They're killing my 'Office', dammit.

To spin-off θα κάνει πρεμιέρα μετά το Super Bowl, τον Φλεβάρη, πιθανότατα μέσω κάποιου back-door pilot τύπου 'Grey's Anatomy'/'Private Practice'.

* To 'ER' την πουλεύει μετά από μια αιωνιότητα. H επερχόμενη 15η σεζόν θα είναι και η τελευταία για το πιο πολυπροτεινόμενο για Έμμυ δράμα στην ιστορία.

* 'Chuck', 'Life', 'Heroes' και... 'Lipstick Jungle' (really;) επιστρέφουν το φινόπωρο για τη 2η σεζόν τους. Ναι, το ξέρω οτι έκανα "λάθος".

* Ο νέος KITT πήρε το πράσινο φως, όπως αναμενόταν. Αυτό αποδεικνύει ήδη πόσο ξενέρωτος είναι σε σχέση με τον παλιό. Ο KITT του Hasselhoff δε θα περίμενε το πράσινο φως.

* To 'Scrubs' παίρνει πόδι από το NBC, συνεχίζοντας στο ABC. Αυτό το δεύτερο σκέλος δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα, αλλά αυτά τα επεισόδια που γυρίζονται τώρα κάποιος τα πληρώνει, και σίγουρα δεν το κάνω εγώ.

* Το 'Saturday Night Live' πάει live και τις Πέμπτες, γεμίζοντας τρύπες στο πρόγραμμα (που αφήνει πίσω του το 'Scrubs') και προσφέροντας και σχολιασμό για τις Αμερικάνικες εκλογές. Με ένα σμπάρο κτλ.

*Νέα entries ανά μέρα: (Υποθετικά πάντα.)

Δευτέρα. 'My Own Worst Enemy', μια μοντέρνα εκδοχή του μύθου του Jekyll & Hyde, με τον Christian Slater (και όχι τον James Nesbitt), από τον Jason -'Kidnapped', 'Lucky Number Slevin'- Smilovic (και όχι τον Steven Moffat) και 'The Philanthropist', (και όχι 'The Philanderer') με τις self-righteous περιπέτειες ενός vigilante δισεκατομμυριούχου απέναντι στους δυνάστες των φτωχών και ανήμπορων, από τον Tom -'Oz', 'Homicide'- Fontana.

Τρίτη. 'Kath & Kim', διασκευή Αυστραλέζικου dramedy με Molly Shannon και Selma Blair ως μάνα και κόρη στα προάστια, από τον Paul -'Freaks & Geeks'- Feig. Το αγαπώ ήδη.

Tετάρτη. 'Knight Rider', με την τύπισσα από το 'Grindhouse' και τη 'Veronica Mars' σε ρόλο λεσβίας μπατσίνας. Και κάτι αμάξια που αποκρούουν σφαίρες και περιμένουν το πράσινο φως κτλ.

Πέμπτη. 'The Office' spin-off, ένας ακόμα εκπρόσωπος της αθάνατης συλλογιστικής "Το spin-off πρώτα, η ιδέα μετά". Για την τέχνη ρε γαμώτο.

Παρασκευή. 'Crusoe', που είναι αυτό ακριβώς που νομίζετε.

Kυριακή. 'Merlin', που είναι αυτό ακριβώς που νομίζετε, αλλά με τον Anthony Head της 'Buffy', και 'Kings', μια νέα εκδοχή του David vs. Goliath, αλλά με τον Ian "Cocksucker" McShane πρωταγωνιστή.


Συνοψίζοντας, οι νέες σειρές του NBC για μια ολόκληρη σεζόν είναι: 1 spin-off, 1 remake, 1 διασκευή και 5 νέα takes σε γνωστούς μύθους. (Jekyll, Crusoe, Robin Hood κτλ.) "Α! Α! Ξέρω! Να κάναμε... τον Ροβινσώνα Κρούσο με λίγο από 'McGyver' και μια στάλα 'Survivor' αν αυτό ήταν big-budget τύπου 'Pirates of the Caribbean'!" Ugh. Ποτέ ξανά μια παρουσίαση δεν ήταν γεμάτη αποκλειστικά με τόσο ξεδιάντροπα one-line pitches, τα οποία το δίκτυο δεν έχει μπει καν στον κόπο να μασκαρέψει λίγο. Spin-off που ακόμα δεν έχει καν concept;

Η. Φαντασία. Στην. Εξουσία.

TV Bits

-> Οι παραγωγοί του ER θα προσπαθήσουν να πείσουν τους παλιούς πρωταγωνιστές της σειράς (δηλαδή ναι, συμπεριλαμβανομένου και του George Clooney) να εμφανιστούν στην 15η και τελευταία σεζόν του χρόνου. Αυτή θα είναι αν δεν απατώμαι η 3η συνεχής τελευταία σεζόν, αλλά νομίζω πως αν καταφέρουν τον Clooney θα έχουν κλείσει ως σειρά. (Entertainment Weekly)

-> Για όποιον δεν το είχε ήδη συμπεράνει από τη δασκαλμένα τέλεια συμπεριφορά του μικρού Αγίου David του American Idol, o μπαμπάς Archuleta είναι από εκείνους τους γονείς που πρέπει να πυροβολούνται σε δημόσιες πλατείες, με ορδές καταπιεσμένων παιδιών να παρακολουθούν ζητωκραυγάζοντας. (ΕΤ Online)

-> Σύμφωνα με τον John C. McGinley, το καστ του Scrubs πρόκειται να επιστρέψει στα γυρίσματα στις 24 Μαρτίου. Κι επειδή εγώ δεν τα παρήγγειλα τα γυρίσματα, υποθέτει κανείς πως πράγματι το ABC τσίμπησε τη σειρά από το NBC για του χρόνου. (Hollywood Reporter)

-> H Kristen Bell θα επιστρέψει τελικά στο Heroes γιατί πωρώθηκε με ένα επερχόμενο storyline που της έδωσαν. Ανάμεσα στη Bell να δηλώνει πως είναι "τιμή της" να παίζει στο Heroes, και τον Rob Thomas να γράφει το spin-off του 90210, είναι πολύ ευχάριστο να βλέπω τους συντελεστές της Veronica Mars να έχουν τόσο λαμπρή και άξια καριέρα. *sigh* (TV Guide)

-> This is the Idol power: To "Hallelujah" από τον Jeff Buckley χτύπησε κορυφή στα downloads του iTunes, 14 χρόνια after the fact. (Entertainment Weekly)

Αυτά.

2007, The rest of the rest

H χρονιά που πέθανε το "Scrubs". Η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο καρτούν και το δράμα διαταράχθηκε οριστικά και αμετάβλητα έχοντας ως αποτέλεσμα μια σεζόν ούτε αστεία ούτε συγκινητική, απλώς forgettable. Θα θυμάμαι τον Turk και τον JD να τραγουδάνε για τα κακάκια, θα θυμάμαι τον Bust-a-move, και θα θυμάμαι κυρίως τον σταθερά ανεκτίμητο Bob Kelso, αλλά κυρίως θα προσπαθώ να ξεχάσω τα λίγα πράγματα που δεν έχουν σβηστεί από μόνα τους. Η ιστορία με την εγκυμοσύνη, τα ερωτικά τρεχάματα του JD και της Elliot, ο κωμικά ευνουχισμένος Cox, δείγματα όλα της ανεπιστρεπτί παρακμής μιας κωμωδίας που -ειλικρινά- άλλαξε τα τηλεοπτικά δεδομένα και μόλις τώρα αρχίζουμε να το καταλαβαίνουμε.

"Heroes"! Πώς το πιο πολλά υποσχόμενο premise οποιασδήποτε prime-time action σειράς επισκέπτεται τον υπόνομο, εβδομάδα μετά την εβδομάδα. Έχω την αίσθηση πως κανείς δε θα πολυνοιαζόταν, αλλά έπρεπε να πάει ο Bryan Fuller και να ανεβάσει τις προσδοκίες-- και να έρθει μετά το φινάλε της πρώτης σεζόν να τις γκρεμοτσακίσει. I'm rant-ed out.

Την απίθανη έκδοση του 2006 ακολούθησε ένα βαρετό clunker edition για το "Survivor" στις αρχές του 2007, με ένα "πλούσιοι και φτωχοί" twist να μην προσφέρει απολύτως τίποτα στο παιχνίδι παρά ατελείωτη βαρεμάρα. (Η "πλούσια" φυλή κέρδισε κάθε challenge μέχρι το merging, σε αυτό που για τους "φτωχούς" πρέπει να ήταν το πιο ντροπιαστικό σερί εμφανίσεων οποιασδήποτε φυλής στην ιστορία του show.) Αφήστε που ο καλύτερος παίχτης (Yo! Man!) έφυγε τελικά με άδεια χέρια. Ευτυχώς φέτος στην Κίνα το franchise έχει αναστηθεί και πάλι, με μια έκδοση ασταμάτητη, γεμάτη ανατροπές (James, εσύ και η σιγουριά σου) και αξέχαστα highlights. (Η bimbo Jamie που έπαιξε το ψεύτικο immunity idol? Comedy gold!) Επιπλέον, η απουσία κάποιου ξεκάθαρα καλύτερου παίχτη κάνει την τελική έκβαση ένα μεγάλο ερωτηματικό.

Δύο σεζόν είχε και το "Entourage" μέσα στο 2007, αλλά σε αντίθεση με το παραπάνω show δεν ακολούθησε μια κακή με μια καλή, αλλά με μια ακόμα χειρότερη. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού της έκρηξης της καλωδιακής τηλεόρασης (και των αμέτρητων προσφερόμενων προγραμμάτων) συνειδητοποίησα επιτέλους οτι δεν είμαι αναγκασμένος να σκοτώνω ώρα σε ένα show που έχει χαθεί τόσο πολύ μέσα στο σεξιστικό in-joke του, που δε θυμάμαι καν τον καιρό που μου άρεσε. Time to move on.

Next week ξεκινάμε με τα Best. Φτυάρι no more!

(Scrubs, Season 6, Season 7 Episodes 1, 2, 3)
(Heroes, Volume 1, Volume 2)
(Entourage, Season 3, Season 4)

Green is Comedy

Δυο λόγια για τα "green" επεισόδια των Office και Scrubs μετά το άλμα.

The Office:
Δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή αν ο Steve Carell είχε γράψει κι άλλο επεισόδιο της σειράς μετά το κλασικό "Casino Night" της 2ης σεζόν, αλλά αν αυτά τα δύο του σενάρια είναι καμιά ένδειξη, τότε πρέπει να γράφει συχνότερα. Χωρίς να λείπουν οι αστείες στιγμές, το 20λεπτο αυτό ξεχώρισε για τον χειρισμό του χαρακτήρα του Jim, που εδώ και κάποιες εβδομάδες γράφεται με λεπτό τρόπο ως σχετικά ανασφαλής. Βασικά ανακάλυψε οτι με το να κερδίσει το κορίτσι δεν ήρθε μαζί και όλη η υπόλοιπη ζωή του να μεταμορφωθεί όπως στο Second Life-όνειρό του, και έμαθε τώρα οτι δεν μπορείς να είσαι ο Cool Guy και το αφεντικό ταυτόχρονα.

Αυτά συνοψίζουν και τις ομοιότητές του με τον Michael, και είναι προς τιμήν του show οτι φέρεται σε αυτές τις πινελιές ως όχι κάτι φοβερά δραματικό αλλά ως μικρές σκιές ενός ολοκληρωμένου χαρακτήρα. Στο υπέροχο φινάλε ο Jim συνειδητοποιεί πολλά από αυτά τα πράγματα και μοιάζει να κάνει την ειρήνη του με αυτά. Το λέω σχεδόν κάθε εβδομάδα, αλλά η δουλειά που γίνεται με τους Jim και Pam (τόσο ως ζευγάρι αλλά και ανεξάρτητα μεταξύ τους) είναι υποδειγματική, βδομάδα μετά τη βδομάδα.

Highlights: το γέλιο του Michael όταν η Phyllis ανέφερε την ορειβασία, η απέχθεια του Jim προς τον Toby, το μοναχικό "happy birthday" για τον Creed που τραγούδαγε ο Michael στο δάσος ενώ η κάμερα του Paul Feig απομακρυνόταν ρυθμικά (*δεύτερο gig του Feig μέσα στην ίδια εβδομάδα! Yay!), το δούλεμα της Pam στον Jim (*σήκωμα χεριού* "Conference room?"). Tην επόμενη εβδομάδα θα έχουμε αυτό που μπορεί και να αποδειχτεί το πρόωρο season 4 finale της σειράς. Η παραγωγή έχει ήδη κλείσει, και απομένει μόνο το installment της 15ης Νοεμβρίου.

Scrubs:
Κι ενώ το "Office" πήρε το περιβαλλοντικό theme και πρακατικά το αγνόησε (αν εξαιρέσουμε δυο σκηνές στο δάσος), το "Scrubs" του φέρθηκε όσο βαριεστημένα φερόμαστε όλοι στις υποχρεώσεις μας, φορώντας το με το ζόρι στον Janitor ως ένα αδιάφορο subplot-of-the-week. Το κεντρικό theme δε μπορώ να πω επίσης οτι συντάραξε τον κόσμο μου, καθότι ο JD ανακάλυψε αυτό που ήταν mission statement του χαρακτήρα του από το πρώτο επεισόδιο. Ε, πλησιάζει στο τέλος της η σειρά, φαντάζομαι έπρεπε κάποια στιγμή να συμβεί, ε?

Με τον Cox να συνεχίζει ανέμπνευστα να παρενοχλεί την Elliot (by the way, το αστειότερο Cox-related αστείο της χρονιάς? Έχει να κάνει με έναν άλλον Cox.) το μόνο που με έκανε να γελάσω λίγο στο επεισόδιο ήταν τα μασκαρέματα του Turk. Τόσο ο Harry Potter (περίεργο που είδαμε το ίδιο αστείο και στο "30 Rock") όσο κυρίως η μπάλα του μπάσκετ. Δεν ξέρω αν φταίω εγώ (μπορεί και ναι) αλλά δε μου έκανε απολύτως τίποτα το επεισόδιο. Έχουμε ακόμα 9 τέτοια, στην πορεία μας για το άδοξο και άκομψο series finale, 6 επεισόδια δηλαδή πριν το αναμενόμενο. Πάντως είναι μάλλον η μοναδική κωμωδία που θα δει το 2008 με originals.

I come from a land down under

Σύντομα και καθυστερημένα spoilers για Scrubs και Office, και τα δύο σε τοπ φόρμα την περασμένη βδομάδα.

Scrubs:
Επιτέλους τελείωσε αυτό το άθλιο storyline με την εγκυμοσύνη της Kim και μάλιστα και με τρόπο που να ξανακάνει τον JD συμπαθή, σε εμένα τουλάχιστον. Από την εμφάνιση του τυπά των Men At Work (που μου θύμισε μια λατρεμένη γιαπωνάζικη καφρίλα του Takashi Miike, το "Gozu") μέχρι τη γέννηση του μωρού που μπόρεσε να είναι ταυτόχρονα συγκινητική και signature-Scrubs αστεία, με τον JD να αναρωτιέται αν η Kim όντως μισεί τα μαλλιά του. Ο ειλικρινής χωρισμός ήταν η τέλεια λύση εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα, αν και ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω τι άλλο θέλει ο χαζούλιακας και δεν είναι ερωτευμένος με την Kim, αλλά τελοσπάντων. (Ελπίζω όχι κι άλλα πάρε-δώσε με την Elliot, τουλάχιστον.)

Ο χαρακτήρας του ήταν relatable για πρώτη φορά μετά από χρόνια, και ακόμα και όσο γκρίνιαζε στον Cox δεν κούρασε στιγμή. Αντιθέτως, οι ιστορίες των δυο τους συνδέονταν αντίστοιχα, κι αν ο Turk δεν είχε χάσει τη γέννηση του μωρού του φίλου του για να παίζει βιντεοπαιχνίδια, θα μιλάγαμε για ένα επεισόδιο ιδανικό για series finale. Ειδικά τώρα που το τέλος της σειράς δείχνει όλο και με μεγαλύτερη βεβαιότητα πως δεν θα έρθει με proper series finale, αυτό εδώ είναι το επεισόδιο που πιθανώς να επιλέξω να θεωρώ ως τέτοιο. Κι ας μην είχε τον Ted να μας αποχαιρετά με ένα τραγούδι.

The Office:
Νομίζω χωρίς καμία αμφιβολία το καλύτερο φετινό επεισόδιο, και γενικά το καλύτερο από το περσινό 'Business School' και μετά. (Ορκίζομαι στα DVD της Buffy οτι δεν το λέω επίτηδες επειδή και τα δύο έχει σκηνοθετήσει ο Joss Whedon!) Aυτό εδώ δεν είχε νυχτερίδες ή ρόπαλα (ή νυχτερίδες-ρόπαλα) αλλά είχε την επιστροφή της Karen σε έναν recurring ρόλο που θα μπορούσα και να συνηθίσω, είχε ένα ακόμα road trip-χρυσό για τους Michael, Jim & Dwight (με τον τελευταίο α κατουράει εν κινήσει), και φυσικά είχε τη γνωριμία μας με το elite Finer Things Club, το οποίο μπορεί και να είναι ό,τι καλύτερο έχει εισάγει ποτέ η σειρά σαν b-story.

Δεν ήταν μόνο υπερ-επικά αστείο (ειδικά το πώς προσπαθούσαν όλοι να χωθούν στο club ;h το πώς τους διέκοπταν συνεχώς ή η παρουσία και μόνο του ερωτοχτυπημένου Toby ή η ατάκα του Oscar: "...it's the gayest thing I dο") αλλά έδωσε κι ένα ακόμα hint από τα πολλά που οι συγγραφείς δίνουν εσάτως για τις ανασφάλειες του Jim στα πλαίσια της σχέσης του με την Pam. Ειλικρινά δεν ξέρω πού το πάνε οι συγγραφείς, αλλά δε μπορώ παρά να υποκλιθώ στον λεπτό τρόπο με τον οποίο γράφεται αυτή η απροσδόκητη εξέλιξη του χαρακτήρα του "Mr. Perfect" Jim. Κι άλλα τέτοια παρακαλώ!

StrikeWatch: Day One

H επίσημη πρώτη της απεργίας των σεναριογράφων είναι γεγονός καθώς η έκτακτη συνάντηση μεταξύ των εκπροσώπων της WGA και της AMPTP έληξε τα χαράματα δίχως αποτελέσματα. Μάλιστα, η WGA έδειξε καλή θέληση αποσύροντας ολοκληρωτικά από το τραπέζι ένα από τα δύο βασικά της αιτήματα, δηλαδή αύξηση του ποσοστού εσόδων από τις πωλήσεις των DVD. Οι παραγωγοί ισχυρίζονταν οτι αυτός ο όρος ήταν o deal-breaker, αλλά όταν απεσύρθη άλλαξαν τραγούδι και στύλωσαν τα πόδια μπροστά σε αυτό που τους καίει όλους πραγματικά, δηλαδή τα new media residuals.

Κάθε φορά που κάποιος κατεβάζει νόμιμα ένα επεισόδιο από το ίντερνετ, ο άνθρωπος που το έγραψε πληρώνεται ακριβώς μηδέν σεντς, κάτι που στο μυαλουδάκι κάθε ανθρώπου που δεν είναι ο Les Moonves μοιάζει ολίγον παράλογο. Οι παραγωγοί και τα στούντιο ισχυρίζονται οτι οι όποιες διαδικτυακές πωλήσεις έχουν promotional χαρακτήρα και όπως κανείς δημιουργός δεν πληρώνεται κάθε φορά που παίζεται η διαφήμιση ενός επεισοδίου του, έτσι δεν πρέπει να πληρώνεται και για τα νόμιμα κατεβάσματα. Φυσικά κανείς τους δε μας εξηγεί για ποιο λόγο τότε έχουν τρελαθεί να μηνύουν από το demonoid μέχρι το YouTube/Google, αφού παράνομο-ξεπαράνομο, το κατέβασμα είναι "promotional". Μάλιστα ξέρετε τι? Θα απαιτήσω στο εξής να με πληρώνει η Universal καθότι έχω ξεσκιστεί να "προμοτάρω" τα shows της.

Λογική του παραλόγου aside, η πραγματικότητα της πρώτης αυτής μέρας λέει πως για την ώρα δεν έχει σημειωθεί κάποιο περιστατικό σπασίματος της απεργίας, κι επιπλέον έχουν ήδη αρχίσει να σημειώνονται οι πρώτες επίσημες απώλειες. Πέραν των προφανών θυμάτων, των late night shows (Daily Show και Colbert Report έριξαν ήδη μαύρο), η παραγωγή σταμάτησε σήμερα και για το Office. Γραμμένα σενάρια υπάρχουν, οπότε θεωρητικά θα μπορούσαν να γυριστούν ακόμα μερικά επεισόδια για καβάτζα, όμως ο πρωταγωνιστής Steve Carell (που είναι και μέλος της WGA) τιμώντας τους συναπεργούς του, δεν εμφανίστηκε το πρωί στο σετ για γυρίσματα, προτιμώντας να πιάσει κι αυτός ένα πλακάτ διαμαρτυρίας. Office closed λοιπόν, και λογικά θα είναι η πρώτη σειρά που θα ξεμείνει από originals.

Η αμέσως επόμενη θα είναι το Heroes, για το οποίο γυρίζεται εναλλακτικό φινάλε 11ου επεισοδίου (το οποίο γράφτηκε κυριολεκτικά επάνω στο deadline της απεργίας), έτσι ώστε να μπορεί να λειτουργήσει ως season finale αν το NBC επιλέξει να το χρησιμοποιήσει. Έτσι, η σειρά που φέτος αντιμετώπισε ήδη πεσμένα ratings, εκκωφαντικό backlash και την εγκατάλειψη του spin-off της, είναι πολύ πιθανό να κλείσει μια -όλα δείχνουν- καταστροφική σεζόν, από τις 3 Δεκεμβρίου.

Και για να γουστάρουμε, η φασαρία που προκαλούσαν οι σεναριογράφοι του Cane έξω από το σετ είχε ως αποτέλεσμα να διακοπούν τα γυρίσματα. Πάει κι αυτό.

Το πιο λυπηρό fallout για την ώρα δείχνει να είναι αυτό που αντιμετωπίζει το Scrubs, το οποίο ανανεώθηκε φέτος για τελευταία φορά, με μειωμένη παραγγελία 18 επεισοδίων, προκειμένου ο δημιουργός Bill Lawrence να κλείσει τη σειρά όπως επιθυμούσε... κάτι που κατά πάσα πιθανότητα δε θα συμβεί ποτέ. Έχουν ήδη ολοκληρωθεί σενάρια για 10 από τα 18 αυτά επεισόδια, κι αν η απεργία κρατήσει κάποιους μήνες, τότε θεωρείται βέβαιο πως το NBC δεν θα ξαναφέρει πίσω τη σειρά του χρόνου για τα τελευταία 8 installments, αφήνοντάς την χωρίς το φινάλε του δημιουργού. Ο ίδιος ο Lawrence όμως δεν δείχνει και τόσο πληγωμένος, καθώς όπως λέει στον Hollywood Reporter, η προτεραιότητα αυτή τη στιγμή είναι για τους σεναριογράφους να εξασφαλίσουν το μέλλον τους. Κι αν δε μάθουμε ποτέ το όνομα του Janitor, so be it, συμπληρώνω εγώ.

NBC Comedy Bloc

Με την πρεμιέρα των Scrubs και την επιστροφή του Office στο μέγεθος που το γέννησε η μαμά του, οι νύχτες τις Πέμπτης στο NBC παίρνουν ξανά τη μορφή της must-see comedy TV που εισήγαγε πέρσι ο Kevin Reilly. Τόση ήταν η χαρά μου, που είπα να δω και τι κάνει ο φίλος μου ο Earl για πρώτη φορά μετά από ένα χρόνο! Ακολουθούν spoilers για την προχθεσινή νύχτα κωμωδίας, κατά σειρά My Name is Earl, 30 Rock, The Office και Scrubs.

My Name is Earl:
Είμαι περιστασιακός θεατής της σειράς, κι αυτό σαν χαρακτηρισμός μπορεί να είναι και γενναιόδωρος, αλλά όποτε τυχαίνει και βλέπω κάποιο επεισόδιο δεν το μετανιώνω. Μου αρέσει που οι συγγραφείς έχουν σταθεί στο ύψος της περίστασης του περσινού cliffhanger, αφήνοντας τον Earl στη φυλακή για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, κι αν αυτό το επεισόδιο ήταν κάποια ένδειξη, τότε το όλο εγχείρημα δουλεύει ρολόι, χωρίς το setting να περιορίζει τη δράση. Βέβαια στο τέλος του 20λέπτου συνειδητοποίησα οτι δεν είχα γελάσει φωναχτά ούτε μία φορά, θυμίζοντάς μου για ποιο λόγο εκτιμώ τη σειρά αλλά ποτέ δε νιώθω αρκετά motivated για να την ακολουθώ τακτικά: είναι περισσότερο το είδος χιούμορ που σε κάνει να εκτιμήσεις οτι αυτό που βλέπεις είναι αστείο, παρά να σε κάνει να θες να γελάσεις. Για comedy fluffer όμως είναι ό,τι πρέπει, οπότε δεν αποκλείω να συνεχίσω να το παρακολουθώ για να με ζεσταίνει ενόψει των 3 κωμωδιών που ακολουθούν. (Ναι, τις βλέπω με τη "σωστή" σειρά! Μισές δουλειές θα κάνουμε?)

30 Rock:
Αυτή είναι μια κωμωδία που σκίζει όποτε το γυρίζει στο meta-commentary. Η Seinfeld-centric πρεμιέρα της σεζόν δούλευε καλύτερα όταν έστρεφε τα βέλη της προς το ίδιο το NBC, και μετά από δύο a'ight επεισόδια η Tina Fey πετυχαίνει ξανά κέντρο με ένα 20λεπτο που, φυσιολογικά, την παρουσιάζει ως μια δημιουργό πλήρως υποταγμένη στο σύστημα του entertainment όπου τις διαταγές δίνουν οι πολυεθνικές. Με την Carrie Fisher να είναι η κορυφαία χωρίς συναγωνισμό gratuitous guest star της σεζόν στο ρόλο μιας bizarro μελλοντικής εκδοχής της Liz, η Fey ουσιαστικά φωνάζει απενοχοποιημένα οτι είναι γρανάζι γιατί είναι this way or the hippie way.

Όμως εκεί που ετοιμάζεσαι να εσύ να φωνάξεις "sellout!" ως απάντηση, ξεπερνά τον fictional εαυτό της γλιστρώντας μέσα στο επεισόδιο ένα υστερικά ξεκαρδιστικό δίλεπτο σατιρικού διαφυλετικού στερεοτυπισμού που θα έκανε ακόμα και τον Michael Scott να ντραπεί, και το οποίο δε μπορώ να φανταστώ με ποιον τρόπο δεν θα αποτελέσει βράβευση με Έμμυ για τον Alec Baldwin του χρόνου. Αυτό το σόλο του Jack Donaghy ήρθε διόλου τυχαία σε ένα επεισόδιο όπου η Liz Lemon παρουσιάζεται ως δημιουργικά παραιτημένη, αρνούμενη να συμπεριλάβει οτιδήποτε ελάχιστα προσβλητικό στο show της. Η Fey κλείνει έτσι το μάτι, θυμίζοντας οτι οι δημιουργικοί ελιγμοί ανάμεσα στις corporate απαιτήσεις μπορούν να κάνουν ακόμα καλύτερη κωμωδία. (Case in point, Arrested Development. Επίσης, μετρήστε πόσες φορές αναφέρθηκε σε ένα 20λεπτο η "μαμά NBC", GE. Η Tina Fey μπορεί και να είναι ο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη που λαμβάνει writing και followship awards την ίδια στιγμή.)

Food for thought: Τι show μπορεί να ήταν αυτό που θα είχε ως spin-offs μεταξύ άλλων το Miami Vice και το Cheers?

The Office:
Δεν είναι πολύ-πολύ καλύτερα έτσι? Το ωριαίο show με έχανε κάπου στη μέση, ενώ το ημίωρο με κάνει να θέλω περισσότερο, πάντα δείγμα οτι κάνεις κάτι σωστά. Βοηθάει και η διαφήμιση του Michael Scott με την οποία έκλεισε το επεισόδιο που, δεν ντρέπομαι να ομολογήσω, με έκανε να ανατριχιάσω λιγάκι. Ήμουν ο μόνος? Πραγματικά τη θεώρησα κάτι που με λίγο χρήμα θα με έκανε να θέλω να αγοράσω περισσότερο χαρτί από όσο έχω ανάγκη, αλλά αυτό το μπασταρδάκι ο Ryan πρέπει να αρνείται στον Michael τη δικαίωση ακόμα κι όταν εμφανώς είναι σωστός. Η όλη παραπλάνηση που έστησε ο ίδιος ο B.J. Novak (ο Ryan, pulling double duty) σεναριακά ήταν πανέξυπνη, κάνοντάς μας να φοβόμαστε για το όνειδος που επρόκειτο να αντικρύσουμε, όταν το τελικό προϊόν ήταν κάτι που ξεμπρόστιαζε την εταιρεία σε corporate επίπεδο για την έλλειψη δημιουργικότητας. (Ωραίο double feature με το παρεμφερούς θεματικής 30 Rock, by the way.)

Κατά τα άλλα, αστειότερη στιγμή της βραδιάς ήταν το συγχρονισμένο "Oh, D!" από τους Dwight και Andy, πάντα αξιόπιστα τα ingnorantly ρατσιστικά σχόλια του Michael (o Οscar τα κουστούμια "naturally," o "urban" Stanley, το hip-hop που περίμενε από τον Darryl κτλ), αλλά μεγαλύτερο ενδιαφέρον είχε κάτι που ένιωσα να υπονοείται στη σχέση Jim & Pam. Δε θα ήθελα να δω κάποιο εμπόδιο στη σχέση τους τόσο νωρίς (αργότερα σίγουρα, αλλά όχι ακόμα) και νιώθω πως η "Second Life" του Jim και το άπλωμα του χεριού του στην Pam στο μπαρ, είναι ακριβώς ενδείξεις για μπελάδες. Και μάλιστα, όχι σαχλο-μπελάδες τύπου "we were on break!!" αλλά από το κανονικό είδος, εκείνων που απαιτούν ανάπτυξη χαρακτήρων. Δηλαδή, όσο ανεξαρτητοποιείται η Pam, ο Jim γίνεται όλο και πιο ανασφαλής. Ενδιαφέρον, αλλά συλλαβίζει πολύ βαθύ πρόβλημα στη σχέση του ζευγαριού, και όχι ένα που θα ήθελα να δω μόλις 4 επεισόδια μετά την ένωσή τους, αν μη τι άλλο γιατί σημαίνει μακροπρόθεσμα προβλήματα. Αν υπάρχει όντως κάτι εκεί, και δε βλέπω ό,τι νά'ναι, τότε πρόκειται για εξαιρετική εκτέλεση μιας under review κατεύθυνσης.

Scrubs:
Γέλασα σε αυτά τα 20 λεπτά περισσότερο από ό,τι στα 60 που προηγήθηκαν, οπότε η επιλογή μου να ακολουθήσω το πρόγραμμα του TV Guide με δικαίωσε. Όμως δεν μένουν και πολλά πράγματα αφότου πέσει το μαύρο του τέλους, το οποίο είναι κρίμα για ένα show που κάποτε ήταν τόσο επαναστατικό. Χαίρομαι πάντως αφάνταστα που βασικά οι συγγραφείς πήραν πίσω το περσινό cliffhanger, όσο κι αν το κάνει retrospectively irrelevant. Η όλη ιστορία με την εγκυμοσύνη όμως εξακολουθεί να τραβάει κάτω το show, μην αφήνοντας τον JD να είναι η καρικατούρα που ήταν πίσω στην 5η σεζόν, όταν και η σειρά έφτασε το κωμικό ζενίθ της.

Όταν δεν ασχολούμασταν με απομεινάρια του περσινού σαπουνιού, τα πάντα ήταν αστεία εδώ, από τον Kelso να εξηγεί τη διπλή σημασία του "Whore Reed" μέχρι τον Kelso πάλι να μυρίζει αυγά και να αναρωτιέται αν παθαίνει εγκεφαλικό. Κάποια αστεία τα έχουμε ξαναδεί τόσο μέσα στην ίδια τη σειρά (Beard-fah-say...), όσο και σε άλλες (...όπως Spa-chee-man?) αλλά δεν διαμαρτύρομαι πολύ. Ας γελάσουμε όσο μπορούμε ακόμα, και μετά ας πάει το Scrubs στον παράδεισο τον sitcoms όπου θα καυχιέται για τα νιάτα του, όταν χωρίς υπερβολή βοήθησε να αλλάξει το πρόσωπο της τηλεοπτικής πραγματικότητας. Κι αν οι άλλοι του απαντάνε οτι στο τέλος κατέληξε να επαναλαμβάνει κλεμμένα μοτίβα από άλλες σειρές που εκείνες με τη σειρά τους είχαν κλέψει από το ίδιο το Scrubs, ο Neil Flynn θα τους υπενθυμίζει οτι η Lady έχει έναν αδερφό που τον λένε Him, και όλοι θα σκάνε στα γέλια και θα διαλύονται ησύχως.

Here's to a funny as hell final season!

Reruns: Scrubs, Season 6

Μια από τις αγαπημένες μου κωμωδίες τα τελευταία χρόνια, άρχισα και φέτος να την παρακολουθώ με μεγάλο ενθουσιασμό μόνο για να τον δω να εξαφανίζεται σταδιακά εβδομάδα μετά την εβδομάδα. Κάπου εκεί με το φριχτό επεισόδιο-κήρυγμα για τον πόλεμο στο Ιράκ μάζεψα τα μπογαλάκια μου και αποχώρησα, μέχρι τώρα που μιας και έχω λίγο χρόνο αποφάσισα να κάνω catch-up. Ακολουθεί μια αποτίμηση της υπόλοιπης 6ης σεζόν, όπως την είδα μέσα σε 2 μέρες.

Βελτιώθηκαν καθόλου τα πράγματα μετά το μετριότατο πρώτο 1/3 της σεζόν? Όχι πάντα, και όχι όπου και όπως θα ήθελα. Απο πλευράς χιούμορ τουλάχιστον είδα και πάλι άσπρη μέρα καθώς μερικοί περιφερειακοί χαρακτήρες έλαμψαν περισσότερο από κάθε προηγούμενη σεζόν. Ο Ted του θαυμάσιου Sam Lloyd έκλεβε συνεχώς την παράσταση (με απόλυτο highlight τον εσωτερικό του μονόλογο στο "Their Story" και την προσωπική του φαντασίωση στην οποία έχει μαλλιά) με άξιους συμπαραστάτες τον Lloyd και το speed metal του, τον πιο θεότρελο από ποτέ Janitor του Neil Flynn (που μπορεί casually να ηγείται της Brain Trust του νοσοκομείου, αλλά και να ανοίγει κουβέντα με ένα χρυσόψαρο που μπορεί ή μπορεί να μην αποτελεί μετενσάρκωση ενός συμπολεμιστή του Kelso στο Βιετνάμ) και αληθινή αποκάλυψη τον Bob Kelso του Ken Jenkins.

Για τον Jenkins θέλω να πω κάποια πράγματα, καθώς για χρόνια ένιωθα πως έχει πολλά περισσότερα να προσφέρει και φέτος είχε επιτέλους την ευκαιρία του. Θαυμάσιος κωμικός ηθοποιός, καθώς με την ίδια άνεση παραδίδει μια ακραία ρατσιστική ατάκα με ένα αδαώς κακιασμένο χαμόγελο στα χείλη, αλλά και μπορεί να κάνει την πιο απλοϊκή χιουμοριστική σκηνή να φαντάζει ξεκαρδιστικά και υπέροχα πρόστυχη. (το νιαούρισμά του καθώς η Carla και η Elliot έρχονταν σε αντιπαράθεση για τις ετοιμασίες του γάμου της δεύτερης θα κάνει καιρό να ξεριζωθεί από το μυαλό μου!) Τα rants του, καθόλου προβλέψιμα και πολυπαιγμένα όπως αυτά του Dr. Cox, είναι ξεκαρδιστικά καθώς και οι συγγραφείς αλλά και ο ίδιος ο Jenkins δεν φρενάρουν καθόλου προς την πιο απάνθρωπη δυνατή απεικόνιση του Kelso. Στην σπάνια όμως στιγμή ανθρωπιάς του (στο "My Scrubs", ο Kelso κάνει τα στραβά μάτια για μια άγνωστη γυναίκα που δεν έχει ασφάλιση) ο Jenkins καταφέρνει να κάνει το κοινό να αγαπήσει προς στιγμήν αυτό τον αντιπαθέστατο χαρακτήρα δίχως να μαλακώσει τα χαρακτηριστικά του στο ελάχιστο. Συγκρίνετε ελεύθερα με οποιοδήποτε άλλο μέλος του καστ, που όποτε πρόκειται να μπει σε δραματικό μονόλογο αλλάζει τόσο εμφανώς τον τόνο του, τη χροιά του και το ύφος του, που νιώθω σα να παρακολουθώ μια διαφορετική σειρά με τον ίδιο πρωταγωνιστή.

Με το κύριο καστ, μια που τους έφερε η κουβέντα, τι γίνεται? Δυστυχώς όχι πολλά, καθώς οι σεναριογράφοι έχασαν θεαματικά το στόχο τους φέτος. Ίσως οι δεύτεροι ρόλοι να ήταν φέτος αστειότεροι από συνήθως ακριβώς επειδή το πρωταγωνιστικό τιμ έμοιαζε να ασφυκτιά μέσα στη βαρύτητα των σεναρίων τους, και όλα τα αστεία έπρεπε να πάνε κάπου. Τα εγωκεντρικά τριπ του JD δεν ήταν ούτε κατά το ήμισυ αστεία όσο αντίστοιχα των περασμένων σεζόν, γιατί ο χαρακτήρας του έπαψε να έχει το οποιοδήποτε άλλοθι για το φέρσιμό του. Ξεχνώντας να φέρει κάποιο αντιστάθμισμα για τις συμπεριφερές του πρωταγωνιστή του, ο δημιουργός Bill Lawrence άφησε τον JD να μετατραπεί σε μια καρικατούρα του εαυτού του, τόσο προβληματική που σε κάθε σχεδόν επεισόδιο έμοιαζε να παίρνει ένα μάθημα ζωής στο τέλος (συνήθως κάτω από τη γνωστή, ανυπόφορη, αφήγηση) αλλά ποτέ να μην το συγκρατεί και την επόμενη εβδομάδα. Στο "My Perspective" μαθαίνει, για παράδειγμα οτι πρέπει καμιά φορά να ακούει και τους άλλους, αλλά μέχρι το "My Turf War" είναι πάλι ο γνωστός εγωκεντρικός JD που τα θέλει όλα για τον εαυτό του, συμπεριλαμβανομένης της Melody, παλιάς φίλης της Elliot που τόλμησε να του την κλέψει για δυο μέρες.

Eκτός του JD, σχεδόν όλα τα μέλη του ensemble φέτος είδαν τις ιστορίες τους να γίνονται όλο και πιο self-serious, λες και στόχος του Lawrence ήταν να ξεκινήσει με μια wacky medical comedy για να την κλείσει ως procedural medical soap-o-drama. Η Kim είπε ψέμματα για την εγκυμοσύνη της (και βολικότατα να ξαποστείλει έναν χαρακτήρα που οι σεναριογράφοι δεν ήξεραν τι να τον κανουν) και ο JD είναι έτοιμος να ξαναπέσει στο κρεβάτι με την Elliot-- δεν τον έχουμε ξαναδεί αυτό, δεν έχει συμβεί το ίδιο ακριβώς πράγμα πίσω στην 4η σεζόν? Η Elliot ήταν τότε έτοιμη να συζήσει με τον χαρακτήρα του Scott Foley και ο JD τους χώρισε, μόνο για να διαπιστώσει ένα -θαυμάσιο- επεισόδιο αργότερα οτι απλώς δεν την αγαπάει. Θαρραλέο κλείσιμο σε ένα από τα όχι ιδιαίτερα αγαπημένα μου will-they-or-won't-they των τελευταίων χρόνων, οπότε γιατί τώρα ξανά τα ίδια? Αν μη τι άλλο, αυτή η εξέλιξη έκανε για ένα σαπουνοπερατικά συμβατικό cliffhanger και επιπλέον ισχυροποίησε την αντιπάθειά μου για τον κεντρικό χαρακτήρα της σειράς. Fool me once, που λένε...

Στο παρελθόν η σειρά είχε καταφέρει να ισορροπήσει με θαυμαστό τρόπο τα παλαβά με τα δραματικά στοιχεία ή απλά αγνοούσε επιδεικτικά τα δεύτερα. Στην 3η σεζόν το δράμα ήταν τόσο ειλικρινές και δυνατό (στο φετινό επεισόδιο-clipshow "My Night to Remember", όταν εμφανίστηκε στην οθόνη ο Brendan Fraser δε μπόρεσα να μη βάλω και πάλι τα κλάμματα) ενώ στην 5η το κωμικό στοιχείο υπερίσχυε τόσο έντονα κάθε υποψίας ρεαλισμού που όταν φτάσαμε στο "My Lunch" ήρθε ως τέτοια γροθιά στο στομάχι που δε μπορούσες παρά να συγκινηθείς.

Φέτος όμως, το δράμα και το επιτηδευμένα wacky χιούμορ απλά υπάρχουν εκεί όλη την ώρα, άβολα τοποθετημένα το ένα πλάι στο άλλο. Τα μεν αστεία ήταν κουρασμένα και κούραζαν (οι φαντασιώσεις του JD όσο μεγαλώνουν σε διάρκεια τόσο χάνουν σε γέλιο-- what the hell was Dr. Toilet all about?!), το δε δράμα με άφηνε παγερά αδιάφορο. Ο θάνατος της Laverne? Πλάκα κάνουμε τώρα? Αν εξαιρέσουμε τα 3 δευτερόλεπτα του αποχαιρετισμού της Carla (ή το απρόσμενο φιλί του Kelso) όλο το υπόλοιπο επεισόδιο ήταν σταθερά "eh", και ήταν και από τα καλά της σεζόν κιόλας. Ακόμα, οι δραματικές ιστορίες κάποιων ασθενών παραδόθηκαν τόσο απλουστευτικά που ήθελα να πιάσω την οθόνη και να αρχίσω να φωνάζω "Δεν κάνεις το "House", Bill Lawrence, ένα sitcom γράφεις!" Ο κωφάλαλος πατέρας? Φρικτό. Το φιλί της Elliot στον Private Dancer? Γλυκό αλλά προβλέψιμο. Η διαμάχη των πιστεύω μεταξύ των Cox και Laverne? Ας πούμε απλά οτι δεν έχω δει τέτοιο ξεδιάντροπο πατρονάρισμα του θεατή από την τελευταία φορά που η Paula Abdul χαρακτήρισε "γλυκιά και ταλαντούχα" την Jordin Sparks στο "American Idol". Μόνο αληθινό winner? Το δίλημμα του Perry με τη γέννηση του γιου του τη μέρα που όλοι θρηνούν τη νοσοκόμα Roberts.

(Και θα προσέξατε οτι δεν έχω πει ούτε λέξη για τον Turk. Oh boy, αν βγάλεις το χορό του από το πρώτο επεισόδιο και το τραγούδι του από το 6ο, θα μπορούσε κάλλιστα να μην υπάρχει σε αυτή τη σεζόν. Βαρετός και παντελώς άνευρα γραμμένος. Ποιος, πράγματι, να το έλεγε οτι ένα μωρό σε αλλάζει τόσο πολύ?)

Νωρίτερα στη σεζόν είχε ακουστεί έντονα η προοπτική για μια 7η και τελευταία σεζόν δίχως τον Zach Braff, ο οποίος θα ήταν έτσι ελεύθερος να κυνηγήσει την κινηματογραφική του καριέρα ως Χριστόφορος Παπακαλιάτης της Αμερικής. Τότε απορούσα τι καπνίζουν οι παραγωγοί και σκέφτονται αυτό το σενάριο έστω ως μακρινό ενδεχόμενο, τώρα εύχομαι να ήταν αλήθεια. Απελευθερωμένο από την αβάσταχτη σοβαρότητα των καρικατουρίστικα αντιπαθητικών ή/και επαναλαμβανόμενα βαρετών πρωταγωνιστών του, το "Scrubs" θα μπορούσε να είναι ακόμα η φρέσκια και παλαβή κωμωδία που ήταν μέχρι και πρόσφατα. Τώρα, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος για το επερχόμενο φινάλε. Best case scenario, ξεμπερδεύουν με αυτό το ανυπόφορο ερωτικό τετράγωνο και επιστρέφουν στην wackiness. Worst case... well, το είδαμε στο season finale, δεν είναι ανάγκη να το περιγράφω κιόλας.

Best episodes: "My Musical" (με την ωδή στα κακάκια και την αδερφική αγάπη των Turk-JD σε πρώτο πλάνο), "My Road to Nowhere" (ένα road trip στο κάμπριο RV του Kelso, o Janitor ως αγωνιστής του εμφυλίου και πολλές-πολλές ρόμπες), και κυρίως "My Conventional Wisdom". (αγνοώ οτιδήποτε σχετικό με το ερωτικό τετράγωνο και κρατάω τον Bust-a-move Old MC ("You, sir, have a problem", η πιο αστεία στιγμή της σεζόν), τον νταβατζή Kelso και τον Janitor ως νέο chief με μεγαλύτερο ακόλουθο τον Ted που στο τέλος πληρώνει και τη νύφη.)

Notable guest stars: Για μια σειρά που στο παρελθόν έχει ανάγει σε επιστήμη τα guest stints διαφόρων hot ladies σε quirky ρόλους (από Heather Graham μέχρι Julianna Margulies και από Heather Locklear μέχρι Mandy Moore) εδώ δεν υπήρχε πολύ ζουμί. Η Keri Russell με διασκέδασε κυρίως επειδή την αγαπώ έτσι κι αλλιώς παρά με το ρόλο της (αν και η σκηνή που ο JD πληρώνει $105 για ένα appletini ήταν ένα από τα 3-4 highlights της σεζόν), ενώ η recurring Elizabeth Banks ήταν φοβερή αγγαρεία για τους συγγραφείς και δεν είχε καθόλου υλικό για να δείξει την φοβερή κωμική της περσόνα. Από την άλλη, υπήρχαν οι τυπάδες του "Avenue Q" που έκαναν μια εν γένει συμπαθητική δουλειά.

Ranking the season: Στο "Scrubs" ισχύει ο αντίστροφος κανόνας των ταινιών "Star Trek", με αυτή εδώ η σεζόν να είναι ακόμα πιο αμήχανη από τη 2η, ακόμα πιο άνευρη από την 4η, και ξεκάθαρα η χειρότερη μέχρι σήμερα. Στατιστικά, η 7η θα σκίζει, βέβαια-- υπόσχομαι εδώ και τώρα πως τα 18 τελευταία, αυτά, επεισόδια, θα τα ακολουθήσω μέσα στη σεζόν ο κόσμος να χαλάσει.

The shaky cam returns!

Σύντομα σχόλια για ό,τι ξέμεινε από την περασμένη βδομάδα, κατά σειρά Friday Night Lights, Ugly Betty και Scrubs.

Friday Night Lights 1x14 "Upping The Ante"
H shaky cam επέστρεψε! Πολύ χάρηκα με αυτό το επεισόδιο Friday Night Lights, και δεν ήταν μόνο γιατί η σειρά έμοιαζε με τα πρώτα επεισόδια, αλλά και γιατί ακουγόταν σαν τα πρώτα επεισόδια. Η εγκάρδια σκηνή του Taylor με τον Street στο δικαστήριο, ας πούμε, είχε αυτή την επικοινωνία μεταξύ των χαρακτήρων που λένε τα πάντα χωρίς να λένε τίποτα, την οποία είχα να δω πιθανότατα από το επεισόδιο που ο Matt τραγουδά στη γιαγιά του για τον Mr. Sandman και η Julie κοιτάζει κοκαλωμένη. Και τι παίξιμο από τον Kyle Chandler! Τρέμω για τον Matt όταν ο προπονητής μάθει για το περιστατικό με το ημερολόγιο... Και πρέπει να πω, επίσης, οτι ενώ όλες οι σκηνές του Riggins με τον πατέρα του (σας θύμιζε κάτι? Είναι γιατί τον τον έχετε δει πρόσφατα στο Lost, στο Ugly Betty, στο West Wing, στο Desperate Housewives, στο-- ΟΚ, ας του δώσει κάποιος μια σειρά!) έδειχναν βαρετά προς μια τυπική αποτυχημένη απόπειρα bonding μεταξύ ενός προβληματικού χαρακτήρα και του εξίσου προβληματιού πατέρα του, το twist στο φινάλε δεν το περίμενα καθόλου. Καλή δουλειά.

Σταθερά διασκεδαστικό το Ugly Betty, κι ας υπήρχαν μερικά νεκρά σημεία αυτή την εβδομάδα. Αγαπώ απόλυτα την Romijn στο ρόλο της Alexis (και αγαπώ ακόμα πιο πολύ το πώς υπενθυμίζει σε όλους κάθε 10 λεπτά πως "είναι Alexis τώρα!") και η σκηνή που αποκαλύπτει την αλήθεια στον Daniel ήταν clap-worthy. Αλλά το cliff-hanger? Eh. Νοιάζεται κανείς για τον χαρακτήρα του Alan Dale έτσι κι αλλιώς? Ούτε το όνομά του δε θυμάμαι. Anyway. Φυσικά όταν είδα τον Tim Gunn ως ρεπόρτερ του Fashion TV έκανα σα χαζό, αλλά θα ήθελα να έχει περισσότερες ατάκες. Ίσως την επόμενη εβδομάδα? Το subplot της Hilda με εκνεύρισε (και όταν φιλήθηκε με τον Daniel είχα την ίδια αντίδραση που έχω όποτε ο Michael Scott προσπαθεί να το παίξει πολιτικά ορθός) αλλά τουλάχιστον είχαμε τον Justin να την απειλεί για τον πάρει μαζί. Και τέλος το subplot της Amanda ήταν επίσης ασήμαντο, αλλά το να βλέπω τον Mark να προσπαθεί να το παίξει straight (και μετά να κλαίει!) ήταν ανεκτίμητο.

"Ανεκτίμητο" είναι κάτι που δε μπορώ να πω για το Scrubs αυτή τη στιγμή. Προσπαθώ να θυμηθώ ένα πράγμα να σχολιάσω και δε μπορώ, τα έχει καλύψει όλα η ακατανόητη προσπάθεια του Bill Lawrence να μας κάνει κήρυγμα για τον πόλεμο στο Ιράκ μέσα από καθόλου subtle διαλόγους, και χωρίς καθόλου καλή αφορμή. Με κουρδίζει πολύ άσχημα η προσπάθεια ενός σεναριογράφου να μιλήσει για ένα θέμα "αντικειμενικά" όταν είναι τόσο εμφανές οτι δεν έχει ιδέα για τι διάολο μιλάει υπέρ οποιασδήποτε από τις δύο πλευρές. Και να συμπληρώσω οτι ήταν ελάχιστα αστείο? Θυμάμαι vaguely τον Janitor να έχει 2-3 καλές στιγμές, αλλά κατά τα άλλα, meh. Και πραγματικά δε θα το έκανα θέμα αν δεν επέμενε τόσο πολύ το ίδιο το επεισόδιο. Δεν ήταν πουθενά κοντά στο πόσο επίπονοι ήταν κάποιοι από τους culture wars-καυγάδες του Matt και της Harriet στο Studio 60, αλλά και πάλι πάνω από μέτριο δεν το λες, δεν ξέρω.

Once more, there's feeling

Σχόλια για το musical επεισόδιο του Scrubs.

Για το προηγούμενο επεισόδιο Scrubs δεν μπήκα στον κόπο να σχολιάσω τίποτα. Ενώ ένιωσα πως ήταν κάπως πιο αστείο από τα προηγούμενα φετινά, εξακολουθούσε να μην έχει τίποτα που μένει στη μνήμη. Αντίθετα, αυτή την εβδομάδα είχαμε το πολυαναμενόμενο μιούζικαλ που χωρίς να με καταπλήξει, είναι σαφής βελτίωση πάνω στην ως τώρα 6η σεζόν. Το κακό, κι αυτό φαίνεται πολύ έντονα, είναι πως η ιστορία μαζί με τα τραγούδια ασφυκτιούν στο χώρο των 20 λεπτών. Το επεισόδιο σχεδόν δεν έχει διάλογο, ενώ τα προβλήματα και η λύση έρχονται και φεύγουν όσο γρήγορα διαρκεί ένα τραγουδάκι (δηλαδή ένα με ενάμισι λεπτό).

Θαύμασα φυσικά τη διάθεση του Bill Lawrence να μας δώσει κάτι ξεχωριστό (και το έκανε) δίχως να αρκεστεί στο gimmick αυτό καθεαυτό, αλλά με την προσπαθάθειά του μέσα από αυτό να πει και μια ενδιαφέρουσα ιστορία, να αναπτύξει τους χαρακτήρες. Τραβώντας έντονες παραλλήλους με το "Once More With Feeling" της Buffy, του οποίου έτσι κι αλλιώς είναι δηλωμένος φαν, φέρνει τους ήρωές του αντιμέτωπους με διλήμματα τα οποία όμως δυσκολεύονται να μοιραστούν με τους ανθρώπους τους. Σε αντίθεση με τον Joss Whedon, όμως, ο Lawrence δε μοιάζει να έχει ιδιαίτερη διάθεση να μιλήσει αλληγορικά για την ανθρώπινη επικοινωνία, ή την έλλειψη αυτής, κι έτσι η ιστορία του ξεκινάει και τελειώνει στα πλαίσια αυτού του 20λέπτου, τη στιγμή που το OMWF δεν ήταν παρά η αρχή του συναισθηματικού arc όλων των χαρακτήρων για μια ολόκληρη σεζόν.

Μουσικά, το My Musical δεν έχει τρελό ενδιαφέρον, καθώς η μετάβαση από το ένα στυλ στο επόμενο είναι φοβερά βιαστική και οι παραφωνίες είναι περισσότερες από τις καλές στιγμές. Παρ'όλ'αυτά, δυο κομματάκια είναι απολύτως iTunes-worthy. Ένα έρχεται καθώς ο JD και ο Turk άδουν για τη σημαντικότητα που έχουν τα... κακάκια (μόνο στο Scrubs γίνονται αυτά) και το άλλο καθώς πλέον τραγουούν ο ένας στον άλλον για τη μεγάλη guy (κι ουχί gay) love τους. All in all, χαίρομαι που είδα τη σειρά να δοκιμάζει κάτι τόσο ιδιαίτερο, και το αποτέλεσμα είναι άκρως διασκεδαστικό. Απλώς δε νομίζω πως είναι όσο εξαιρετικό το περίμενα να είναι.

Scrubs, Season 6, Episodes 3-4

Σύντομα σχόλια για τα δύο τελευταία επεισόδια Scrubs. Και ναι, απολαύστε όσο θέλετε τη ζωγραφική του Janitor, γιατί είναι, in fact, awesome.

Για να είμαι ειλικρινής δεν με έχει ευχαριστήσει η σεζόν ως τώρα. Eίναι μάλλον υπερβολικά off-beat, με τις δραματικές σκηνές να μην πιάνουν καθόλου. Το προηγούμενο επεισόδιο ήταν δραματικά αδιάφορο πλην ενός αστείου με το smoke-accino του Janitor, αλλά κατά τα άλλα δε μας έδωσε απολύτως τίποτα. Οι προσωπικοί δαίμονες ή whatever του Turk εμφανίστηκαν υπερβολικά ξαφνικά για να με νοιάζουν. Τουλάχιστον, από την άλλη, υπήρξε επιτέλους ένα κάποιο resolution σε αυτή τη συνεχιζόμενη για χρόνια "αντιπαλότητα" μεταξύ της Elliot και του Cox.

To νέο επεισόδιο είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον, και δεν οφειλόταν αποκλειστικά στην τοιχογραφία του Janitor την οποία χαζεύω εδώ και περίπου μια ώρα. :P
Αρχικά το επεισόδιο με είχε χάσει με τις αναφορές του στις άλλες δύο ιατρικές σειρές. Δε με ενοχλούν αναφορές-πειράγματα, αλλά δε μπορώ τώρα να βλέπω το Scrubs να μειώνει το Grey's Anatomy επειδή έχει στο καστ γιατρούς-μοντέλα (τη στιγμή που το Scrubs εμ... ΟΚ, ας θυμηθούμε σιωπηλά όλες τις παρτενέρ του JD κατά καιρούς...) ή το House επειδή είναι γεμάτο ιατρικά μυστήρια, τη στιγμή που ο Cox είναι στην ουσία το πατρόν του House. Στη συνέχεια όμως ο Cox περπατούσε με μπαστούνι και έλυνε κάθε μυστήριο που τριγυρνούσε, ενώ ο JD ζούσε την πάρα πολύ σαπουνοπερατική του πραγματικότητα με την Kim, εν ολίγοις το Scrubs συνέχισε να σατιρίζει υπέροχα -και- τον εαυτό του. Fair enough.

Κατά τα άλλα, θέλω πολύ να δω πού το πάνε με την Carla (φοβάμαι, φοβάμαι, τρέμω), αλλά κυρίως θέλω να δω αν θα σκεφτούν τίποτα ενδιαφέρον για την Kim ή αν απλά θα βλέπουμε την Elizabeth Banks να περιφέρεται ασκόπως μέχρι να γεννήσει. Επίσης: πόσο τραγικά προβλέψιμο ήταν οτι η Carla έκλαιγε και όχι η γυναίκα του πορτοκαλί τύπου? Τέλος, δύο ανεκτίμητα bits του επεισοδίου (τρία, αν μετρήσουμε τη ζωγραφιά του Janitor!) ήταν η χρήση της λέξης mega-loathe από τον Cox (την οποία προφανώς και θα χρησιμοποιώ συνεχώς στο εξής) και το ύφος του Kelso καθώς η Elliot τραγουδούσε το 'Lollipop'.

Διακοπές!

Oι δουλειές μαζεύονται επικίνδυνα, κι ευτυχώς που οι πιο πολλές σειρές έχουν διακοπεί γιατί αλλιώς θα είχα πεθάνει στο spoiler. Αυτή την εβδομάδα τελειώνουν και οι τελευταίες που έχουν απομείνει, αλλά ως τότε λίγα σύντομα σχόλια για τα απομεινάρια της περασμένης εβδομάδας. Κατά σειρά Battlestar Galactica, The O.C., Scrubs και το προχθεσινό How I Met Your Mother. Σε πρώτη ευκαιρία θα κάτσω να δω και το χθεσινό season finale του Nip/Tuck στην τελευταία μου ελπίδα οτι το show θα με κάνει ξανά να ενδιαφερθώ. Εκτός κι αν είναι δραματικά αδιάφορο, όλο και κάτι θα ποστάρω σήμερα-αύριο γι'αυτό.

Μισώ τη χρήση αυτής της λέξης σε οτιδήποτε πέρα από την επιστήμη στις περιπτώσεις όπου τα γεγονότα πράγματι είναι αδιαμφισβήτητα, αλλά το περσινό "Black Market" είναι αδιαμφισβήτητα το χειρότερο επεισόδιο του Battlestar Galactica ως σήμερα. Πήρε β' χαρακτήρες και τους έβαλε στο προσκήνιο προσπαθώντας ταυτόχρονα να αγγίξει κάποιο κοινωνικό πρόβλημα στην καθημερινότητα της ζωής στο Galactica. Καταστροφή. Εδώ επιχειρείται βασικά το ίδιο πράγμα, αλλά με σαφώς καλύτερα αποτελέσματα. Και όσο κι αν θέλω να δώσω τα εύσημα στην πολυαγαπημένη Jane Espenson της Buffy που έγραψε το σενάριο ως freelance, ο λόγος που αυτό το επεισόδιο δουλεύει έστω εν μέρει είναι αποκλειστικά και μόνο οι ηθοποιοί. Ίσως και το τμήμα των εφέ. Δραματουργικά, το "Passage" πέφτει στο γνωστό κλισέ της ηρωοποίησης ενός glorified extra λίγο πριν τον σκοτώσει προς μεγάλο σοκ όλων μας. Not. Το backstory της Kat δε με ενδιέφερε στο ελάχιστο, αλλά οι αντιδράσεις του Adama (είτε μιλώντας στο πλήρωμα είτε γελώντας με τον Tigh προσπαθώντας να πνίξει την απόγνωσή του) και οι επιπλέον ενοχές που φορτώθηκαν στην Kara έφτιαξαν το επεισόδιο έστω στο τέλος του. Επίσης σημαντικό από πλευράς πλοκής, καθώς σε αυτό τον πλανήτη υπονοείται πως μπορεί να συναντηθούν με τους Cylons, αλλά και από πλευράς Cylon-mythology: ο Baltar ανακαλύπτει το βίτσιο της D'Anna και μαζί προσπαθούν να σχεδιάσουν τη μελλοντική πορεία του είδους καθώς και να ανακαλύψουν τα 5 άγνωστα μοντέλα. Η ιδέα του Baltar ως mirror image της Athena είναι φοβερή- και οι δύο πρόδωσαν στην ουσία το γένος τους για την αγάπη και τώρα έχουν παγιδευτεί στο ρόλο ενός αρχικά unwilling ήρωα για τον εχθρό. Η διαφορά έγκειται στο πώς ο καθένας έχει αγκαλιάσει το ρόλο του, και μόλις τώρα ο Baltar αρχίζει να κατανοεί τη θέση του στον κόσμο.


The O.C. 4x06 "The Summer Bummer"
Η απόλυτη awesomeness που είναι το φετινό O.C. συνεχίζεται ακατάπαυστα με ένα ακόμα επεισόδιο 100% γεμάτο με Autumn Reeser. Οι σκηνές της με τον Ben McKenzie είναι ολοένα και πιο απολαυστικές, μιας και αυτός δείχνει όλο και πιο άνετος στο ρόλο του άβολα αστείου -και highly unlikely!- ρομαντικού lead. Αλλά η έκπληξη ήρθε από αλλού. Οι απεγνωσμένες προσπάθειες του Che για συγχώρεση δε με άφησαν να πολυσκάσω για την αποβολή της Summer. Και το α λα Ryan ξέσπασμα εκδίκησης του Seth σε ένα σύνολο σκηνών-κλείσιμο του ματιού στις ασιατικές καφρίλες που τόσο λατρεύει, με είχαν να κοπανιέμαι από τα γέλια. Όσο για το origin του περιβαλλοντολογικά ανήσυχου μη-φίλου μας? Ανεκτίμητο! "Winchester!" Kαι μόνο γι'αυτό το επεισόδιο, συγχωρώ την ενόχληση που ήταν ο Chris Pratt για τα προηγούμενα 5. Άλλα highlights ήταν οι Cohens να προσπαθούν να γίνουν αναπληρωματικοί Seth, η Kaitlin να φέρεται για πρώτη φορά σαν 15χρονο κορίτσι, και σχεδόν κάθε σκηνή του άξεστου bigot Bullet. Eπίσης μου άρεσε το πώς οι Seth & Summer αποφάσισαν να πάνε μαζί κολλέγιο του χρόνου. Μια που η σειρά δε θα υπάρχει τότε, ήταν μια ωραία δικαιολογία για τους χαρακτήρες να έχουν μεν ένα ευοίωνο ακαδημαϊκό μέλλον, αλλά χωρίς να χρειαστεί να το παρακολουθήσουμε κιόλας.

Το Scrubs έπεσε χωρίς θόρυβο σε ένα από τα πιο αδιάφορα επεισόδια που έχει παράξει ποτέ. Αγάπησα τις σκηνές με τη μπάντα, καθώς και τις παρεμβάσεις του πορσελάνινου Ιησού, αλλά από κει και μετά όλες οι μεταβάσεις από το σοβαρό στο wacky και τούμπαλιν δεν ήταν καθόλου επιτυχημένες, ενώ η απόφαση των JD και Kim ήταν κλισέ από concept μέχρι εκτέλεση. Από την άλλη, κάθε σκηνή των Cox και Jordan ήταν ά-ψο-γη ερμηνευτικά (η Crista Miller σε μια από τις 2 ή 3 καλύτερες εμφανίσεις της στη σειρά) αλλά και από πλευράς subtext.

Το Ηow I Met Your Mother δεν ήταν φυσικά σε επίπεδα "Slap Bet" (όσο περνάνε οι εβδομάδες όλο και περισσότερο υποψιάζομαι πως εκείνο θα είναι ένα κωμικό 20λεπτο που θα το μνημονεύουμε ακόμη, πολλά-πολλά χρόνια αφού η σειρά θα έχει τελειώσει) αλλά ούτε καν στα επίπεδα του περασμένου επεισοδίου. Το στόρι του Marshall δε μου έκανε τίποτα, ενώ το gimmick με τη λέξη Grinch έκρυβε από πίσω της κάτι έξυπνο (μιας και η Grinch-Lily έκλεψε τα Χριστούγεννα από το διαμέρισμα του Marshall), αλλά στην πράξη δε δούλευε αν και έδωσε πάσα για την φοβερή ατάκα με το fudge. Το Grinch υποθέτει κανείς οτι αντικαθιστά το bitch λόγω της ομοιότητας των λέξεων, αλλά από τις αντιδράσεις των χαρακτήρων φαίνεται πως ήταν κάτι πολύ πιο σοβαρό. Εξάλλου και τα παιδάκια στο τέλος φώναζαν "Grinch! Bitch! Grinch!" αν άκουσα καλά. Μια πιθανή κομμένη λέξη ήταν το cunt καθώς και είναι κάτι απίστευτα προσβλητικό, αλλά και κάνει περίεργο tie-in με το όνομα του γκόμενου της μητέρας Mosby, τον CLINT. By the way φοβερό το αστείο με τον Clint- και φυσικά ήταν μεγάλη χαρά που είδαμε τον Harry Groener στο ρόλο. Αυτό μας κάνει... τι? Τον 7ο ηθοποιό του Whedon που εμφανίζεται στο Μother? Man, ανάθεμα κι αν υπάρχουν πιο τεμπέληδες casting directors από αυτούς εδώ! Anyway, το καταδιασκέδασα ως συνήθως, αλλά classic δεν ήταν. Αν και η ατάκα του κρεβατωμένου Barney ήταν κομματάκι legendary: his nose is overflowing with awesome!!

Scrubs, Season 6, Episode 1

"My Mirror Image (2)"


Σχόλια για την πολυαναμενόμενη πρεμιέρα της 6ης σεζόν του Scrubs, και για την πιο αστεία σκηνή ομαδικού χωρού στην ιστορία!

Λίγο hit and miss, ε? Για να είμαι ειλικρινής αλλιώς την φανταζόμουν αυτή την πρεμιέρα του δίωρου κωμικού μπλοκ του NBC, αλλά για την απογοήτευσή μου μάλλον φταίει περισσότερο ο Prisoner Mike και όχι τα mirror images των αγαπημένων μας γιατρών.

Η πρεμιέρα του Scrubs βασικά δεν ήταν παντού αστεία, κι αυτό είναι όλο. Κάποια bits ήταν απίστευτα (ο Ted με τον Keith να σκάνε το μπουκάλι της Coca Cola) κάποια άλλα προσπαθούσαν υπερβολικά (το εντελώς ξεκάρφωτο cameo των Blue Man Group), αλλά σε γενικές γραμμές ήταν μια καλή πρεμιέρα. Το τρικάκι με τους διπλούς ρόλους των JD, Cox και Janitor το θεωρώ πολύ έξυπνο- συνήθως στις ιατρικές σειρές οι ασθενείς αποτελούν έτσι κι αλλιώς κάποιο αντικατοπτρισμό των πρωταγωνιστών, και με το να υπερτονίσει αυτούς τους παραλληλισμούς, το Scrubs καταφέρνει να σπάει πλάκα με τον εαυτό του κάνοντας όμως και τα points που ήθελε.

Οι σκηνές του JD με την πάντα κούκλα Elizabeth Banks ήταν ωραίο payoff στο περσινό cliffhanger και προέκυψαν με φυσικό τρόπο μέσα από το επεισόδιο, αλλά την παράσταση έκλεψε ο Janitor που λίγο-πολύ αποφάσισε πως δε γαμιέται μωρ' καημένε! και συνέχισε να είναι αυτός που έχουμε λατρέψει. Ξεκαρδιστική η απάντηση του μελλοντικού εαυτού του "έχω χτυπήσει φάλαινα", φοβερό και το gag με τον JD ως κυματίζουσα σημαία. Αγαπάμε Janitor!

Αλλά αν θα θυμόμαστε αυτό το επεισόδιο σε 10 χρόνια από σήμερα (and yes, we will) δε θα είναι για τίποτα από τα παραπάνω: η σκηνή του ομαδικού χωρού υπό τους ήχους του 'Bye, Bye, Bye' (of all the songs!) με έκανε να σκάσω από τα γέλια. Dancing Turk = goodness! Το αποκορύφωμα ήταν το σέξι (my eyes! MY EYEEES!!) κούνημα του Kelso προς τη κάμερα, όντας σάντουιτς ανάμεσα σε Carla και Elliot. A-νε-κτί-μη-το! Υποψήφιο για σκηνή της σεζόν!

Sunday Special #7-8: Scrubs double feature

Όταν σπάει πλάκα, δεν υπάρχει τίποτα αστειότερο στην τηλεόραση. Και όταν κάνει δραματικές στροφές, συγκλονίζει περισσότερο από οτιδήποτε this side of Grey's Anatomy. Το Scrubs τα έχει όλα και συμφέρει, και επιστρέφει στις οθόνες μας αυτή την Πέμπτη- επιτέλους! Γι'αυτό, λοιπόν, επιχειρώ μια αναδρομή στο κλάμα και στο γέλιο που μου έχει προσφέρει αυτή η σειρά, με τα 5 σημαντικότερα δραματικά επεισόδια, και τα 5 αγαπημένα μου recurring JD-related αστεία.


The comedy:

5. Dr. Acula
Ακόμα κι αν δεν είχαμε τα πρόχειρα βίντεο (με τον Turk να γίνεται ο hip/hop Δράκουλας) ή την παραδοχή του Cox οτι το διάβασε και του άρεσε, αυτό το αστείο θα άξιζε μόνο και μόνο για την παθιασμένη περιγραφή από τον JD, του πιο προφανούς αστείου ever: "Θα εμφανιστεί ο τίτλος, Dr. Acula, μετά θα εξαφανιστεί η τελεία, και θα ενωθούν οι δύο λέξεις για να σχημαστεί-- Dracula!"

4. JD v. The Janitor
To πιο διασκεδαστικό αστείο διαμέσου της σειράς είναι η έχθρα του JD με τον Janitor. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός οτι ο Neil Flynn δεν ήταν καν regular cast member στην πρώτη σεζόν, αλλά προφανώς οι παραγωγοί αποφάσισαν οτι σειρά χωρίς τα πειράγματα του Janitor δεν υπάρχει, οπότε προβιβάστηκε και είναι μαζί μας μέχρι σήμερα. Και πώς να μην είναι? Evil eye, σφουγγαρισμένο πάτωμα, καθρέφτισμα ηλίου στα μάτια, faux μετακόμιση... Τα όσα έχει τραβήξει ο JD από αυτόν τον άνθρωπο θα πρέπει να γίνουν αντικείμενο ενός ξεχωριστού top!

3. Dr. Cox: mentor
Από την πρώτη στιγμή, ο JD αποζητούσε απεγνωσμένα την αναγνώριση του Dr. Cox, δηλαδή του απόλυτου ειδώλου του. Κι επειδή μιλάμε για τον JD, αυτή η απόγνωση δεν είχε ποτέ όρια αξιοπρέπειας- ο νεαρός intern μιμείται τον μέντορά του, φυλάει σα θησαυρό το μολύβι που του έδωσε την πρώτη του μέρα, εξοργίζεται όταν εκείνος φέρεται καλά σε άλλον intern, ανέχεται κάθε πιθανό καψώνι (μεταξύ των οποίων, η απόκλησή του με κάποιο διαφορετικό γυναικείο όνομα για κάθε επεισόδιο της σειράς έως και σήμερα!), και αυτά αποτελούν μόνο ένα μικρό δείγμα των όσων έχει υπομείνει ο JD προκειμένου να κερδίσει την εκτίμηση του cranky Cox.

2. Daydreaming
Το Scrubs δεν είναι Scrubs δίχως μία τουλάχιστον εξωπραγματική φαντασίωση του JD, η οποία συνήθως θα προκύψει στα καλά καθούμενα εν μέσω κάποιας συζήτησης. Στον φανταστικό του κόσμο, οι ασθενείς ξαπλώνουν σε θάλασσες από αφρολέξ, κεφάλια περιφέρονται ασώματα και εγχειρήσεις μετάγγισης οπισθίων είναι κάθε άλλο παρά αδύνατες!

1. Turk love
Το στοιχείο που ξεχωρίζει όμως το Scrubs από οποιαδήποτε άλλη κωμωδία είναι ανεπανάληπτη σχέση μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Ο δεσμός του JD με τον Chris Turk ακροβατεί ανάμεσα στην buddy/college φιλία και τον απροκάλυπτο gay έρωτα, καθώς άλλοτε οι δυο τους χαίρονται όποτε χτυπάει το ερωτικό γκονγκ του άλλου ("Way to go, buddy!") και άλλοτε φέρονται σαν παντρεμένο ζευγάρι (αποκορύφωμα η επιστροφή του Turk από το μήνα του μέλιτος με την Carla). Μοναδικό! Και, απλά, ανεκτίμητο.


The drama:

5. 3x21 My Self-Examination
Όπου ο JD επιτέλους παίρνει αυτό που κυνηγούσε, μόνο για να συνειδητοποίησει οτι δεν το ήθελε ποτέ. Σε μια κίνηση με πολλά κότσια, οι παραγωγοί φέρνουν μαζί ένα από τα μεγάλα will-they-won't-they ζευγάρια της εποχής, και 20 λεπτά μετά τους χωρίζουν οριστικά και αμετάκλητα.

4. 1x22 My Occurence (1)
Όπου ο JD και ο Dr. Cox διαγνώνουν με λευχαιμία τον αδερφό της Jordan. Το υπέροχον του επεισοδίου δεν κρύβεται τόσο στο ίδιο το γεγονός, όσο στο πώς γίνεται η αρχική διάγνωση (στο τραπέζι του μπιλλιάρδου) και κυρίως στον τρόπο με τον οποίο ο JD αρνείται μέχρι τέλους να δει την αλήθεια.

3. 1x15 My Bed Banter & Beyond
Όπου ο JD και η Elliott ζουν τον πρώτο τους χωρισμό. Αυτό είναι ίσως το σκληρότερο και πιο κυνικό Scrubs ever, καθώς με αφορμή μια εργασία ψυχολογίας όλο το καστ στήνεται μπροστά σε μια hand-held κάμερα και εξομολογούνται ένας προς ένας εμπειρίες από τους κατεστραμμένους έρωτες του παρελθόντος και του μέλλοντός τους. Παράλληλα, ένας τέτοιος έρωτας αποσυντίθεται μέρα με τη μέρα, και η ευτυχισμένη αρχή έρχεται σα μαχαιριά στο αποκαρδιωτικό φινάλε.

2. 5x20 My Lunch
Όπου ο Dr. Cox βλέπει 3 ασθενείς να πεθαίνουν ύστερα από δική του αμέλεια. Το επεισόδιο ξεκινάει σαν όλα τα άλλα, ώσπου 5 λεπτά πριν το τέλος οι μαχαιριές έρχονται απανωτές, η κάμερα περνάει στο χέρι, οι Fray τραγουδούν το 'How to Save a Life', και ο John C. McGinley είναι σπαρακτικός καθώς προσπαθεί να σώσει τη ζωή του τελυταίου ασθενούς που έχει απομείνει στη ζωή. Η στροφή από την κωμωδία στο δράμα είναι τόσο απότομη και αποτελεσματική, που έρχεται σαν γροθιά για τον ανυποψίαστο θεατή.

1. 3x14 My Screw Up
Όπου... well, όλοι ξέρουμε τι συνέβη εδώ. Υποδειγματικά σαν το 'Sixth Sense', το σενάριο οδηγεί στην αποκάλυψη του φινάλε όπου (και πάλι χάρη σε έναν ιδιοφυή McGinley) το δράμα είναι τόσο απροσδόκητο και πειστικό, που δημιουργεί σοκ σε πολλαπλά επίπεδα- κυρίως όμως σε συναισθηματικό. Αποκάλυψη, φινάλε, μαύρη οθόνη, γοερό κλάμα. "Dr. Cox, where do you think we are?". Πολύ απλά, το κορυφαίο επεισόδιο στην πενταετή ιστορία μιας σπουδαίας σειράς.

Week 23/4-29/4: House vs Cox

Μπήκαμε και στο Μάιο, το μήνα που κλείνει τη σεζόν, το μήνα των upfronts όπου τα δίκτυα θα παρουσιάσουν το πρόγραμμά τους για τη σεζόν 2006-2007, το μήνα των sweeps που θα καθορίσουν ποιες σειρές θα μας ακολουθήσουν τον ερχόμενο χειμώνα, το μήνα που τα season finale έρχονται με ρυθμό γρηγορότερο από αυτόν με τον οποίο μιλάει η Lorelai Gilmore. Θα προσπαθήσω να ποστάρω ξεχωριστά για κάθε finale, και κάποια στιγμή θα γράψω και κάποια, έστω capsule, reviews για όλες τις φετινές σειρές. Προς το παρόν, λίγα λόγια για την τελευταία εβδομάδα του Απριλίου.

This Week
Αυτή την εβδομάδα είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ολόκληρη την 5η σεζόν του Scrubs και, χωρίς καν να έχω δει τις 4 προηγούμενες σεζόν, κατανάλωσα μετά μανίας. Χωρίς να μπορώ φυσικά να συγκρίνω με τα όσα έχουν προηγηθεί, βρήκα το ύφος της σειράς μοναδικό και εντελώς ξεχωριστό από οποιασδήποτε άλλης κωμωδίας. Το offbeat χιούμορ ακροβατεί στα όρια του γελοίου πολλές φορές, και μέσα στο ίδιο επεισόδιο μπορεί από τη μία σκηνή στην άλλη να μεταπηδήσει από το σλάπστικ στη λεπτή γραμμή που χωρίζει την κωμωδία από το δράμα. Συνήθως αυτές είναι οι λιγότερο αγαπημένες μου στιγμές (κάπως άβολες όταν ακολουθούν πχ έναν Zach Braff διπλωμένο μέσα στο backpack του Donald Faison), αλλά στο επεισόδιο αυτής της εβδομάδας τα συναισθήματα που χωρίς καμία προειδοποίηση με πλημμύρισαν στο σοκαριστικό και ειλικρινές φινάλε ήταν από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της σεζόν. Ο John C. McGinley στο ρόλο του δόκτωρα Cox απέδειξε πως κατέχει το δράμα εξίσου καλά με την κωμωδία κι εγώ έμεινα για κανά δίλεπτο με το στόμα ανοιχτό μπροστά στη μαύρη οθόνη του media player, έχοντας μόλις συνειδητοποιήσει οτι η σειρά τελικά είναι πολύ σπουδαιότερη από όσο είχα αρχικά πιστέψει. Και όχι μόνο λόγω της σχέσης του JD με τον Turk, που αποτελεί την πιο συναρπαστική μεταξύ δύο αρσενικών χαρακτήρων στην τηλεόραση. Είτε μιλάμε για ομοφυλοφιλική, είτε όχι-- είτε κάτι και από τα δύο. Έτσι κι αλλιώς το Scrubs καταργεί τις ταμπέλες, ακόμα και σε ένα τέτοιο ζήτημα: θα χρειαστεί ένας νέος όρος για να περιγράψει το δεσμό μεταξύ των δύο wacky residents...

Συνεχίζοντας με τα ιατρικά-- σε ευχαριστώ, House! Το ήξερα οτι μπορούσα να βασιστώ σε αυτή τη σειρά για μια διαφορετική προσέγγιση του κλισέ θέματος, πίστη εναντίον επιστήμης, με το πανέξυπνα ονομασμένο επεισόδιο 'House vs God'. Ήταν υπέροχο που για μία φορά, η γνωστή ιστορία δεν τελείωσε με τον πρωταγωνιστή να έχει πάρει ένα μάθημα πίστης, θέλησης και άλλα κουρασμένα. Μια φορά που επιτέλους το περιστατικό δεν έκλεισε με ένα πονηρό κλείσιμο του ματιού προς τον θεατή ή με τον πρωταγωνιστή να βγαίνει από την ιστορία πιο σοφός ή πιο ανοιχτόμυαλος από ό,τι μπήκε. Η επιστημονική εξήγηση του ενός δεν παύει να είναι θαύμα για τον άλλο-- γεγονότα και κοσμοθεωρήσεις διόλου ασύμβατες. Κι όμως δεν παύει να με εκπλήσσει το πόσοι λίγοι κατανοούν αυτή την πολύ απλή πρόταση, και το πώς, 9 φορές στις 10, τέτοιου τύπου διλήμματα στην ποπ κουλτούρα καταλήγουν σε condescending κηρύγματα που μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Nα είσαι καλά David Shore, και να είσαι καλά, dr. House, επειδή είστε αυτός ο σπάνιος ένας.

Τώρα ακολουθεί γκρίνια σε bullet points!

• Σε ένα χρόνο από σήμερα οι Sopranos θα έχουν τελειώσει για πάντα. Η saga του David Chase ζει με δανεικό χρόνο. Και τι κάνει με αυτόν? Αφιερώνει επεισόδια στον Artie Bucco και στον Ben Kingsley. Διάολε, όσο κι αν κατουρήθηκα στα γέλια όταν ο Christopher έριξε μπουνιά στην Lauren Bacall, αυτό δεν δικαιολογεί άλλα 50 χαμένα λεπτά, που έρχονται να προστεθούν στα 300 που έχουν προηγηθεί σε αυτή τη σεζόν.
• Prison Break, πέθανες άδοξα χωρίς καν να έχεις λάμψει όσο θα έπρεπε. Υπάρχει ένα όριο στο πόσο μπορείς να τραβήξεις μια ιστορία πριν σπάσει (και μαζί με αυτήν, τα νεύρα μου). Και τώρα έχουμε να γεμίσουμε δύο ακόμα ανούσια επεισόδια μέχρι τη στιγμή της απόδρασης.
• Kάθε επεισόδιο που περνάει είναι και καλύτερο για το Gilmore Girls, και όσο καλύτερα τα επεισόδια, τόσο μεγαλύτερο το fan outrage! Αυτό θα πει ώριμο κοινό!
  
• Αυτό το Office με πόνεσε. Το κήρυγμα κατά των ναρκωτικών δεν ήταν καν αστείο.
• Και το κλισέ, ω, το κλισέ! Rob Thomas, τη στιγμή που τοποθετούσες την Kendall Casablancas πίσω από την πόρτα του Logan δε μπορεί να μην καταλάβαινες πόσο κλισέ ήταν αυτό που έκανες! Γιατί, γιατί, γιατί? Δίνω προθεσμία 2 επεισόδια στον Logan να πέσει στην αγκαλιά της Veronica. Δε με έχετε δει ακόμα θυμωμένο.

On a sidenote, πόσο έξυπνη κίνηση ήταν το να ρίξει και τους Mannings στην υπόθεση? Πάνω που νομίζει ένας άνθρωπος οτι κατάλαβε τι παίζεται στη φετινή Veronica Mars, έρχεται μια casually πεταμένη ατάκα για να τα γυρίσει όλα ανάποδα. That said, έχω στο μυαλό μου μια θεωρία που ενώνει λίγο-πολύ όλα τα σημαντικά στοιχεία. Ας περάσει και το επεισόδιο αυτής της εβδομάδας και, αν δεν ανατραπεί -πάλι- κάτι, θα την ποστάρω.

Για δεύτερη συνεχή εβδομάδα, όμως, δεν είχα καλύτερο από το Alias! Στο 100ο του επεισόδιο, και με 5 ακόμα πριν το τέλος, η σειρά επιστρέφει -θεματικά και στυλιστικά- στις ρίζες της. Καθαρόαιμη κατασκοπική δράση, κλώνοι, προδοσίες, Bradley Cooper, και λίγος Rambaldi για να δέσει το γλυκό-- και όλα αυτά με περιτύλιγμα μερικούς από τους πιο καλογραμμένους διαλόγους που έχει δει η σειρά. Η σκηνή που o Will ζητά από την Syd να γίνει κουμπάρα του? Απλή, γλυκιά, φυσική, αστεία, υπέροχη. Ό,τι ακριβώς χρειαζόμασταν δηλαδή εν μέσω των σεναριακών παλαβομάρων που έχουμε μάθει να αγαπάμε σε αυτή τη σειρά. Αν συνεχίσει σε αυτό το επίπεδο, θα μιλάμε για μια σεζόν που μπορεί να σταθεί άνετα δίπλα στη δεύτερη. (δεν υπερέβαλε ο JJ όταν το έλεγε στο Entertainment Weekly, τελικά)

Still to Come
Τα πρώτα φινάλε χτυπάνε αυτή την εβδομάδα, και είναι το Thief του FX, και το Supernatural του WB με την οικογένεια Winchester στην τελική μονομαχία με τον Δαίμονα που σκότωσε την κυρία του σπιτιού, 22 χρόνια πριν.

Και επίσης έχουμε διπλή House-y goodness, με το επεισόδιο 'Euphoria' να απλώνεται στην Τετάρτη, και τη ζωή ενός από τους πρωταγωνιστές να βρίσκεται σε κίνδυνο.

Μόλις το είδα αυτό και έμεινα κάγκελο. Η Molly Ringwald στο Medium απόψε. Χαριτωμένο!

Η θαυματουργή medical 3άδα συμπληρώνεται καθώς το Grey's Anatomy επιστρέφει επιτέλους για το τελικό σερί των 5 ωρών του, με τον Chris O'Donnell να ξεκινάει, ουσιαστικά, το arc των 8 επεισοδίων του.

The List
Κυριακή 30/4
Big Love 1x08 Easter
Desperate Housewives 2x20 It Wasn't Meant to Happen
Grey's Anatomy 2x23 Blues for Sister Someone
The Sopranos 6x08 Johnny Cakes
The West Wing 7x20 The Last Hurrah

Δευτέρα 1/5
24 5x20
How I Met Your Mother 1x20 Best Prom Ever
Prison Break 1x20 Go
What About Brian 1x04 The Importance of Being Brian

Τρίτη 2/5
American Idol: Top 5
Gilmore Girls 2x21 Driving Miss Gilmore
House 2x20 Euphoria (1)
Scrubs 5x21 My Fallen Idol
The Unit 1x09 Eating the Young
Thief 1x06 In the Wind [Season Finale]
Veronica Mars 2x21 Happy Go Lucky

Τετάρτη 3/5
Alias 5x13 30 Seconds
American Idol: Top 5 (Results)
House 2x21 Euphoria (2)
Lost 2x20 Two for the Road

Πέμπτη 4/5
Smallville 5x21 Oracle
Supernatural 1x22 Devil's Trap [Season Finale]
The O.C. 3x24 The Man of The Year
The Office 2x21 Conflict Resolution

Quotes
I can't imagine you cranky.
(H Lily της Alyson Hannigan στο How I Met Your Mother σε μια εντελώς in-joke ατάκα προς τον Sandy του Alexis Denisof, πραγματικού άντρα της)

I don't have anybody to play pottery with.
(H ηλίθια ξανθιά του American Idol, Kellie Pickler, κάνει αναφορά στο "Ghost" λίγο πριν την αποχώρησή της. Χαρά σε αυτόν που θα σε πάρει, καλή μου)

I dole out compliments at the most once a year, and like a squirrel you must gather up these acorns to sustain yourself for the upcoming cold, sarcastic winter.
(Ο Dr. Cox, στο Scrubs)

Since I've known you, I've seen a lot of horrible things. There are people out there that are capable of more cruelty and more hatred than I even thought possible. But I still sleep at night, you know why? Because I know that you're out there fighting against them. Sydney, you save the world every day, and you never ask for anything in return. I think I speak for everybody who loves you, when I say 'thank you for watching over us'.
(Ο Will Tippin σε έναν υπέροχο μονόλογο λατρείας προς την Sydney, στο Alias)

Somewhere out there, there is a trophy wife waiting for you who has not entered the fifth grade.
(Συμβουλές για έναν επιτυχημένο γάμο, στο What About Brian)