Έσκασε σήμερα ένα πολύ ενδιαφέρον νέο σχετικά με το Office: όπως ακριβώς συνέβη και με το βρετανικό προκάτοχό του, έτσι το αμερικάνικο show θα μας χαρίσει ένα υπερμεγεθές Christmas Special, το οποίο θα διαρκεί μια ώρα. Επιπλέον, το επεισόδιο θα σκηνοθετήσει ο Harold Ramis, του οποίου το Groundhog Day παραμένει μια από τις αγαπημένες μου ταινίες ever. Για το obligatory joke, να προτείνω το εξής: o Jim θα ζει και να θα ξαναζεί την παραμονή Χριστουγέννων στο γραφείο, μέχρι να αντιληθφεί πως η μέρα θα τελειώσει μόνο όταν τα φτιάξει επιτέλους με την Pam.
Από την ίδια πηγή, προέρχεται το νέο οτι ο JJ Abrams ενδέχεται να σκηνοθετήσει ένα επεισόδιο της σειράς για τα sweeps του Φλεβάρη, το οποίο είναι κουφό, καρα-άσχετο, αλλά φυσικά καλοδεχούμενο! Εξάλλου, <τοποθετήστε κακιασμένο σχόλιο για την ανωτερότητα του Office έναντι του Lost εδώ>.
Και σε κάτι παντελώς άσχετο, αλλά πολυαναμενόμενο: Το Friday Night Lights χτύπησε 8.3 εκατ. θεατές στο timeslot του Studio 60, νούμερο που είναι κατά ένα εκατ. μεγαλύτερο από τα νούμερα που είχε ως τώρα, και ταυτόχρονα υψηλότερα από ό,τι έχει κάνει η σειρά του Aaron Sorkin εδώ και σχεδόν ένα μήνα. Κάτι μου λέει οτι θα έχουμε εξελίξεις μέσα στην εβδομάδα, και ο νοών νοείτο...
Battlestar Galactica, Season 3, Episode 5
"Collaborators"
Spoilers για το πρώτο bottle episode της 3ης σεζόν.
Κάποιος μπορεί να σκεφτεί οτι μετά τα γεγονότα του Exodus, η σειρά έχει επιστρέψει στο status quo της δεύτερης σεζόν. Μεγάλο λάθος: το Galactica πλέον είναι επανδρωμένο από ένα μάτσο ανδρείκελα, ανθρώπους που πολέμησαν, αντιστάθηκαν και έχασαν αγαπημένους τους- ή κομμάτια του εαυτού τους. Και θα πρέπει να ζήσουν για πάντα έχοντας κοντά τους εκείνους που θεωρούν προδότες. Σκηνές σαν αυτή όπου η Kara κλωτσάει τον Gaeta απαιτώντας από αυτόν να τους ικετέψει, ξεσκίζουν τον θεατή. Γιατί πόσο χαμηλά, ηθικώς, μπορούμε να αντέξουμε τους ηρωικούς χαρακτήρες που ακολουθούμε από το πρώτο επεισόδιο?
Η απόφαση της Roslin στο τέλος ήταν θαρραλέα, αλλά συζητάμε το κατά πόσο ήταν και σωστή. Ηθικά συμφωνώ απόλυτα (και είναι κάτι που θα αποφάσιζε η συγκεκριμένη πολιτικός), αλλά περιμένω πώς και πώς τις αναπόφευκτες αντιδράσεις από ανθρώπους ακριβώς σαν την Kara ή τον Tigh-- ανθρώπους που έχασαν υπερβολικά πολλά για να μπορέσουν να ικανοποιηθούν με μια στάλα αίμα. Θα συνεχίσουν να απαιτούν το κεφάλι των διάφορων Gaeta, ακόμα κι αν ξέρουν πως ίσως χάρη και σε αυτούς να είναι τώρα ασφαλείς.
Σε αυτό το σημείο θα δεχόμουν η σειρά ακόμη και να ξεχάσει παντελώς τους Cylons και να αφιερώσει μια ολόκληρη σεζόν στις διαπροσωπικές σχέσεις του πληρώματος- αν μπορούμε να παίρνουμε ανατριχιαστικές σκηνές σαν αυτή του teaser με τον "προδότη" να αφήνεται στο άπειρο του διαστήματος να πεθάνει έναν βασανιστικό θάνατο, ή το λυτρωτικό πλάνο του Chief να παραδέχεται ένα σιωπηλό mea culpa στον Gaeta. Αλλά φυσικά αυτό δε θα συμβεί, καθώς όσο εξελίσσεται η σεζόν θα βουτάμε όλο και βαθύτερα στο mother ship των τοστιέρων. Η παρουσία του Baltar εκεί θα πρέπει να κάνει την όλη διαδικασία ακόμη πιο συναρπαστική από όσο θα ήταν έτσι κι αλλιώς.
Και τώρα, περιμένω την αποκάλυψη της αλήθειας στην Sharon για το μωρό της σα να μν υπάρχει αύριο. Η Grace Park δεν εμφανίστηκε σε αυτό το επεισόδιο, και ίσα που την είδαμε στο προηγούμενο, οπότε τώρα απαιτώ ένα Sharon-centric 40λεπτο, ASAP.
Spoilers για το πρώτο bottle episode της 3ης σεζόν.
Ο Tigh πούλησε την ψυχή του για την ελευθερία, σκότωσε μέχρι και το πρόσωπο που αγαπούσε πιο πολύ από οποιοδήποτε άλλο. Τι κάνει λοιπόν αυτός ο άνθρωπος όταν η ελευθερία έρθει, και η αγαπημένη του δεν είναι πια μαζί του? Πώς συνεχίζει να ζει? Και κυρίως, γιατί?Well, that didn't take long! Μόλις την περασμένη εβδομάδα έγραφα οτι το πιο συναρπαστικό μελλοντικό κομμάτι της σειράς θα πρέπει να είναι το προσωπικό στόρι του Saul Tigh. Και lo and behold, το BSG (σειρά που έτσι κι αλλιώς δε μας έχει συνηθίσει στο padding) πέφτει με τα μούτρα στο aftermath. Το blockbusting επίπεδο της περασμένης εβδομάδας είναι άφταστο, οπότε με τι το ακολουθείς? Μα με ένα επεισόδιο γεμάτο φαντάσματα, ένοχα μυστικά, και γονατισμένους από τον πόλεμο χαρακτήρες να αδυνατούν να συνεχίσουν να ζουν χωρίς να γευτούν πρώτα το αίμα κάθε πιθανού εχθρού που μπορούν να πιάσουν στα χέρια τους.
Κάποιος μπορεί να σκεφτεί οτι μετά τα γεγονότα του Exodus, η σειρά έχει επιστρέψει στο status quo της δεύτερης σεζόν. Μεγάλο λάθος: το Galactica πλέον είναι επανδρωμένο από ένα μάτσο ανδρείκελα, ανθρώπους που πολέμησαν, αντιστάθηκαν και έχασαν αγαπημένους τους- ή κομμάτια του εαυτού τους. Και θα πρέπει να ζήσουν για πάντα έχοντας κοντά τους εκείνους που θεωρούν προδότες. Σκηνές σαν αυτή όπου η Kara κλωτσάει τον Gaeta απαιτώντας από αυτόν να τους ικετέψει, ξεσκίζουν τον θεατή. Γιατί πόσο χαμηλά, ηθικώς, μπορούμε να αντέξουμε τους ηρωικούς χαρακτήρες που ακολουθούμε από το πρώτο επεισόδιο?
Η απόφαση της Roslin στο τέλος ήταν θαρραλέα, αλλά συζητάμε το κατά πόσο ήταν και σωστή. Ηθικά συμφωνώ απόλυτα (και είναι κάτι που θα αποφάσιζε η συγκεκριμένη πολιτικός), αλλά περιμένω πώς και πώς τις αναπόφευκτες αντιδράσεις από ανθρώπους ακριβώς σαν την Kara ή τον Tigh-- ανθρώπους που έχασαν υπερβολικά πολλά για να μπορέσουν να ικανοποιηθούν με μια στάλα αίμα. Θα συνεχίσουν να απαιτούν το κεφάλι των διάφορων Gaeta, ακόμα κι αν ξέρουν πως ίσως χάρη και σε αυτούς να είναι τώρα ασφαλείς.
Σε αυτό το σημείο θα δεχόμουν η σειρά ακόμη και να ξεχάσει παντελώς τους Cylons και να αφιερώσει μια ολόκληρη σεζόν στις διαπροσωπικές σχέσεις του πληρώματος- αν μπορούμε να παίρνουμε ανατριχιαστικές σκηνές σαν αυτή του teaser με τον "προδότη" να αφήνεται στο άπειρο του διαστήματος να πεθάνει έναν βασανιστικό θάνατο, ή το λυτρωτικό πλάνο του Chief να παραδέχεται ένα σιωπηλό mea culpa στον Gaeta. Αλλά φυσικά αυτό δε θα συμβεί, καθώς όσο εξελίσσεται η σεζόν θα βουτάμε όλο και βαθύτερα στο mother ship των τοστιέρων. Η παρουσία του Baltar εκεί θα πρέπει να κάνει την όλη διαδικασία ακόμη πιο συναρπαστική από όσο θα ήταν έτσι κι αλλιώς.
Και τώρα, περιμένω την αποκάλυψη της αλήθειας στην Sharon για το μωρό της σα να μν υπάρχει αύριο. Η Grace Park δεν εμφανίστηκε σε αυτό το επεισόδιο, και ίσα που την είδαμε στο προηγούμενο, οπότε τώρα απαιτώ ένα Sharon-centric 40λεπτο, ASAP.
Sunday Special #2-3: Lost double feature
To Lost συνεχίζει να προσφέρει και φέτος πολύ χώρο για συζήτηση, παρά το άνισο του τελικού αποτελέσματος. Σε μόλις 4 επεισόδια έχει δώσει μερικές από τις καλύτερες και χειρότερες στιγμές της πορείας του, ενώ το debate ανάμεσα στους σκληροπυρηνικούς φαν και τους όλο και περισσότερους αμφισβητίες είναι πιο ζηωρό από ποτέ. Επειδή λοιπόν είμαι κι εγώ διχασμένος ανάμεσα στον καλό και τον κακό εαυτό της σειράς, ορίστε μια διπλή αναδρομή σε 10 αξέχαστα storylines -όλα διασκεδαστικά με τον τρόπο τους- εμπνευσμένη από τις χειρότερες (σχεδόν κάθε απόπειρα σε μυθολογία) και τις καλύτερες (Jin-Sun flashback), αντίστοιχα, στιγμές της 3ης σεζόν. Για bonus, από 3 προτάσεις-προβλέψεις που πιστεύω οτι μελλοντικά μπορεί να κοσμήσουν τα αντίστοιχα top-5 τους.
Top-5 storylines που "ξεχάστηκαν" στην πορεία:
5. O Sawyer κλέβει όλα τα όπλα / Ο Dark Charlie.
Μετά από φοβερές μηχανορραφίες μεταξύ των δυο τους και την περάτωση ενός ψιλοαπίθανου σχεδίου, ο Sawyer παίρνει στην κατοχή του όλα τα όπλα του νησιού έχοντας τον Charlie με την μαύρη κουκούλα σαν sidekick. Μετά από 8 επεισόδια όπου όλοι συμπεριφέρονται σα να μην έχει γίνει τίποτα, ο Jack απλά απαιτεί από τον Sawyer να του επιστρέψει τα όπλα, κι αυτός εξίσου απλά το κάνει. Ο Charlie κατεβάζει την κουκούλα, και το επεισόδιο The Long Con είναι σα να μη συνέβη ποτέ.
4. Η κρίση προσωπικότητας του νησιού.
Αρχικά το νησί ήταν αυτή η μεταφυσική παρουσία που γιάτρεψε τον Locke ώστε αυτός να επιτελέσει το έργο Του κτλ (θυμηθείτε τη θυσία του Boone την οποία ο Θεός/νησί είχε ζητήσει από τον Locke ώστε να μην πάρει πίσω το δώρο του προς αυτόν). Αργότερα αυτά όλα τα ξεχάσαμε, και ξαφνικά το νησί ήταν αυτή η κοιτίδα ιαματικής ενέργειας που γιάτρεψε τη σπονδυλική στήλη του Locke, τον καρκίνο της Rose, τα άσφαιρα που βάραγε ο Jin. Και τώρα ξαφνικά μαθαίνουμε οτι τελικά το παιδί δεν είναι του Jin, ενώ ετοιμάζεται το έδαφος και για μια ψευδοϊατρική επεξήγηση του πώς ακριβώς μπορεί και περπατάει πάλι ο Locke. Καημένη Rose τι σε περιμένει...
3. Ο ακαθόριστος Ethan.
Tον γνωρίσαμε ως μια ψυχρή φονική μηχανή που χρειάστηκε να τον περικυκλώσουν 6 άνθρωποι με όπλα υπό βροχή για να σταματήσει να τους δέρνει έναν προς έναν, όπως όταν είχε σαπίσει στο ξύλο νωρίτερα τον Jack. Όμως αργότερα είδαμε τον ευαίσθητο Ethan που ήταν τελικά ένας κανονικός άνθρωπος ο οποίος συμπαθούσε την Claire και της φερόταν με τον γλυκύτερο τρόπο (ασχέτως που δυο λεπτά νωρίτερα είχε κρεμάσει τον καλό της φίλο από ένα δέντρο ύψους δεκάδων μέτρων). Απλά ακολουθούσε διαταγές! Μάλλον έχουν το φίλτρο του Πανοραμίξ στην κατοχή τους οι Others...
2. Ο στρατός της Ana Lucia / H τρελή Libby.
Η αποθέωση του randomness! Ο Jack συνωμοτεί με την Ana Lucia ώστε να δημιουργήσουν έναν στρατό που θα συγκρουστεί με τους Others, ενώ η Libby αποκαλύπτεται σε ένα buddum-buddum! σοκαριστικό cliffhanger οτι ήταν συν-wacko του Hurley από τις olden days του τρελοκομείου! Η αγωνία στο κατακόρυφο για να μάθουμε πού το πηγαίνουν οι σεναριογράφοι....*drumroll fill*....καιιιι οι δύο tailies τσιμπάνε από μια σφαιρούλα μετά από τρία δευτερόλεπτα.
1. Οι δυνάμεις του Walt.
Το άφταστο retcon! Το αποκορύφωμα της άρνησης! Στο πρώτο Lost Infinite Crisis, o Walt θα διαγραφεί από το continuity της σειράς, να μου το θυμηθείτε! Φυσικά μιλάω για το σημείο αναφοράς αυτού του νέου τύπου genre storytelling, για το New Sci/Fi 101. Πού είναι οι δυνάμεις του Walt? Οέο? Γιατί τον έβλεπε η Shannon σε οράματα? Γιατί τον ήθελαν οι Others? Γιατί η αρκούδα εμφανίστηκε λίγο αφού είδε μια εικόνα της σε ένα κόμικ κι ενώ όλο το νησί ήταν στο πόδι ψάχνοντας τον Vincent που συμπτωματικά είχε χαθεί ακριβώς όταν εμφανίστηκε η εν λόγω αρκούδα? Οέο? ΟΕΟ?? *...*
For future reference: Έχοντας μπει σε τόσο μεγάλο κόπο να σβήσουν κάθε ίχνος science fiction από τη σειρά, δεν πιστεύω οτι οι συγγραφείς έχουν ξαφνικά όρεξη να εισάγουν το concept της πρόγνωσης του μέλλοντος σε αυτήν. Ο Desmond θα συνεχίσει να "προβλέπει" χαζομάρες για δύο εβδομάδες, και όταν επιστρέψει η σειρά τον Φλεβάρη όλοι θα το έχουν ξεχάσει. Στο ίδιο πλαίσιο λογικής, δε θα αργήσει να εξηγηθεί και ιατρικά το πώς ο Locke μπορεί να περπατάει. Και φυσικά, το απόλυτο στάνταρ της κατηγορίας: δεν πιστεύω πως και οι ίδιοι οι παραγωγοί είχαν σοβαρές προθέσεις όταν εισήγαγαν το άγαλμα με τα 4 δάχτυλα στο περσινό season finale. Θα εκπλαγώ αν ξαναδούμε ποτέ αναφορά σε αυτό.
Top-5 αγαπημένα flashbacks:
5. Jin/Sun: The Glass Ballerina
Πρόσφατο classic, όπου οι δύο πιο σταθερά αγαπημένοι χαρακτήρες της σειράς συνεχίζουν να αποκαλύπτουν νέες πτυχές τους. Ή, πώς μπορεί το visual ενός γυάλινου αγαλματιδίου που πέφτει και σπάει, να γίνεται retrospectively τόσο ανατριχιαστικό.
4. Jack: All the Best Cowboys Have Daddy Issues
Με τέτοιο πατέρα πώς να μπορεί να σκάσει χαμόγελο ο άνθρωπος?! Το απόλυτο επεισόδιο για τον recurring χαρακτήρα του ανεύθυνου χειρούργου Christian, απαιτητικού και συναισθηματικά αποστασιοποιημένου πατέρα του καταπιεσμένου Jack. Έξοχο ψυχολογικό πορτρέτο μιας πλήρως δυσλειτουργικής οικογένειας, και οι καλύτερες ερμηνείες σε ολόκληρη τη σειρά για τους Matthew Fox και John Terry.
3. Jin/Sun: ...In Translation
Το λατρεμένο ζεύγος στο flip side των όσων είχαμε μάθει στο πρώτο τους flashback, λίγα επεισόδια νωρίτερα. Αριστοτεχνικά δεμένο από πλευράς continuity και άριστα μελετημένο σε ανάπτυξη χαρακτήρων, αυτό το επεισόδιο μας κάνει για πρώτη φορά να συμπαθήσουμε αληθινά τον Jin και να πανηγυρίσουμε όταν η Sun επιλέγει να του δώσει μια ακόμα ευκαιρία στην τελευταία δυνατή στιγμή. Σταθερά άψογοι ερμηνευτές, οι Daniel Dae Kim και Yunjin Kim εδώ μοιράζονται μερικές από τις πιο δυνατές δραματικές στιγμές όλης της σειράς.
2. Sawyer: Outlaws
To πιο καθοριστικό storyline για το κακό παιδί του νησιού. Ξεκινάει ως τυπική ιστορία εκδίκησης, αλλά μέχρι να ολοκληρωθεί -σοκαριστικά-, έχουν υπογραμμιστεί όλα τα στοιχεία του Sawyer που τον διακρίνουν και σήμερα ως χαρακτήρα. Και, σαν bonus, είναι από τις λιγοστές φορές που ένα flashback είναι τόσο άρτια συνδεδεμένο με ό,τι συμβαίνει εκείνη τη στιγμή στο νησί.
1. Locke: Walkabout
Εδώ τι να πω, δεν ξέρω... Το Walkabout παραμένει ακόμα και σήμερα μια από τις αγαπημένες μου τηλεοπτικές ώρες οποιασδήποτε σειράς, εκεί ψηλά με το Once More With Feeling και το φινάλε του Six Feet Under, και το οφείλει αποκλειστικά στο flashback κομμάτι του. Δεν είναι απλώς οτι παραδόθηκε μια υποδειγματικά στημένη ανατροπή που με τα όσα έχουμε δει θα οφείλαμε να την έχουμε μυριστεί εξαρχής. Είναι κυρίως το μέγεθος της αφοσίωσης και της αγάπης που το σενάριο είχε απαιτήσει από το κοινό για τον κεντρικό χαρακτήρα. Τα σημαδιακά λόγια του John ("Don't ever tell me what I can't do!"), οι συγκινητικές νότες του Michael Giacchino, η συγκλονιστική ερμηνεία του Terry O'Quinn (που εδώ ως πληγωμένος Locke που πεισμωατικά αποφασίζει να πάρει ξανά τη ζωή του στα χέρια του, δείχνει ποιος είναι ο καλύτερος ηθοποιός αυτού του εξαιρετικού συνόλου), το αριστοτεχνικό σενάριο του David Fury, οι συναισθηματικά φορτισμένες λήψεις του Jack Bender... όλα τέλεια, και όλα μαζί συνθέτουν ένα επεισόδιο ακόμα αξεπέραστο-- το αριστούργημα της σειράς.
For future reference: Μην κοιτάτε μακριά! Το τρίμηνο hiatus θα περικλείεται από δύο επεισόδια των οποίων τα flashback είναι potential classics. Στο Kate-centric "I Do" της επόμενης εβδομάδας θα εμφανίζεται ο Nathan Fillion (need I say more?), ενώ στο πρώτο επεισόδιο του Φλεβάρη θα έχουμε το πρώτο ever Other-centric flashback! Kαι σε κάτι πιο μακροπρόθεσμο? Ανάμεσα στα πολυαναμενόμενα flashback όπου πιθανώς να μάθουμε πώς έμεινε ανάπηρος ο Locke, με ποιον τρόπο ο πατέρας του Locke εξαπάτησε τη μητέρα του Sawyer ή αν όντως ο Jack και η Claire είναι ετεροθαλή αδέλφια, το τρίτο μου ποντάρισμα θα το ακουμπήσω... στο επόμενο Jin/Sun-centric επεισόδιο! Όποτε κι αν έρθει!
This just in!
Το Studio 60 έλαβε παραγγελία για 3 επιπλέον σενάρια! Προσοχή, αυτό δεν είναι δεσμευτικό για το μέλλον του show (πέρυσι είχαμε 3-4 περιπτώσεις σειρών που έτυχαν παρόμοιας παραγγελίας αλλά κόπηκαν στη μέση της σεζόν) αλλά είναι σίγουρα ένα καλό νέο, πάνω ακριβώς στη στιγμή όπου το "καθόλου νέα" άρχιζε να ισοδυναμεί με το "κακά νέα".
Αν παραμείνει κι αυτή η σταθεροποητική τάση των τελευταίων εβδομάδων, τότε μπορεί και να την σώσαμε την παρτίδα.
Αν παραμείνει κι αυτή η σταθεροποητική τάση των τελευταίων εβδομάδων, τότε μπορεί και να την σώσαμε την παρτίδα.
Dear Goo-goo
Spoilers και food for thought για την όλο και περιπλοκότερη μυθολογία του Lost.
Καταρχάς να ξεκαθαρίσω οτι βαρέθηκα μέχρι δακρύων με αυτό το επεισόδιο. Yawn yawn yawn και πάλι yawn. Δεν ξέρω αν αυτό που είδαμε ήταν μια απελπισμένη απόπειρα characterization του Sawyer αλλά τα συμβάντα του flashback παραήταν βιαστικά και βολικά για να έχουν την παραμικρή αίσθηση. Κι επιπλέον, σε αυτό το σημείο έχουν πάει κι έρθει τόσες πολλές φορές σχετικά με το πόσο καλός ή κακός conman είναι ο Sawyer που έχω πάψει να ενδιαφέρομαι.
Πάμε λοιπόν στο κομμάτι που μας ενδιαφέρει όλους? Τι μάθαμε (ή τι νομίζουμε οτι μάθαμε) σε αυτό το επεισόδιο:
Καταρχάς να ξεκαθαρίσω οτι βαρέθηκα μέχρι δακρύων με αυτό το επεισόδιο. Yawn yawn yawn και πάλι yawn. Δεν ξέρω αν αυτό που είδαμε ήταν μια απελπισμένη απόπειρα characterization του Sawyer αλλά τα συμβάντα του flashback παραήταν βιαστικά και βολικά για να έχουν την παραμικρή αίσθηση. Κι επιπλέον, σε αυτό το σημείο έχουν πάει κι έρθει τόσες πολλές φορές σχετικά με το πόσο καλός ή κακός conman είναι ο Sawyer που έχω πάψει να ενδιαφέρομαι.
Πάμε λοιπόν στο κομμάτι που μας ενδιαφέρει όλους? Τι μάθαμε (ή τι νομίζουμε οτι μάθαμε) σε αυτό το επεισόδιο:
- H Rousseau, o Sayid, ο Hurley, o Jin, ο Michael και οι Tailes είναι όλοι τους αρχιγκάβακες. Σε αυτό το σημείο της σειράς, δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα έστω ένας άνθρωπος να μην έχει δει το αρχηγείο των Others. Δεν είναι μπουκάλι στον ωκεανό, διάολε, ΝΗΣΙ είναι. Εκτός κι αν το πάρουν πίσω σε 7 επεισόδια, όταν και θα μάθουμε πως ο Ben έπαιζε ένα ακόμα ψυχολογικό τρικ με τον Sawyer. Τελικά αυτή η ποπ ψυχολογία έχει γίνει το απόλυτο άλλοθι. Δε θα εκπλαγώ αν η επόμενη γενιά slasher movies έχουν αυτήν ως Τυπικό Κίνητρο, όπως η τωρινή έχει το Ανύπαρκτο Κίνητρο (and proud of it, too).
- Για όποιον δεν το κατάλαβε στο προηγούμενο επεισόδιο (όταν ο Charlie ρώτησε τον Hurley πό-σο φο-βε-ρόοοοοος ήηη-τααααν ο λό-γοοος του Loooo-cke, για τους 3 αυτιστικούς θεατές που δεν το είχαν πιάσει προηγουμένως), είχαμε άλλο ένα hint-hint, knowwhatahmean-knowwhatahmean, nudge NUDGE στοιχείο σχετικά με την ικανότητα του brotha να προβλέπει το μέλλον. Μπορούμε να φάμε όλη τη σεζόν έτσι, ξέρετε. Και στο τέλος απλά θα μας πουν οτι δεν είχαμε καταλάβει καλά. "Τι, ο Desmond?! Αφού είναι ναυτικός καλέ, δε θα ήξερε να καταλάβει πότε έρχεται μπόρα? Πφφφχχχ!"
- Κάποιος μπορεί ή μπορεί να μην έχει καρκίνο, μπορεί ή μπορεί να μην είναι ο Ben, και μπορεί ή μπορεί να μην πεθάνει κοντά στο season finale.
- Ο Paolo είναι μεγάλο αρχίδι. Είναι λες και οι συγγραφείς του Lost βάζουν στοίχημα με τους εαυτούς τους πόσο αντιπαθητικότερους χαρακτήρες μπορούν να συλλαμβάνουν κάθε χρονιά. Expect him to die during May sweeps.
- Mιλώντας για sweeps, αρχίζουν την επόμενη εβδομάδα, ε? Και φυσικά αυτό σημαίνει οτι κάποιος θα πεθάνει έναν αχρείαστο θάνατο. Θα είναι ο λιγότερο δημοφιλής χαρακτήρας, κατά τας γραφάς, ή αυτή τη φορά οι παραγωγοί θα τολμήσουν για αλλαγή να προκαλέσουν το κοινό τους? Kate? Eko? Chah-lee?
- Kαι μιλώντας για θανάτους, κι επειδή πολύ το έχουν δέσει βιολί κορδόνι οι Others (και οι παραγωγοί σκίζονται να μας το κοπανάνε στα μούτρα κάθε 4 δευτερόλεπτα), το να πυροβολείς στο ψαχνό κάποιον ενώ βουτάει στα ανοιχτά του ωκεανού την ώρα που έχεις βάλει φωτιά στη σχεδία του, μετράει σαν πρόθεση για φόνο, εεε? Τα όσα τραβήξανε οι Tailies μετράνε για φόνοι. Οι ενέργειες του Michael χρεώνονται σε αυτούς, επίσης. ΚΟΙΝΟ ΤΟΥ LOST, ΠΡΟΣΟΧΗ: Oι Others δεν, επαναλαμβάνω: δεν, είναι "good guys". Όσο κι αν ο Lindelof σκίζεται να μας τα γυρίσει, επειδή προφανώς αυτό τον βολεύει ξαφνικά, οι Others δεν-δεν-δεν είναι good guys. Ευχαριστώ.
Damn fine guest stars!
Σήμερα σχολιάζω εν συντομία τα τελευταία επεισόδια δύο σειρών που δεν παρακολουθώ, E.R. και Supernatural, πακετάκι με λίγα σχόλια για τους λόγους που το έκανα ξαφνικά τώρα.
Mε το πέρασμά του ως Jon Kavanaugh στο περσινό Shield, ο Forest Whitaker έπρεπε όχι απλά να έχει προταθεί για Έμμυ β' ρόλου, αλλά να το έχει πάρει σπίτι του άνευ αγώνος. Ξεχάστε προέδρους Logan, ξεχάστε George Hearst, ξεχάστε Alan Alda, ξεχάστε οτιδήποτε άλλο υπήρξε στη μικρή οθόνη τα τελευταία χρόνια. Ο Whitaker έδωσε την ερμηνεία της καριέρας του, την ερμηνεία της σεζόν, και δεν προτάθηκε καν. Και όπως τα φέρνει καμιά φορά η τύχη, φέτος μπορεί να είναι η χρονιά που τα χρωστούμενα θα τα εισπράξει και με τόκο: η ερμηνεία του ως Idi Amin στο Last King of Scotland τον έχει φέρει αυτή τη στιγμή στη θέση του φαβορί της κούρσας για το Όσκαρ α' ανδρικού ρόλου, ενώ το 6-episode arc του στο παλαιολιθικό δράμα E.R. μπορεί επιτέλους να τον φέρουν στην προσοχή των ψηφοφόρων για τα Έμμυ. Όσκαρ και Έμμυ μέσα στην ίδια χρονιά? He only deserves them.
Έχοντας λοιπόν υποσχεθεί πως δε θα χάσω οτιδήποτε άλλο κάνει ποτέ στη ζωή του ο υποτιμημένος ηθοποιός, παρακολούθησα E.R. για πρώτη φορά. Εver. Εδώ υποδύεται έναν ασθενή που εισήχθη στην ενταντική με επίμονο βήχα και κατά την παραμονή του στο νοσοκομείο έπαθε πνευμονία, εγκεφαλικό και τελικά έμεινε παράλυτος στο δεξί του χέρι. Προσωπικά όλες αυτές οι πονεμένες και δακρύβρεχτες ιστορίες ιατρικής αμέλειας με κάνουν να πονάω από αδιαφορία, αλλά το καλό εδώ είναι πως το μισό και πλέον επεισόδιο διαδραματίζεται στο παρελθόν, όπου και παρακολουθούμε τα εν λόγω γεγονότα. Ο Whitaker χρωματίζει το πρόσωπό του με όλα τα στάδια, ξεκινώντας από αφελή ανησυχία, και περνόντας στο άγχος, στην απορία, στο θυμό, στο ξέσπασμα, για να καταλήξει στην οργισμένη αποδοχή. Οι σκηνές του στο παρόν, στο δικαστήριο, είναι δυναμίτης και το γεγονός οτι παρακολουθούσα ένα επεισόδιο 13ης σεζόν μιας σειράς με την οποία δεν είχα ποτέ την παραμικρή επαφή χωρίς να το συνειδητοποιήσω καν, λέει πάρα πολλά για το πόσο καθηλωτική ήταν η ερμηνεία του αγαπημένου ηθοποιού. Είναι ευτύχημα που μια σειρά διαφημίζει τη συμμετοχή ενός μεγάλου ονόματος και, επιτέλους, παραδίδει αυτό ακριβώς για τουλάχιστον τα 30 από τα συνολικά 40 λεπτά της διάρκειάς της.
Παραπέρα, στο Supernatural, η Amber Benson υποδύεται ένα βαμπίρ, είδος που ως Tara Maclay το κυνηγούσε για χρόνια, σε μια μικρή και ασήμαντη σειρά που δεν έχει επηρεάσει κανέναν. Φυσικά δε θα μπορούσα να λείψω, αλλά δυστυχώς εδώ σε αντίθεση με το E.R. η βασική ατραξιόν εμφανίζεται μετά το μέσον του επεισοδίου και δεν είναι για περισσότερα από 5-10 λεπτά onscreen παρουσίας. I was robbed!! Όχι πως ήταν επίπονο το επεισοδιάκι- για τα δεδομένα της σειράς ενδιαφέρον ήταν. Φυσικά αυτή η κακή συνήθεια των χαρακτήρων να αναλύουν τα ψυχολογικά τους προβλήματα μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας στα 3/4 του επεισοδίου ώστε να βαδίσουν ενωμένοι στη μάχη, είναι ακόμα εκεί. Αλλά το twist σχετικά με το σε ποιον τελικά αναφέρεται ο τίτλος Bloodlust είχε πλακίτσα, και γενικά ένιωσα πολύ περήφανος που το show χαμήλωσε λίγο τα AORάδικα γκαρίσματα και έπιασε τον εαυτό του να αναρωτιέται αν ο ρατσισμός είναι κακό πράγμα- σαν τον μικρό 14χρονο ανηψιό σου που επιτέλους μπαίνει στην εφηβεία, ένα πράμα. Χαριτωμένο, αλλά τη σειρά δεν την ξαναπιάνω. Ίσως αν προβιβαζόταν σε series regular η Amber Benson...
Mε το πέρασμά του ως Jon Kavanaugh στο περσινό Shield, ο Forest Whitaker έπρεπε όχι απλά να έχει προταθεί για Έμμυ β' ρόλου, αλλά να το έχει πάρει σπίτι του άνευ αγώνος. Ξεχάστε προέδρους Logan, ξεχάστε George Hearst, ξεχάστε Alan Alda, ξεχάστε οτιδήποτε άλλο υπήρξε στη μικρή οθόνη τα τελευταία χρόνια. Ο Whitaker έδωσε την ερμηνεία της καριέρας του, την ερμηνεία της σεζόν, και δεν προτάθηκε καν. Και όπως τα φέρνει καμιά φορά η τύχη, φέτος μπορεί να είναι η χρονιά που τα χρωστούμενα θα τα εισπράξει και με τόκο: η ερμηνεία του ως Idi Amin στο Last King of Scotland τον έχει φέρει αυτή τη στιγμή στη θέση του φαβορί της κούρσας για το Όσκαρ α' ανδρικού ρόλου, ενώ το 6-episode arc του στο παλαιολιθικό δράμα E.R. μπορεί επιτέλους να τον φέρουν στην προσοχή των ψηφοφόρων για τα Έμμυ. Όσκαρ και Έμμυ μέσα στην ίδια χρονιά? He only deserves them.
Έχοντας λοιπόν υποσχεθεί πως δε θα χάσω οτιδήποτε άλλο κάνει ποτέ στη ζωή του ο υποτιμημένος ηθοποιός, παρακολούθησα E.R. για πρώτη φορά. Εver. Εδώ υποδύεται έναν ασθενή που εισήχθη στην ενταντική με επίμονο βήχα και κατά την παραμονή του στο νοσοκομείο έπαθε πνευμονία, εγκεφαλικό και τελικά έμεινε παράλυτος στο δεξί του χέρι. Προσωπικά όλες αυτές οι πονεμένες και δακρύβρεχτες ιστορίες ιατρικής αμέλειας με κάνουν να πονάω από αδιαφορία, αλλά το καλό εδώ είναι πως το μισό και πλέον επεισόδιο διαδραματίζεται στο παρελθόν, όπου και παρακολουθούμε τα εν λόγω γεγονότα. Ο Whitaker χρωματίζει το πρόσωπό του με όλα τα στάδια, ξεκινώντας από αφελή ανησυχία, και περνόντας στο άγχος, στην απορία, στο θυμό, στο ξέσπασμα, για να καταλήξει στην οργισμένη αποδοχή. Οι σκηνές του στο παρόν, στο δικαστήριο, είναι δυναμίτης και το γεγονός οτι παρακολουθούσα ένα επεισόδιο 13ης σεζόν μιας σειράς με την οποία δεν είχα ποτέ την παραμικρή επαφή χωρίς να το συνειδητοποιήσω καν, λέει πάρα πολλά για το πόσο καθηλωτική ήταν η ερμηνεία του αγαπημένου ηθοποιού. Είναι ευτύχημα που μια σειρά διαφημίζει τη συμμετοχή ενός μεγάλου ονόματος και, επιτέλους, παραδίδει αυτό ακριβώς για τουλάχιστον τα 30 από τα συνολικά 40 λεπτά της διάρκειάς της.
Παραπέρα, στο Supernatural, η Amber Benson υποδύεται ένα βαμπίρ, είδος που ως Tara Maclay το κυνηγούσε για χρόνια, σε μια μικρή και ασήμαντη σειρά που δεν έχει επηρεάσει κανέναν. Φυσικά δε θα μπορούσα να λείψω, αλλά δυστυχώς εδώ σε αντίθεση με το E.R. η βασική ατραξιόν εμφανίζεται μετά το μέσον του επεισοδίου και δεν είναι για περισσότερα από 5-10 λεπτά onscreen παρουσίας. I was robbed!! Όχι πως ήταν επίπονο το επεισοδιάκι- για τα δεδομένα της σειράς ενδιαφέρον ήταν. Φυσικά αυτή η κακή συνήθεια των χαρακτήρων να αναλύουν τα ψυχολογικά τους προβλήματα μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας στα 3/4 του επεισοδίου ώστε να βαδίσουν ενωμένοι στη μάχη, είναι ακόμα εκεί. Αλλά το twist σχετικά με το σε ποιον τελικά αναφέρεται ο τίτλος Bloodlust είχε πλακίτσα, και γενικά ένιωσα πολύ περήφανος που το show χαμήλωσε λίγο τα AORάδικα γκαρίσματα και έπιασε τον εαυτό του να αναρωτιέται αν ο ρατσισμός είναι κακό πράγμα- σαν τον μικρό 14χρονο ανηψιό σου που επιτέλους μπαίνει στην εφηβεία, ένα πράμα. Χαριτωμένο, αλλά τη σειρά δεν την ξαναπιάνω. Ίσως αν προβιβαζόταν σε series regular η Amber Benson...
When Logans Collide
Yikes, έχω μείνει πολύ πίσω, οπότε δυστυχώς δεν υπάρχει χρόνος για ξεχωριστό post Veronica Mars, και κρίμα γιατί ήταν το καλύτερο επεισόδιο της 3ης σεζόν. Στα γρήγορα, σχόλια και spoilers για ότι είδα σήμερα, κατά σειρά Veronica Mars, Friday Night Lights, Heroes και Desperate Housewives.
Now, that's more like it, Rob Thomas! Το νέο επεισόδιο της Veronica δεν ήταν δα και 'Nobody Puts Baby in a Corner', αλλά ήταν πολλά βήματα συγχρόνως προς τη σωστή κατεύθυνση. Θέλουμε συμβατότητα με το lead-in Gilmore Girls? Απλούστατο. Ο Keith και η Veronica μοιράζονται τις περισσότερες σκηνές από την αρχή της σεζόν και ανταλλάσουν ατάκες με ρυθμό Lorelai. Επιπλέον, ο Matt Czuchry από το Gilmore Girls προσποιείται πως είναι, ουσιατικά, ο Logan εκείνης της σειράς, που έτσι κι αλλιώς πάντα πίστευα πως είναι ο χαμένος αδερφός του Logan αυτής. (αγαπημένη meta σκηνή της τηλεοπτικής σεζόν ως τώρα, η είσοδος της Veronica στη σκηνή όπου φωνάζει "Logan" και γυρίζουν και την κοιτάνε και οι δύο!)
Tι άλλο? Οι 3 βασικοί χαρακτήρες πήραν επιτέλους όλοι από ένα ενδιαφέρον storyline, κι επιπλέον ένα από αυτά ήταν, ω του θαύματος, συνδεδεμένο με το κεντρικό μυστήριο! Ο Keith τσίμπησε ένα potential (και potentially messy) love interest, ο Logan έμαθε οτι έχει άλλον έναν ετεροθαλή αδερφό, και η Veronica αθώωσε τους βασικούς ύποπτους για τους βιασμούς, αφήνοντάς μας για κληροδότημα μερικές από τις καλύτερες σκηνές της με τον Dick, ever! Περισσότερα για όλα αυτά θα έχουμε σε μελλοντικά επεισόδια, πάνω που είχα αρχίσει να ξεχνάω οτι η σειρά είναι serialized.
Friday Night Lights 1x04 "Who's Your Daddy"
Στo Friday Night Lights ο Matt παίρνει μαθήματα αφοσίωσης από τον προπονητή του, ο οποίος με τη σειρά του θα χρειαζόταν λίγα μαθήματα awareness- λάτρεψα τη στιγμή που ο Taylor συνειδητοποίησε πως η κοπέλα στην αναφερόταν ο QB του δεν ήταν άλλη από την κόρη του. Άλλο high point του επεισοδίου ήταν ο τρόπος με τον οποίον ο Jason κούνησε επιτέλους το χέρι του. Κι ενώ ο κλοιός σφίγγει όλο και πιο πολύ γύρω από τον προπονητή (τώρα εκτός από τους οπαδούς, τον πιέζει και το αφεντικό του, δηλώνοντας αριστερά και δεξιά πόσο σπουδαίο είναι το νέο απόκτημα της ομάδας), ένα ακόμη αστέρι της ομάδας προσπαθεί να βάλει σε τάξη τα ερωτικά του. Το τρίο Tim/Lyla/Jason σίγουρα θα μας απασχολήσει πολύ. Ένα ακόμα εξαιρετικό επεισόδιο, όχι στο επίπεδο των 3 πρώτων, but still.
Στα ίδια επίπεδα, από την άλλη, το Heroes. Ωραία κλείσιμο-mirror του περασμένου cliffhanger, και με πολλά ακόμη διασκεδαστικά πράγματα να συμβαίνουν ανάμεσα στην αρχή και το τέλος του επεισοδίου, όπου Peter και Hiro ανταλάσσουν μηνύματα διαμέσου του χρόνου. (which reminds me: Να νοικιάσω το Lake House, έχω καιρό να δώ ένα Αξέχαστο Σκουπίδι.) Οι χαρακτήρες αρχίζουν να δένουν σιγά-σιγά, ενώ εμφανίστηκε και ο τελευταίος series regular που μας περίσσευε, ο Leonard Roberts από την Buffy. Κι ας μην έχει μιλήσει ακόμη. Κορυφαία στιγμή, η εκδίκηση που πήρε ο Γυαλάκιας εκ μέρους της Claire, σβήνοντας την προσωπικότητα του male-slut παίχτη rugby. Ο μπαμπάς-Claire μόλις προβιβάστηκε σε series regular (effective as of episode 11) και οι σκηνές του σε αυτό το επεισόδιο μου θύμησαν για ποιο λόγο χάρηκα όταν το έμαθα. Πέραν αυτών, okay, fun, αλλά δυο-τρία πραγματάκια μου κάθισαν εντελώς στραβά. Δηλαδή πόσο πιο έξυπνος είναι ο Hiro από τον Jin, που ο πρώτος έμαθε αγγλικά μέσα σε 2 μέρες ενώ ο δεύτερος ακόμα τα παλεύει μετά από 2 μήνες στο νησί του Lost? Το storyline του Matt ελπίζω να πηγαίνει κάπου, γιατί δεν έχω καμία όρεξη να παρακολουθώ τα γαμήλια προβλήματα ενός αδιάφορου ζεύγους σε μια τέτοια σειρά. Επίσης, food for thought: τι περίμενε το NBC για να κάνει regular τον Jack Coleman? Μετά από 4 επεισόδια συνειδητοποίησαν οι παραγωγοί οτι ο Γυαλάκιας ήταν τόσο σημαντικός ή μήπως έχουμε άλλη μια περίπτωση Henry Gale όπου απλά κάποιος πρόσεξε το γκελ ενός χαρακτήρα με το κοινό και είπε "χμ, αυτόν μάλλον θα έπρεπε να τον κρατήσουμε για πάνω από 3 επεισόδια"?
Τέλος, και μιλάμε για τέλος, το Desperate Housewives. Θα λυπηθώ πολύ αν βιάστηκα να χαρώ, αλλά αυτό το επεισόδιο ήταν χάλια. Η Nora έχει γέλιο όταν είναι απλά καραβλαχάρα, αλλά ως manipulative bitch δεν τη δέχομαι που να χτυποιούνται. Την με-το-ζόρι σχέση της Julie με τον ανηψιό της Edie αρνούμαι να τη χωνέψω. Η αμνησία του Mike ήταν καλή όσο αποτελούσε comic relief έδαφος για τη Nicolette Sheridan, αλλά τώρα το χόντρυναν. Το στόρι της Gaby και του Carlos δεν είναι παρά ένα ανέμπνευστο ανθυπο-War of the Roses. Μόνη φωτεινή εξαίρεση, για μία. ακόμη. φορά., η Bree και οτιδήποτε είχε να κάνει με αυτήν. Όλοι οι Hodges/Van de Kamps μαζί έχουν απίστευτη δυναμική. Πειράζει που θέλω spin-off show μόνο με αυτούς? "The Hodges!". Και δεν πά'να κοπεί το original...
Scrubs return on the air!
Σύμφωνα με ανακοίνωση του Kevin Reilly, από τις 30 Νοεμβρίου το πρόγραμμα της Πέμπτης στο NBC διαμορφώνεται ως εξής:
8.00 My Name is Earl
8.30 The Office
9.00 Scrubs
9.30 30 Rock
Επιτέλους το δίκτυο άκουσε στη λογική πως όταν έχεις δύο κωμωδίες σαν το Scrubs και το Office, τις βάζεις δίπλα-δίπλα για να δημιουργήσεις την απόλυτη κωμική τηλεοπτική ώρα.
Επιπλέον, η ίδια ανακοίνωση ενημερώνει πως νωρίτερα, στις 16 Νοεμβρίου, το βράδυ της Πέμπτης θα γεμίσει αποκλειστικά με διπλές δόσεις των ίδιων αυτών σειρών. Έτσι, My Name is Earl, The Office, 30 Rock θα προσφέρουν 40, αντί 20, λεπτά γέλιου.
Και για να μην κάνω ξεχωριστό ποστ, το ABC ανακοίνωσε πως το Lost θα επιστρέψει στον αέρα στις 7 Φεβρουαρίου.
8.00 My Name is Earl
8.30 The Office
9.00 Scrubs
9.30 30 Rock
Επιτέλους το δίκτυο άκουσε στη λογική πως όταν έχεις δύο κωμωδίες σαν το Scrubs και το Office, τις βάζεις δίπλα-δίπλα για να δημιουργήσεις την απόλυτη κωμική τηλεοπτική ώρα.
Επιπλέον, η ίδια ανακοίνωση ενημερώνει πως νωρίτερα, στις 16 Νοεμβρίου, το βράδυ της Πέμπτης θα γεμίσει αποκλειστικά με διπλές δόσεις των ίδιων αυτών σειρών. Έτσι, My Name is Earl, The Office, 30 Rock θα προσφέρουν 40, αντί 20, λεπτά γέλιου.
Και για να μην κάνω ξεχωριστό ποστ, το ABC ανακοίνωσε πως το Lost θα επιστρέψει στον αέρα στις 7 Φεβρουαρίου.
Studio 60 on the Sunset Strip, Episode 6
"The Wrap Party"
Spoilers για ένα επεισόδιο του Studio 60 που το περίμενα από την αρχή, κι επιτέλους ήρθε.
Όλο αυτό το 2-parter για μένα ήταν υπέροχο, έτσι όπως μας έδωσε τα backstories και των 3 πρωταγωνιστών του "μέσα" Studio 60, και κυρίως με τον τρόπο που έδωσε λίγο perspective στα όσα μας έλεγε η σειρά ως τώρα. Don't get me wrong, ο Sorkin ακόμα θεωρεί πως το alter ego του είναι μια μεγαλειώδης μεγαλοπρεπέστατη μεγαλοφυία, αλλά κοιτάχτε πόσο υπέροχα κι απλά εδώ μας είπε, χωρίς να το κάνει και μεγάλο θέμα, οτι πολλές φορές έτσι όπως είμαστε χαμένοι στον μικρόκοσμό μας ξεχνάμε κάποια σημαντικότερα ζητήματα. Κι ακόμα, το πώς υποκλίνεται μπροστά σε έναν ξεχασμένο θρύλο της κωμωδίας θυμίζοντάς μας (κάπως patronisingly, θα επανέλθω) οτι σε μια εποχή που οι περισσότεροι δεν έχουν ζήσει, το να είσαι δημιουργικός ήταν πράγματι μια πράξη ηρωισμού πολύ μεγαλύτερη από όσο πολλοί θεωρούν οτι είναι σήμερα.
Οι πλοκές του επεισοδίου έδεναν, σε σημεία, όμορφα μεταξύ τους συμπληρώνωντας η μία την άλλη, κυρίως θεματικά. Οι διάλογοι ήταν και πάλι φανταστικοί και σε πολλά σημεία γέλασα δυνατά. Κυρίως το στόρι του Matt με τις 3 bimbos που θέλουν να μπουν στο χώρο του entertainment προσέφερε πολλά ξεκαρδιστικά σημεία που, είμαι σίγουρος, είναι αληθινά περιστατικά από την καριέρα του Sorkin που θυμάται και γελάει μόνος του ("He WORKS for me!"). Το καλύτερο σημείο του επεισοδίου ήταν ένας μεθυσμένος Jack να ξεσπάει στον Danny σχετικά με το show που η Jordan αγόρασε για το κανάλι αντί του reality που αυτός ήθελε. Δίνει, και πάλι, κάποιο perspective σε όσα ο Sorkin θεωρεί σωστά. Και όταν είπα παραπάνω οτι περίμενα αυτό το επεισόδιο, δεν εννοώ το συγκεκριμένο per se, απλώς κάποιο που θα προσέγγιζε τα όσα συμβαίνουν (και έχουν ειπωθεί ως τώρα στη σειρά) με μια πιο σφαιρική ματιά, αυτήν στην οποία ο Sorkin με έχει συνηθίσει από τα άλλα δύο του shows. Το αυτό ισχύει και στο subplot με τον Matt και τον Simon στο stand-up comedy, όπου τα points του Simon χτύπησαν τον στόχο στο κέντρο. Άλλη μια μικρή παραδοχή του Sorkin για τα πράγματα που πολλές φορές δε μπορεί να δει κι ας είναι μπροστά στη μύτη του.
Τώρα, δεν είναι οτι δεν είχα προβλήματα με το επεισόδιο. Το storyline με τον βετεράνο μου έφερε μεν το χαζό χαμόγελο που είχα στο τέλος κάθε δεύτερου επεισοδίου του West Wing, αλλά ήταν σχεδόν επίπονα προφανές από πλευράς resolution. Δεν έχω καλά και ντε πρόβλημα με κάτι προβλέψιμο, ειδικά όταν η ανατροπή δεν είναι το point. Απλώς ΟΚ, είχα καταλάβει τι έπαιζε από την πρώτη στιγμή που είδαμε τον Eli, και ο Cal χρειάστηκε μια ώρα? Είναι χαζός or something? Και σχετικά με το πανέμορφο, κατά τα άλλα, φινάλε: "It's okay, you can say their names now?" ΕΛΑ ΤΩΡΑ! Τι είναι αυτά!? Παγωμένος σε μια γωνιά του πλανήτη ήταν ο Eli και ξύπνησε όταν η ιδιοφυία του Matt έλουσε με φως το σύμπαν και έλιωσε τους πάγους? Ήμαρτον! Αυτή η ατάκα σχεδόν κατέστρεψε τους όμορφους παραλληλισμούς στην ιστορία του γέρου με αυτή των συνεχιστών του. Σχεδόν. Προσωπική μου γκρίνια επίσης, η λιγοστή χρησιμοποίηση της Lauren Graham, αν και λάτρεψα το ύφος της όταν έριξε τα μούτρα της για να πάρει το τηλέφωνο του Matt... Κι ένα τελευταίο, αν και όχι δικό μου: προσωπικά δεν γνωρίζω το show που ο Nate Corddry αναφέρει στους onscreen γονείς του (το χρεώνω στο οτι δεν μεγάλωσα στην Αμερική) αλλά στις δεκα-τόσες κριτικές που διάβασα για αυτό το επεισόδιο, όλοι οι αρθρογράφοι, μηδενός εξαιρουμένου, σχολίασαν πως όσο ignorants κι αν θέλει ο Sorkin να χρωματίσει τους γονείς του μικρού, ήταν απλά αδύνατο να μην ήξεραν αυτό το show. Uh, sure, okay. Σας πιστεύω. :P
All in all, ένα επεισόδιο που το ήθελα, που είπε πολλά που ήθελα να πει, ήταν όσο σφαιρικό ήθελα να είναι, και του οποίο το σενάριο, από διαλόγους μέχρι ρυθμό και interweaving των ξεχωριστών plots ήταν υποδειγματικό. Απλά, 2-3 επιμέρους σημεία ο Sorkin θα έπρεπε να έχει σκεφτεί δυο φορές πριν τα δώσει στους ηθοποιούς. Και σε μια πιο ευχάριστη νότα, τα νούμερα ήταν και πάλι σταθερά, και δείχνουν πλέον να σταθεροποιούνται λίγο πιο κάτω από τα 8 εκατομμύρια. Αν το Friday Night Lights δεν κάνει παπάδες την άλλη Δευτέρα σε αυτό ακριβώς το timeslot, μπορεί και να υπάρχει ελπίδα τελικά για το Studio 60.
Spoilers για ένα επεισόδιο του Studio 60 που το περίμενα από την αρχή, κι επιτέλους ήρθε.
Όλο αυτό το 2-parter για μένα ήταν υπέροχο, έτσι όπως μας έδωσε τα backstories και των 3 πρωταγωνιστών του "μέσα" Studio 60, και κυρίως με τον τρόπο που έδωσε λίγο perspective στα όσα μας έλεγε η σειρά ως τώρα. Don't get me wrong, ο Sorkin ακόμα θεωρεί πως το alter ego του είναι μια μεγαλειώδης μεγαλοπρεπέστατη μεγαλοφυία, αλλά κοιτάχτε πόσο υπέροχα κι απλά εδώ μας είπε, χωρίς να το κάνει και μεγάλο θέμα, οτι πολλές φορές έτσι όπως είμαστε χαμένοι στον μικρόκοσμό μας ξεχνάμε κάποια σημαντικότερα ζητήματα. Κι ακόμα, το πώς υποκλίνεται μπροστά σε έναν ξεχασμένο θρύλο της κωμωδίας θυμίζοντάς μας (κάπως patronisingly, θα επανέλθω) οτι σε μια εποχή που οι περισσότεροι δεν έχουν ζήσει, το να είσαι δημιουργικός ήταν πράγματι μια πράξη ηρωισμού πολύ μεγαλύτερη από όσο πολλοί θεωρούν οτι είναι σήμερα.
Οι πλοκές του επεισοδίου έδεναν, σε σημεία, όμορφα μεταξύ τους συμπληρώνωντας η μία την άλλη, κυρίως θεματικά. Οι διάλογοι ήταν και πάλι φανταστικοί και σε πολλά σημεία γέλασα δυνατά. Κυρίως το στόρι του Matt με τις 3 bimbos που θέλουν να μπουν στο χώρο του entertainment προσέφερε πολλά ξεκαρδιστικά σημεία που, είμαι σίγουρος, είναι αληθινά περιστατικά από την καριέρα του Sorkin που θυμάται και γελάει μόνος του ("He WORKS for me!"). Το καλύτερο σημείο του επεισοδίου ήταν ένας μεθυσμένος Jack να ξεσπάει στον Danny σχετικά με το show που η Jordan αγόρασε για το κανάλι αντί του reality που αυτός ήθελε. Δίνει, και πάλι, κάποιο perspective σε όσα ο Sorkin θεωρεί σωστά. Και όταν είπα παραπάνω οτι περίμενα αυτό το επεισόδιο, δεν εννοώ το συγκεκριμένο per se, απλώς κάποιο που θα προσέγγιζε τα όσα συμβαίνουν (και έχουν ειπωθεί ως τώρα στη σειρά) με μια πιο σφαιρική ματιά, αυτήν στην οποία ο Sorkin με έχει συνηθίσει από τα άλλα δύο του shows. Το αυτό ισχύει και στο subplot με τον Matt και τον Simon στο stand-up comedy, όπου τα points του Simon χτύπησαν τον στόχο στο κέντρο. Άλλη μια μικρή παραδοχή του Sorkin για τα πράγματα που πολλές φορές δε μπορεί να δει κι ας είναι μπροστά στη μύτη του.
Τώρα, δεν είναι οτι δεν είχα προβλήματα με το επεισόδιο. Το storyline με τον βετεράνο μου έφερε μεν το χαζό χαμόγελο που είχα στο τέλος κάθε δεύτερου επεισοδίου του West Wing, αλλά ήταν σχεδόν επίπονα προφανές από πλευράς resolution. Δεν έχω καλά και ντε πρόβλημα με κάτι προβλέψιμο, ειδικά όταν η ανατροπή δεν είναι το point. Απλώς ΟΚ, είχα καταλάβει τι έπαιζε από την πρώτη στιγμή που είδαμε τον Eli, και ο Cal χρειάστηκε μια ώρα? Είναι χαζός or something? Και σχετικά με το πανέμορφο, κατά τα άλλα, φινάλε: "It's okay, you can say their names now?" ΕΛΑ ΤΩΡΑ! Τι είναι αυτά!? Παγωμένος σε μια γωνιά του πλανήτη ήταν ο Eli και ξύπνησε όταν η ιδιοφυία του Matt έλουσε με φως το σύμπαν και έλιωσε τους πάγους? Ήμαρτον! Αυτή η ατάκα σχεδόν κατέστρεψε τους όμορφους παραλληλισμούς στην ιστορία του γέρου με αυτή των συνεχιστών του. Σχεδόν. Προσωπική μου γκρίνια επίσης, η λιγοστή χρησιμοποίηση της Lauren Graham, αν και λάτρεψα το ύφος της όταν έριξε τα μούτρα της για να πάρει το τηλέφωνο του Matt... Κι ένα τελευταίο, αν και όχι δικό μου: προσωπικά δεν γνωρίζω το show που ο Nate Corddry αναφέρει στους onscreen γονείς του (το χρεώνω στο οτι δεν μεγάλωσα στην Αμερική) αλλά στις δεκα-τόσες κριτικές που διάβασα για αυτό το επεισόδιο, όλοι οι αρθρογράφοι, μηδενός εξαιρουμένου, σχολίασαν πως όσο ignorants κι αν θέλει ο Sorkin να χρωματίσει τους γονείς του μικρού, ήταν απλά αδύνατο να μην ήξεραν αυτό το show. Uh, sure, okay. Σας πιστεύω. :P
All in all, ένα επεισόδιο που το ήθελα, που είπε πολλά που ήθελα να πει, ήταν όσο σφαιρικό ήθελα να είναι, και του οποίο το σενάριο, από διαλόγους μέχρι ρυθμό και interweaving των ξεχωριστών plots ήταν υποδειγματικό. Απλά, 2-3 επιμέρους σημεία ο Sorkin θα έπρεπε να έχει σκεφτεί δυο φορές πριν τα δώσει στους ηθοποιούς. Και σε μια πιο ευχάριστη νότα, τα νούμερα ήταν και πάλι σταθερά, και δείχνουν πλέον να σταθεροποιούνται λίγο πιο κάτω από τα 8 εκατομμύρια. Αν το Friday Night Lights δεν κάνει παπάδες την άλλη Δευτέρα σε αυτό ακριβώς το timeslot, μπορεί και να υπάρχει ελπίδα τελικά για το Studio 60.
Next, on HBO
Απλώς μια μικρή ειδοποίηση, οτι εδώ έχω στήσει έναν μικρό dance of joy γιατί το ΗΒΟ ανακοίνωσε κι επίσημα την παραγγελία 12 επεισοδίων για το νέο δράμα του David Milch, John From Cincinatti. Άγνωστο ακόμα πότε θα ξεκινήσει η παραγωγή, αλλά το εξαιρετικό cast είναι σε θέση, και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους Bruce Greenwood, Ed O'Neil, Rebecca De Mornay, Willie Garson και Luis Guzman.
Τώρα περιμένω και την επίσημη επιβεβαίωση οτι τα γυρίσματα για τις TV movies που θα κλείσουν το Deadwood θα ξεκινήσουν πράγματι τον Μάιο, και θα είμαι απόλυτα ευχαριστημένος από το ΗΒΟ για το 2006.
Τώρα περιμένω και την επίσημη επιβεβαίωση οτι τα γυρίσματα για τις TV movies που θα κλείσουν το Deadwood θα ξεκινήσουν πράγματι τον Μάιο, και θα είμαι απόλυτα ευχαριστημένος από το ΗΒΟ για το 2006.
Battlestar Galactica, Season 3, Episode 4
"Exodus, Part 2"
Spoilers gallore για το αποστομωτικό blockbuster που ήταν το Battlestar Galactica αυτής της εβδομάδας!
Frak. Me.
To Galactica δε συνηθίζει να κάνει heavy action pieces, αλλά μόλις απέδειξε περίτρανα πως αυτό έχει να κάνει αποκλειστικά με επιλογή, και όχι με τις δυνατότητες των δημιουργών. Την προηγούμενη εβδομάδα γκρίνιαξα οτι ήθελα το στόρι της κατοχής να κρατήσει λίγο περισσότερο, αλλά βλέποντας αυτό το εκρηκτικό κλείσιμο σε αυτό που είναι αδιαμφισβήτητα το πιο πολυεπίπεδο arc στις 3 σεζόν της σειράς, φώναξα "τέλειο!".
Πάρτε το Galactica να μπαίνει στην ατμόσφαιρα της New Caprica και να κάνει άλμα μόλις λίγα χιλιόμετρα πάνω από το έδαφος. Τους επαναστάτες να τρέχουν ανάμεσα σε cylons και εκρήξεις για να σώσουν και τον τελευταίο άνθρωπο. Τα πολεμικά των cylons να πυροβολούν το Galactica σχεδόν μέχρι εξουδετέρωσης. Και πάνω από όλα, την Α-ΠΙ-ΣΤΕΥ-ΤΗ σεκάνς της καταστροφής του Pegasus. Μιλάμε οτι το πολεμικό ΕΠΕΣΕ με φόρα πάνω στο base ship των cylons, εξερράγη, και ένα μεγάλο κομμάτι του αποκολλήθηκε και πήγε και έπεσε πάνω στο άλλο base ship και εξερράγη και αυτό! Χρειάστηκα τη βοήθεια των γειτόνων για να μαζέψω το στόμα μου από το πάτωμα! Αυτή είναι δράση που, πολύ απλά, δεν υπάρχει στην τηλεόραση. Και ούτε στον κινηματογράφο, θα πρόσθετα, γιατί πόσα blockbusters καταφέρνουν να έχουν τον θεατή τόσο αφοσιωμένο στη μοίρα όσων εμπλέκονται? Δε θυμάμαι να έχω ανατριχιάσει ποτέ σύγκορμος επειδή καταστράφηκε ένα κομμάτι μετάλλου, διάολε! Το Pegasus ήταν, ουσιατικά, το μεγάλο θύμα αυτής της απόδρασης, ο στρατιώτης που έπρεπε να πέσει ηρωικά μαχόμενος. Και το κακό για τους ανθρώπους είναι οτι δεν ήταν απλά ένας στρατιώτης, αλλά ήταν ο νεότερος, δυνατότερος στρατιώτης. Κι έτσι τώρα το γέρικο Galactica μένει ξανά μόνο του να υπερασπίζεται ξανά το ανθρώπινο είδος απέναντι στις άγνωστες προθέσεις των cylons...
Και αν ασχολούμαι τόσο πολύ με τη δράση (επειδή είναι κάτι που δεν το έχουμε συνηθίσει), αυτό δε σημαίνει πως το επεισόδιο δεν ήταν συναισθηματικά και πολιτικά άψογο. Δείτε τη σκηνή που ο Tigh δολοφονεί τη γυναίκα του. Γι'αυτόν το απόλυτο ιδανικό είναι ελευθερία με κάθε μέσο, κι όταν κάποιος προδίδει αυτό το ιδανικό πρέπει να πεθάνει. Ακόμα κι αν είναι το πρόσωπο που αγαπάει πιο πολύ από όλα. Κι ακόμα κι αν τον πρόδωσε για να σώσει το τομάρι του. Όταν η Ellen του εξηγούσε γιατί και πώς έκανε ό,τι έκανε, ο Tigh κοιτούσε με το ένα του μάτι χωρίς να βγάζει λέξη κι εγώ τον κοίταγα αποσβολωμένος. Αυτόν, όχι την γυναίκα του που μίλαγε. Προσθέστε τον Michael Hogan στη λίστα των ηθοποιών που αν υπήρχε θεός, και αν τα Έμμυ άξιζαν τίποτα, θα είχαν ένα από αυτά στο σπίτι τους. Είναι ιδιοφυής, ανυπέρβλητος. Δεν είναι μόνο η δουλειά του σε αυτή τη σκηνή που με ξέσκισε, ήταν και στο φινάλε. Ο Tigh πούλησε την ψυχή του για την ελευθερία, σκότωσε μέχρι και το πρόσωπο που αγαπούσε πιο πολύ από οποιοδήποτε άλλο. Τι κάνει λοιπόν αυτός ο άνθρωπος όταν η ελευθερία έρθει, και η αγαπημένη του δεν είναι πια μαζί του? Πώς συνεχίζει να ζει? Και κυρίως, γιατί? Το άδειο βλέμμα του Hogan καθώς αποβιβάζεται στο Galactica και όλοι γύρω του πανηγυρίζουν με γονάτισε. Ομολογώ πως οι ιστορίες με βετεράνους του Βιετνάμ με κάνουν να θέλω να βγάλω το ένα μου μάτι και να το ταϊσω στις γάτες ενώ κοιτώ με το άλλο, τόσο πολύ τις βαριέμαι. Αλλά αν πιστεύω πως κάποιος μπορεί να γράψει μια σπουδαία παράλληλο, είναι ο Moore. Και, ειδικά μετά από αυτό το επεισόδιο, αν πιστεύω πως υπάρχει κάποιος που μπορεί να την ερμηνεύσει, είναι ο Michael Hogan. Looking forward to it.
Θα μπορούσα να γράφω για ώρες για αυτό το επεισόδιο. Για την αβέβαιη μοίρα του Baltar. Την ποίηση του μακρινού πλάνου ενός Galactica που χάνεται μέσα στα εχθρικά πυρά. Την ερμηνεία της Katee Sakhoff. Το πόσο πολύ περιμένω τη στιγμή που η Sharon θα μάθει οτι η κόρη της είναι ζωντανή, και στα χέρια του λαού που πρόδωσε για να πλευρίσει αυτούς που την πρόδωσαν. Το μουστάκι του Adama. Άλλον έναν εξαιρετικό παραλληλισμό, αυτή τη φορά για τους κύκλους βίας και μίσους που συντηρούνται ενώ οι θύτες προσπαθούν να τους αποφύγουν. Για το οτι ο Gaeta σήκωσε το όπλο του στον Baltar. Και, δεν περίμενα οτι θα το έλεγα αυτό, αλλά thank gods, για την επιστροφή της Roslyn στην καρέκλα που της ανήκει. Έστω και προσωρινά, διότι τυπικά ανήκει στον Zarek πλέον. Θα έχει ενδιαφέρον η πολιτική εξέλιξη τώρα που ο Baltar είναι παρελθόν.
Greatness all around. Η σειρά έχει αισίως φτάσει (μετρώντας και την περσινή σεζόν) 7 συνεχόμενα αριστουργηματικά επεισόδια. Όχι 7 καλά επεισόδια. Αλλά αριστουργηματικά, το καθένα από μόνο του μια μικρή τελειότητα. Μια αναπόφευκτη κοιλιά θα έρθει, eventually, αλλά αυτή τη στιγμή νιώθω πως, ακόμα και με το Wire να παίζεται, το Battlestar Galactica είναι το καλύτερο show που υπάρχει στην τηλεόραση. Frak me, όπως είπα και στην αρχή.
Spoilers gallore για το αποστομωτικό blockbuster που ήταν το Battlestar Galactica αυτής της εβδομάδας!
Frak. Me.
To Galactica δε συνηθίζει να κάνει heavy action pieces, αλλά μόλις απέδειξε περίτρανα πως αυτό έχει να κάνει αποκλειστικά με επιλογή, και όχι με τις δυνατότητες των δημιουργών. Την προηγούμενη εβδομάδα γκρίνιαξα οτι ήθελα το στόρι της κατοχής να κρατήσει λίγο περισσότερο, αλλά βλέποντας αυτό το εκρηκτικό κλείσιμο σε αυτό που είναι αδιαμφισβήτητα το πιο πολυεπίπεδο arc στις 3 σεζόν της σειράς, φώναξα "τέλειο!".
Πάρτε το Galactica να μπαίνει στην ατμόσφαιρα της New Caprica και να κάνει άλμα μόλις λίγα χιλιόμετρα πάνω από το έδαφος. Τους επαναστάτες να τρέχουν ανάμεσα σε cylons και εκρήξεις για να σώσουν και τον τελευταίο άνθρωπο. Τα πολεμικά των cylons να πυροβολούν το Galactica σχεδόν μέχρι εξουδετέρωσης. Και πάνω από όλα, την Α-ΠΙ-ΣΤΕΥ-ΤΗ σεκάνς της καταστροφής του Pegasus. Μιλάμε οτι το πολεμικό ΕΠΕΣΕ με φόρα πάνω στο base ship των cylons, εξερράγη, και ένα μεγάλο κομμάτι του αποκολλήθηκε και πήγε και έπεσε πάνω στο άλλο base ship και εξερράγη και αυτό! Χρειάστηκα τη βοήθεια των γειτόνων για να μαζέψω το στόμα μου από το πάτωμα! Αυτή είναι δράση που, πολύ απλά, δεν υπάρχει στην τηλεόραση. Και ούτε στον κινηματογράφο, θα πρόσθετα, γιατί πόσα blockbusters καταφέρνουν να έχουν τον θεατή τόσο αφοσιωμένο στη μοίρα όσων εμπλέκονται? Δε θυμάμαι να έχω ανατριχιάσει ποτέ σύγκορμος επειδή καταστράφηκε ένα κομμάτι μετάλλου, διάολε! Το Pegasus ήταν, ουσιατικά, το μεγάλο θύμα αυτής της απόδρασης, ο στρατιώτης που έπρεπε να πέσει ηρωικά μαχόμενος. Και το κακό για τους ανθρώπους είναι οτι δεν ήταν απλά ένας στρατιώτης, αλλά ήταν ο νεότερος, δυνατότερος στρατιώτης. Κι έτσι τώρα το γέρικο Galactica μένει ξανά μόνο του να υπερασπίζεται ξανά το ανθρώπινο είδος απέναντι στις άγνωστες προθέσεις των cylons...
Και αν ασχολούμαι τόσο πολύ με τη δράση (επειδή είναι κάτι που δεν το έχουμε συνηθίσει), αυτό δε σημαίνει πως το επεισόδιο δεν ήταν συναισθηματικά και πολιτικά άψογο. Δείτε τη σκηνή που ο Tigh δολοφονεί τη γυναίκα του. Γι'αυτόν το απόλυτο ιδανικό είναι ελευθερία με κάθε μέσο, κι όταν κάποιος προδίδει αυτό το ιδανικό πρέπει να πεθάνει. Ακόμα κι αν είναι το πρόσωπο που αγαπάει πιο πολύ από όλα. Κι ακόμα κι αν τον πρόδωσε για να σώσει το τομάρι του. Όταν η Ellen του εξηγούσε γιατί και πώς έκανε ό,τι έκανε, ο Tigh κοιτούσε με το ένα του μάτι χωρίς να βγάζει λέξη κι εγώ τον κοίταγα αποσβολωμένος. Αυτόν, όχι την γυναίκα του που μίλαγε. Προσθέστε τον Michael Hogan στη λίστα των ηθοποιών που αν υπήρχε θεός, και αν τα Έμμυ άξιζαν τίποτα, θα είχαν ένα από αυτά στο σπίτι τους. Είναι ιδιοφυής, ανυπέρβλητος. Δεν είναι μόνο η δουλειά του σε αυτή τη σκηνή που με ξέσκισε, ήταν και στο φινάλε. Ο Tigh πούλησε την ψυχή του για την ελευθερία, σκότωσε μέχρι και το πρόσωπο που αγαπούσε πιο πολύ από οποιοδήποτε άλλο. Τι κάνει λοιπόν αυτός ο άνθρωπος όταν η ελευθερία έρθει, και η αγαπημένη του δεν είναι πια μαζί του? Πώς συνεχίζει να ζει? Και κυρίως, γιατί? Το άδειο βλέμμα του Hogan καθώς αποβιβάζεται στο Galactica και όλοι γύρω του πανηγυρίζουν με γονάτισε. Ομολογώ πως οι ιστορίες με βετεράνους του Βιετνάμ με κάνουν να θέλω να βγάλω το ένα μου μάτι και να το ταϊσω στις γάτες ενώ κοιτώ με το άλλο, τόσο πολύ τις βαριέμαι. Αλλά αν πιστεύω πως κάποιος μπορεί να γράψει μια σπουδαία παράλληλο, είναι ο Moore. Και, ειδικά μετά από αυτό το επεισόδιο, αν πιστεύω πως υπάρχει κάποιος που μπορεί να την ερμηνεύσει, είναι ο Michael Hogan. Looking forward to it.
Θα μπορούσα να γράφω για ώρες για αυτό το επεισόδιο. Για την αβέβαιη μοίρα του Baltar. Την ποίηση του μακρινού πλάνου ενός Galactica που χάνεται μέσα στα εχθρικά πυρά. Την ερμηνεία της Katee Sakhoff. Το πόσο πολύ περιμένω τη στιγμή που η Sharon θα μάθει οτι η κόρη της είναι ζωντανή, και στα χέρια του λαού που πρόδωσε για να πλευρίσει αυτούς που την πρόδωσαν. Το μουστάκι του Adama. Άλλον έναν εξαιρετικό παραλληλισμό, αυτή τη φορά για τους κύκλους βίας και μίσους που συντηρούνται ενώ οι θύτες προσπαθούν να τους αποφύγουν. Για το οτι ο Gaeta σήκωσε το όπλο του στον Baltar. Και, δεν περίμενα οτι θα το έλεγα αυτό, αλλά thank gods, για την επιστροφή της Roslyn στην καρέκλα που της ανήκει. Έστω και προσωρινά, διότι τυπικά ανήκει στον Zarek πλέον. Θα έχει ενδιαφέρον η πολιτική εξέλιξη τώρα που ο Baltar είναι παρελθόν.
Greatness all around. Η σειρά έχει αισίως φτάσει (μετρώντας και την περσινή σεζόν) 7 συνεχόμενα αριστουργηματικά επεισόδια. Όχι 7 καλά επεισόδια. Αλλά αριστουργηματικά, το καθένα από μόνο του μια μικρή τελειότητα. Μια αναπόφευκτη κοιλιά θα έρθει, eventually, αλλά αυτή τη στιγμή νιώθω πως, ακόμα και με το Wire να παίζεται, το Battlestar Galactica είναι το καλύτερο show που υπάρχει στην τηλεόραση. Frak me, όπως είπα και στην αρχή.
Sunday Special: Elections
Επειδή συνήθως τις Κυριακές το blog τα ξύνει, κι επειδή όλοι μας αγαπάμε το High Fidelity (αν όχι... what the fuck, dude?!?) αποφάσισα να ποστάρω κάθε Κυριακή μια μικρή λιστούλα με ό,τι θέμα μου έρθει. Top-5 φυσικά, ως tribute στον Jack Black, και όσο γίνεται όχι τυπικές μαλακίες τύπου "Οι 5 αγαπημένες μου σειρές" ή "Τα 5 αγαπημένα μου επεισόδια". Αυτή την Κυριακή: Εκλογές! Καρα-επίκαιρο του κερατά, τόσο επειδή διεξάγονται actual εκλογές στον πραγματικό κόσμο, αλλά κι επειδή το τελευταίο δεκαήμερο παρακολούθησα δύο συγκλονιστικά storylines που περιστρέφονταν γύρω από εκλογές, στα δύο αγαπημένα μου shows του ΗΒΟ. Ιδού λοιπόν, οι 5 συναρπαστικότερες τηλεοπτικές εκλογές:
5. 24, season 3
H προεκλογική μάχη μεταξύ David Palmer και John Keeler.
Μπορεί να μην έφτασε ποτέ στις actual εκλογές, αλλά ήταν το πιο συναρπαστικό κομμάτι της 3ης σεζόν. Από τις προσπάθειες του Palmer να αποφύγει το sex scandal του αδερφού του χωρίς να χάσει τον χρηματοδότη του, μέχρι την εξαγορά ανθρώπων που είχαν δυσφημιστικές πληροφορίες, τα όρια του ηθικού προέδρου δοκιμάστηκαν όσο σε καμία άλλη σεζόν. Αυτή η κούρσα τα είχε όλα. Όλα, και την Sherry Palmer, γιατί οταν θες να βρωμίσεις τα χέρια σου, αυτή θα φωνάξεις.
4. Battlestar Galactica, season 2
Οι προεδρικές εκλογές μεταξύ Roslyn και Baltar.
Οι υποψήφιοι παλεύουν μεταξύ τους και με την ηθική τους, με τρόπαιο νικητή την προεδρία και μια πιθανή νέα γη για την κατατρεγμένη ανθρωπότητα. Το άλμα στο χρόνο εδωσε σε αυτή την προεδρική κούρσα μια αλληγορική διάσταση σύγχρονη, πολύπλοκη και αφόρητα αληθινή.
3. Deadwood, season 3
Οι πρώτες εκλογές για δήμαρχο του Deadwood.
Εδώ η κούρσα δεν είχε κεντρικό ρόλο στη σεζόν, αλλά ως γρανάζι στα σχέδια του αδίστακτου George Hearst, αυτές οι στημένες εκλογές έφεραν την πόλη του Deadwood κι επισήμως στην εποχή του πολιτισμού. Και αυτό ακριβώς το στήσιμο υπογραμμίζει ιδιοφυώς τις βάσεις πάνω στις οποίες έχει στηθεί ολόκληρος ο πολιτισμός μας: τη βία και το χρήμα.
2. The West Wing, season 6
Η κούρσα για την ανάδειξη του Δημοκρατικού υποψήφιου.
Σε ένα 40λεπτο που σφύζει από ενέργεια και παλμό, μέσα από αγχωτικά, ταραγμένα, κοντινά ντοκιμαντερίστικα πλάνα, ο Matt Santos κερδίζει το χρίσμα την τελευταία δυνατή στιγμή, ακριβώς επειδή δεν πρόδωσε τα ιδανικά του. Καθόλου ρεαλιστικό, αλλά υπέροχα ουτοπικό, πρόκειται για το επεισόδιο-επιστέγμασμα ενός storyline-showcase των μηχανισμών της δημοκρατίας.
1. The Wire, season 4
Η κόντρα Carcetti-Royce για τη δημαρχία της Βαλτιμόρης.
Μετά από σχεδόν μιάμιση σεζόν προετοιμασίας, η πιο πολύπλευρη εκλογική αναμέτρηση στην ιστορία της τηλεόρασης ήρθε στο τέλος της, έχοντας στο μεταξύ διδάξει το κοινό όλα όσα θα μπορούσαν να ειπωθούν ποτέ γύρω από την πολιτική. Χωρίς αφέλειες ή ευκολίες, ακολούθησε την πορεία ενός outsider προς τη μεγαλύτερη ευκαιρία της καριέρας του, αποφεύγοντας τη δαιμονοποίηση των αντιπάλων του ή την ανύψωση του ιδίου. Αψεγάδιστο.
Timeless and clothesless
Soooo... There's Something About Desmond. Εγώ λέω οτι είναι νεκρός!
Ακολουθούν spoilers για Lost και Ugly Betty.
Είχαμε ξανά nonsensical Lost αυτή την εβδομάδα, το πρώτο μετά το απολαυστικό περσινό season finale. Τότε ήταν ηλεκτρομαγνητικές εκρήξεις που τραβάνε αεροπλάνα αλλά στο επίκεντρό τους όλα είναι ωραία και καλά, τώρα είχαμε... sigh... από πού να ξεκινήσω. Ας κάνω μια προσπάθεια. Το hatch εξερράγη, καλά ξεκουμπίδια by the way, και συνέβησαν τα εξής: o Locke μουγγάθηκε (φώναζε πολύ δυνατά από το φόβο του όταν έγινε η έκρηξη και έχασε τη φωνή του?) αλλά η φωνή του επέστρεψε πιο γρήγορα από ό,τι η κίνηση στα πόδια του όταν είχε μείνει παράλυτος. (πότε ήταν αυτό, ρωτάτε? Άλλη πίκρα από κει...) Ο Desmond ταξίδεψε στο χρόνο, και μια πριγκήπισσα του μέλλοντος τον ερωτεύτηκε και κράτησε τα ρούχα του για να τον θυμάται όταν αυτός αποφάσισε να επιστρέψει ξανά στο δικό του timeline. Nah, αστειεύομαι.
Νομίζω.
Και ο Eko? O φίλος μας ο Eko την βρήκε πιο άσχημα από όλους, γιατί τον ανακάλυψε η αρκούδα στα βάθη του δάσους. Όχι η αρκούδα που σκότωσε ο Sawyer στον πιλότο, αλλά η άλλη, που γνωρίσαμε στα μέσα της πρώτης σεζόν. Μα αυτή η αρκούδα δεν ήταν ο Vincent, τον οποίον ο Walt μετέτρεψε σε αρκούδα επειδή το είχε διαβάσει στο κόμικ του Hurley λίγη ώρα πριν? Μα, κουτά, ο Walt τελικά δεν είχε δυνάμεις, didn't you get the memo? Έτσι, η αρκούδα-που-δεν-ήταν-τελικά-ο-Vincent, βρήκε τον Eko, τον έσυρε μέχρι τη σπηλιά της χωρίς να τον φάει, και apparently περίμενε να τη βρει ο Locke για να θυμηθεί να τον φάει κιόλας. Ξεχασιάρικα πλάσματα αυτές η αρκούδες.
Πίσω στον καταυλισμό ο Charlie θυμάται τον παλιό εαυτό του, και συναντά τον Locke ο οποίος θυμάται τον δικό του. Το πρόβλημα είναι οτι ο παλιός σαμανιστικός εαυτός του Locke, υπήρχε σε μια εποχή που νομίζαμε (μας λένε τώρα) οτι το νησί ήταν γεμάτο με όλες αυτές τις περίεργες δυνάμεις και τα συναρπαστικά μεταφυσικά όντα στα οποία ο Locke μπορούσε να μιλήσει. Αλλά πέρσι μας είπαν οτι τελικά όλα ήταν ένα μάτσο ξεχασμένοι επιστήμονες-ψυχολόγοι και ζωολογικοί κήποι και πειράματα και μηχανικά τέρατα και κουμπιά από την κόλαση. Οπότε σε ποιο ακριβώς νησί μίλησε ο Locke στο επεισόδιο αυτό? Make up your frikkin' minds, already! Το επεισόδιο το καταδιασκέδασα και πάλι (όταν το Lost αφήνεται να χαθεί μέσα στην ανοησία του είναι από τα πιο όμορφα πράγματα στην τηλεόραση) αλλά μετά ήταν αυτό το απαράδεκτο flashback που μου τα χάλασε. Πνιγμένο μέσα στη σοβαρότητα του, έμοιαζε παντελώς ξένο με το υπόλοιπο επεισόδιο που ήταν γεμάτο αρκούδες, Desmond-φαντάσματα από το μέλλον, και τον Boone σε ρόλο τουριστικού ξεναγού με κούρεμα που θυμίζει τον Christian Kane του Angel. Ας μας πουν επιτέλους πώς κουτσάθηκε αυτός ο κακόμοιρος-- το ξέρουμε οτι δεν έχουν ιδέα, και το ξέρουν οτι πλέον ούτε που μας νοιάζει. Απλά για να φύγει αυτό το άγχος, κάθε φορά που βλέπουμε τον Locke να αναπνέει, οτι θα πέσει πάνω του ένα αμόνι που γράφει ACME και θα μείνει, έτσι, παράλυτος. Κούρασε, πλέον.
Εξίσου fun ήταν και το Ugly Betty, το καλύτερο της σεζόν ως τώρα. Η Betty μαζί με την Amanda και τον Mark φτιάχνουν ένα κανονικό τρίο από την κόλαση, αλλά με την καλύτερη δυνατή έννοια! Έχουν φοβερή χημεία, τα τικ τους είναι απολαυστικά, και τα βλέμματα σκοτώνουν. Δε νοιάστηκα δευτερόλεπτο για τις μηχανορραφίες της Wilhelmina που, όπως και τα flashbacks στο Lost, έχουν ήδη γίνει αυτό που ξεκάθαρα πλέον με αφήνει παγερά αδιάφορο στην σειρά. Αλλά ο φρενήρης ρυθμός, η χημεία των τριών ηρώων, και η extended παρουσία του ανηψιού της Betty έκαναν το επεισόδιο κανονικό θησαυρό. Αν μπορούσαν τώρα όλοι να σταματήσουν επιτέλους να μας τα πρήζουν με τις self-empowering βλακείες, τι καλά που θα ήταν! Αυτό ήταν το χειρότερο κομμάτι του Devil Wears Prada (σύντομα και στις οθόνες μας, by the way), και αυτό βλέπω να γίνεται σύντομα και το χειρότερο κομμάτι του Ugly Betty.
The Office, Season 3, Episode 5
"Initiation"
Spoilers για το πιο πρόσφατο Office, και το τηλεφώνημα που αργά ή γρήγορα θα ερχόταν.
Thread-wise, οτιδήποτε είχε να κάνει με τον Dwight ήταν και σε αυτό το επεισόδιο χαμένος χρόνος. Όταν ο Rainn Wilson πηγαίνει over the top, το κάνει άσχημα. Μοναδικό Dwight-related item που μου άρεσε, η αντίδραση της Angela στο σχόλιο της Kelly, που δίνει πάσα ώστε το γραφείο να μάθει σιγά-σιγά για το freaky twosome.
Κατά τα άλλα, μια χαρούλα. Ο τρόπος που ο Stanley έτρεξε προς τα πρέτζελ ή το sugar-induced rant του Michael ήταν ξεκαρδιστικά, αλλά αυτό που πρέπει να κρατήσουμε από αυτό το story είναι οτι για ακόμη μία φορά (κι ενώ η Jan τον είχε στο στόχαστρο) ο Michael καταφέρνει να πετύχει μια μεγάλη πώληση. Και η σειρά έβαλε την Pam να μας το δηλώσει εμφατικά κιόλας...
Μιλώντας για Pam, okay, πόσο γλυκό ήταν το φινάλε? Ξεκινώντας από τον ειλικρινώς άβολο χαιρετισμό, σε μια εξέλιξη που τους έφερε να μιλάνε για -μπορεί κανείς να υποθέσει- πολλή ώρα, περί ανέμων και υδάτων. Σε μια περίοδο που η Karen μου αρέσει όλο και περισσότερο, ένα τέτοιο τρίλεπτο ήταν ό,τι χρειαζόταν για να μου θυμίσει γιατί αυτοί οι δύο ήταν το "It" non-couple της περσινής σεζόν. Και μια που αναφέρθηκα και στην Karen, ό,τι σκηνή υπήρχε στο τμήμα του Chip Esten αυτή την εβδομάδα, ήταν χρυσός. Το ύφος του Ed Helms όταν συνειδητοποίησε οτι ξέμεινε με την χαλασμένη καρέκλα, ή ο τρόπος που σιγοτραγουδούσε το Lovefool στον ίδιο τόνο που έπιασε ο Jim για να ενοχλήσει την Karen!
Hey, here's an idea! Αντί να βρει η σειρά τρόπο για να φέρει τα δύο τμήματα μαζί (eventually είναι νομίζω δεδομένο οτι θα συμβεί) καλύτερα να ξεκινήσει spin-off με πρωταγωνιστές τους Chip Esten, Ed Helms και Rashida Jones!
Spoilers για το πιο πρόσφατο Office, και το τηλεφώνημα που αργά ή γρήγορα θα ερχόταν.
Thread-wise, οτιδήποτε είχε να κάνει με τον Dwight ήταν και σε αυτό το επεισόδιο χαμένος χρόνος. Όταν ο Rainn Wilson πηγαίνει over the top, το κάνει άσχημα. Μοναδικό Dwight-related item που μου άρεσε, η αντίδραση της Angela στο σχόλιο της Kelly, που δίνει πάσα ώστε το γραφείο να μάθει σιγά-σιγά για το freaky twosome.
Κατά τα άλλα, μια χαρούλα. Ο τρόπος που ο Stanley έτρεξε προς τα πρέτζελ ή το sugar-induced rant του Michael ήταν ξεκαρδιστικά, αλλά αυτό που πρέπει να κρατήσουμε από αυτό το story είναι οτι για ακόμη μία φορά (κι ενώ η Jan τον είχε στο στόχαστρο) ο Michael καταφέρνει να πετύχει μια μεγάλη πώληση. Και η σειρά έβαλε την Pam να μας το δηλώσει εμφατικά κιόλας...
Μιλώντας για Pam, okay, πόσο γλυκό ήταν το φινάλε? Ξεκινώντας από τον ειλικρινώς άβολο χαιρετισμό, σε μια εξέλιξη που τους έφερε να μιλάνε για -μπορεί κανείς να υποθέσει- πολλή ώρα, περί ανέμων και υδάτων. Σε μια περίοδο που η Karen μου αρέσει όλο και περισσότερο, ένα τέτοιο τρίλεπτο ήταν ό,τι χρειαζόταν για να μου θυμίσει γιατί αυτοί οι δύο ήταν το "It" non-couple της περσινής σεζόν. Και μια που αναφέρθηκα και στην Karen, ό,τι σκηνή υπήρχε στο τμήμα του Chip Esten αυτή την εβδομάδα, ήταν χρυσός. Το ύφος του Ed Helms όταν συνειδητοποίησε οτι ξέμεινε με την χαλασμένη καρέκλα, ή ο τρόπος που σιγοτραγουδούσε το Lovefool στον ίδιο τόνο που έπιασε ο Jim για να ενοχλήσει την Karen!
Hey, here's an idea! Αντί να βρει η σειρά τρόπο για να φέρει τα δύο τμήματα μαζί (eventually είναι νομίζω δεδομένο οτι θα συμβεί) καλύτερα να ξεκινήσει spin-off με πρωταγωνιστές τους Chip Esten, Ed Helms και Rashida Jones!
Grey's Anatomy, Season 3, Episode 5
"Oh, the Guilt!"
Spoilers για το νέο επεισόδιο Grey's Anatomy που συνεχίζει το αψεγάδιαστο σερί επεισοδίων από το 3x02 κι έπειτα.
Ο κεντρικός θεματικός άξονας ήταν, πάμε όλοι μαζί, Η ενοχήηηη! και είχε πολύ καιρό η σειρά να βάλει όλα της τα storylines υπό μια τόσο γενική ματιά. Αλλά έβγαζε νόημα να το κάνει τώρα. Κάθε φορά που ένα δράμα ολοκληρώνει μια σεζόν, συνήθως συμβαίνουν διάφορα τραβηγμένα/σημαντικά πράγματα, και αυτό είναι λογικό. Αυτό που σπάνια συμβαίνει όμως, και γι'αυτό το Grey's είναι το καλύτερο network δράμα αυτή τη στιγμή, είναι να πάρει όλο το χρόνο του κόσμου να αναλύσει τις συνέπειες στην αρχή της επόμενης. Και νιώθω πως, πέντε επεισόδια μέσα στην τρίτη σεζόν, έχουμε φτάσει πλέον στο σημείο που οι χαρακτήρες αντιμετώπισαν ευθέως τις περσινές πράξεις τους. Όχι οτι τελειώσαμε, mind you, αλλά τουλάχιστον πλέον έχουν όλοι σταματήσει να κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους.
Από συγκεκριμένες περιπτώσεις, μου αρέσει (μεγάλη έκπληξη) ο χειρισμός της ιστορίας της Izzie. Νιώθει ένα κενό, νιώθει πως κάτι της λείπει, και οι πρώην συνεργάτες της δίνουν την απάντηση που ψάχνει. Ξέραμε οτι αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει στο πρόγραμμα, αλλά μου αρέσει που η Shonda Rhimes είχε την υπομονή και τη δημιουργικότητα να ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο και να πάρει το χρόνο της.
Άλλο standout φυσικά η Bailey, που εδώ έλαμψε! Το arc της έχει επίσης αναπτυχθεί με ψυχραιμία και αγάπη από τη δημιουργό, και ο λατρεμένος χαρακτήρας επιτέλους καταφέρνει να βρει την ισορροπία μεταξύ των αντίθετων κομματιών του εαυτού της. Όπως την ιστορροπία τους βρίσκουν επιτέλους και οι Derek-Addison, με τον καθένα τους να παραδέχεται τα λάθη του και να είναι πλέον έτοιμοι να προχωρήσουν. Αυτό κάνει τον Derek πιο συμπαθή σε σχέση με τα προηγούμενα επεισόδια, και την Addy σαφώς λιγότερο αθώα.
Καθώς περιμένουμε τώρα να κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα μεγάλα storylines της νέας σεζόν (sweeps στον ορίζοντα, βλέπετε), είναι εντυπωσιακό το πόσο στρωτά, ψύχραιμα και υπομονετικά έχουν επουλωθεί πολλές από τις πληγές που είχαν ανοιχτεί, και το πώς οι χαρακτήρες κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να ξαναμαζέψουν τους εαυτούς τους.
Spoilers για το νέο επεισόδιο Grey's Anatomy που συνεχίζει το αψεγάδιαστο σερί επεισοδίων από το 3x02 κι έπειτα.
Ο κεντρικός θεματικός άξονας ήταν, πάμε όλοι μαζί, Η ενοχήηηη! και είχε πολύ καιρό η σειρά να βάλει όλα της τα storylines υπό μια τόσο γενική ματιά. Αλλά έβγαζε νόημα να το κάνει τώρα. Κάθε φορά που ένα δράμα ολοκληρώνει μια σεζόν, συνήθως συμβαίνουν διάφορα τραβηγμένα/σημαντικά πράγματα, και αυτό είναι λογικό. Αυτό που σπάνια συμβαίνει όμως, και γι'αυτό το Grey's είναι το καλύτερο network δράμα αυτή τη στιγμή, είναι να πάρει όλο το χρόνο του κόσμου να αναλύσει τις συνέπειες στην αρχή της επόμενης. Και νιώθω πως, πέντε επεισόδια μέσα στην τρίτη σεζόν, έχουμε φτάσει πλέον στο σημείο που οι χαρακτήρες αντιμετώπισαν ευθέως τις περσινές πράξεις τους. Όχι οτι τελειώσαμε, mind you, αλλά τουλάχιστον πλέον έχουν όλοι σταματήσει να κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους.
Από συγκεκριμένες περιπτώσεις, μου αρέσει (μεγάλη έκπληξη) ο χειρισμός της ιστορίας της Izzie. Νιώθει ένα κενό, νιώθει πως κάτι της λείπει, και οι πρώην συνεργάτες της δίνουν την απάντηση που ψάχνει. Ξέραμε οτι αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει στο πρόγραμμα, αλλά μου αρέσει που η Shonda Rhimes είχε την υπομονή και τη δημιουργικότητα να ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο και να πάρει το χρόνο της.
Άλλο standout φυσικά η Bailey, που εδώ έλαμψε! Το arc της έχει επίσης αναπτυχθεί με ψυχραιμία και αγάπη από τη δημιουργό, και ο λατρεμένος χαρακτήρας επιτέλους καταφέρνει να βρει την ισορροπία μεταξύ των αντίθετων κομματιών του εαυτού της. Όπως την ιστορροπία τους βρίσκουν επιτέλους και οι Derek-Addison, με τον καθένα τους να παραδέχεται τα λάθη του και να είναι πλέον έτοιμοι να προχωρήσουν. Αυτό κάνει τον Derek πιο συμπαθή σε σχέση με τα προηγούμενα επεισόδια, και την Addy σαφώς λιγότερο αθώα.
Καθώς περιμένουμε τώρα να κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα μεγάλα storylines της νέας σεζόν (sweeps στον ορίζοντα, βλέπετε), είναι εντυπωσιακό το πόσο στρωτά, ψύχραιμα και υπομονετικά έχουν επουλωθεί πολλές από τις πληγές που είχαν ανοιχτεί, και το πώς οι χαρακτήρες κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να ξαναμαζέψουν τους εαυτούς τους.
I take thee... Brian?
Spoilers και σχόλια για, κατά σειρά, What About Brian, Heroes και Friday Night Lights.
Λίγα πράγματα για τον Brian που, σνεχίζοντας την περιήγησή του στην χώρα της μη πρωτότυπης σκέψης, βάζε τον ήρωά του να σταματήσει την κοπέλα των ονείρων του λίγα δευτερόλεπτα πριν παντρευτεί. Yawn. Η όποια πρωτοτυπία για τη σειρά είχε να κάνει με την εισαγωγή του flashback ως storytelling device, μάλλον επειδή ο JJ Abrams έβαλε τα γραφεία των σειρών του να ανταλλάξουν σημειώσεις. Αυτό άραγε σημαίνει οτι ξαφνικά ο Jimmy θα αρχίσει να βλέπει το μέλλον και ο Adam θα γίνει μέλος της Σέκτας του Κουμπιού? Ελπίζω όχι. Όσο πάντως κι αν βρήκα εντελώς αδιάφορο το resolution του κεντρικού στόρι, συνεχίζω να εκτιμώ τους παραγωγούς οτι δεν δείλιασαν ώστε να επιλέξουν μια εύκολη λύση, βάζοντας τον Adam να είναι καθίκι ή γράφοντας φέτος τον Brian ώστε βολικά να συνειδητοποιεί οτι τελικά δεν είναι και τόσο ερωτευμένος με τη Marjorie. Huh. Τελικά δεν ανταλλάσσουν σημειώσεις με το Lost. Περιμένω τη συνέχεια με μεγαλύτερο ενδιαφέρον από όση θα επέτρεπε αυτό το επεισόδιο, ακριβώς επειδή είμαι περίεργος να δω πώς συνεχίζει να υφίσταται η παρέα μετά από αυτό συνέβη.
Το Heroes δεν με εκπλήσσει. Δεν υπάρχει τίποτα εδώ που να μην το έχω διαβάσει σε 27 παραλλαγές σε κόμικς της Marvel, συμπεριλαμβανομένου του Hiro από το μέλλον. Bishop meets John Connor? Κάτι τέτοιο. Τίποτα ευκολότερο από το να βάλεις έναν χαρακτήρα από ένα μέλλον ακαθόριστου χρόνου, να λέει κρυπτικά μηνύματα τίγκα στα hints. Και τίποτα χειρότερο από το να βασίζεις όλο σου το επεισόδιο σε cliffhangers τέτοιου τύπου. Διασκεδαστικό show, δεν αντιλέγω, και προς τιμήν του δεν προσποιείται καν οτι είναι κάτι σημαντικότερο από καθαρό και αφελές escapism, αλλά στην τελική είναι μόνον αυτό. Περνάω 40 ευχάριστα λεπτά, αλλά δε νιώθω την ανάγκη να το φέρω στο μυαλό μου, δύο λεπτά αφού έχει τελείωσει.
Friday Night Lights 1x03 "Wind Sprints"
Σε αντίθεση με το Friday Night Lights που, θα το πω και θα το ξαναπώ και ξαναματαπώ, είναι καταπληκτικό. Αυτές οι ζεστές 40λεπτες καταγραφές των ζωών σε μια επαρχιακή πόλη που ζει και αναπνέει για το παιχνίδι, με συνεπαίρνουν και δε μπορώ να τα βγάλω από το μυαλό μου. Κάθε επεισόδιο μου φέρνει κάμποσες ανατριχίλες, και αυτή τη φορά ήταν εκεί όπου το αστέρι της ομάδας, παράλυτο και ανήμπορο να σηκωθεί από το κρεβάτι του, κοιτάει μελαγχολικά αυτά τα γαμημένα φώτα της Παρασκευής στο τοπικό γήπεδο, από το παράθυρο στο δωμάτιο του νοσοκομείου του. Οι χαρακτήρες αυτής της σειράς, σαν μικρές πετρούλες στο ψηφιδωτό που είναι η πόλη, μιλάνε και αναπνέουν σαν αληθινοί, και οι στιγμές ωρίμανσής τους έρχονται χωρίς φανφάρες και μεγάλες δηλώσεις. Προκύπτουν εντελώς φυσικά, σχεδόν σαν να είναι non-scripted, μέσα από ένα άγγιγμα, ένα βλέμμα, ένα πείσμα. Όπως όταν η γιαγιά του Matt βγαίνει στη βεράντα για να τον ρωτήσει πώς είναι, και δεν έχει ιδέα πως όλη η πόλη τον λοιδωρεί. Όπως όταν ο coach Taylor αποφασίζει να βγάλει την ομάδα για προπόνηση μέσα στη βροχή, ώσπου να καταφέρουν να συνεργαστούν. Όπως όταν η κοπέλα του Jason αρνείται να παραδεχτεί την πραγματικότητα, ακόμα κι αφού αυτός της βάλει τις φωνές ακριβώς γι'αυτό το λόγο. Όλα, τόσο μικρά, τόσο φυσικά, διαχέονται τόσο αβίαστα το ένα μέσα στο άλλο, κάνοντας τα 40 λεπτά κάθε επεισοδίου να μοιάζουν με μυσταγωγία.
Death Watch: Monday Night Lights // UPDATE
Τα καλά νέα είναι οτι το NBC δεν απέσυρε το Studio 60 της επόμενης Δευτέρας για να προβάλλει επεισόδιο του Friday Night Lights, αλλά για τότε ήταν έτσι κι αλλιώς προγραμματισμένη η πρώτη επανάληψη.
Τα κακά νέα (για το S60, πάντα) είναι οτι το NBC παρήγγειλε τα υπόλοιπα 9 σενάρια από τους παραγωγούς του Friday Night Lights, κάτι που δεν συνέβη και για τη σειρά του Aaron Sorkin. Θεωρητικά, μπορεί να συμβεί και αργότερα, αλλά όσο πλησιάζουμε στα sweeps του Νοέμβρη και δεν έχουμε νέα, τόσο πιο δύσκολη θα γίνεται η κατάσταση.
Εν τάχει, μερικά ακόμα ενδιαφέροντα:
Τα κακά νέα (για το S60, πάντα) είναι οτι το NBC παρήγγειλε τα υπόλοιπα 9 σενάρια από τους παραγωγούς του Friday Night Lights, κάτι που δεν συνέβη και για τη σειρά του Aaron Sorkin. Θεωρητικά, μπορεί να συμβεί και αργότερα, αλλά όσο πλησιάζουμε στα sweeps του Νοέμβρη και δεν έχουμε νέα, τόσο πιο δύσκολη θα γίνεται η κατάσταση.
Εν τάχει, μερικά ακόμα ενδιαφέροντα:
- Το εξαίσιο Friday Night Lights, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, πιθανότατα θα καταφέρει να ολοκληρώσει τη σεζόν, ειδικά αν έχει καλή παρουσία στηγ διπλή προβολή του την άλλη εβδομάδα (Δευτέρα αντί της επανάληψης του S60 και Τρίτη στο κανονικό του timeslot).
- Δεύτερη επίσημη απώλεια της σεζόν, το Runaway του CW. Good riddance.
- Την τύχη του Kidnapped θα έχει και το Vanished (αλλά όχι και την ποιότητά του) καθώς θα ολοκληρωθεί σε 13 μόλις επεισόδια, με πρακτικά μηδενικές πιθανότητες για δεύτερης σεζόν.
- Το Brothers & Sisters προστέθηκε στο κλαμπ των νέων shows που ανανεώθηκαν για ολόκληρη τη σεζόν, μετά τα Heroes, Ugly Betty και Jericho.
- Και τέλος, προς μεγάλη μου ευχαρίστηση αυτή ήταν η εβδομάδα που επιτέλους το Lost ηττήθηκε στα ratings από το... Criminal Minds. Και εις ανώτερα!
Veronica Mars, Season 3, Episode 3
"Witchita Linebacker"
Spoilers, παράπονα και σχόλια για το 3ο επεισόδιο Veronica Mars.
*NUDGE*
Hey, Rob?
*NUDGE*
What the hell, man?
*NUDGE*
Kαρα-αδιάφορο MOW, επιφανειακό characterization, ελάχιστες αναφορές στο overarching plot, disneyfication των θεμάτων... Η Veronica Mars έχει καταφέρει για πρώτη φορά να διατηρεί ένα αξιοπρεπές κοινό, αλλά για να γίνει αυτό έχει περαστεί λουρί στον Rob Thomas και φίμωτρο στην ξεχωριστή φωνή της σειράς. Ενδεικτικά, σε αυτό το επεισόδιο έλαβαν χώρα δύο σκληρά εγκλήματα, και έμειναν και τα δύο με ενοχλητικό τρόπο εκτός οθόνης. Ο Keith απολύει τον Eli και απλώς περιγράφει στη Veronica τα όσα κατάπτυστα ξεσκέπασε προτού απολυθεί? Η Claire βιάστηκε και το μαθαίνουμε με sms? Έχω αυτή την αίσθηση οτι η περσινή σεζόν δε θα είχε συμβεί ποτέ αν τα κουστούμια του δικτύου ήταν και τότε τόσο πολύ αφιερωμένα στην εύρεση κοινού για το αγαπημένο τους παιδί.
Δεν ξέρω αυτή η εμμονή με τα πιο ελαφρά storylines πώς θα συμβαδίσει με τους βιασμούς. Ίσως απλά ο Thomas να θυσίασε λίγα επεισόδια ώστε να πάρει το ΟΚ για πιο σκοτεινό υλικό στη συνέχεια. Θα δείξει. Αλλά για την ώρα δεν έχουμε τίποτα, παρά εβδομαδιαίες σαχλές υποθέσεις που η Veronica του σχολείου είχε αφήσει για τα καλά πίσω της, καθώς και κάτι που έμοιαζε πολύ με το κύκνειο άσμα των Veronica-Logan ως ευτυχισμένου ζευγαριού. Δεν είμαι σίγουρος για τον τρόπο με τον οποίον οι εμμονές της Veronica χρησιμοποιούνται ως μεταφορά για την αδυναμία της να εμπιστευτεί αληθινά άλλον άνθρωπο. Αν θέλει ο Thomas να το κάνει σωστά, θα πρέπει να το τραβήξει κι άλλο (κάτι που δεν αποκλείω να συμβεί). Ως το σημείο που το άφησε, μοιάζει απλά μισοτηγανισμένο.
Κορυφαία στιγμή του επεισοδίου, το φινάλε. Η Kristen Bell πουλάει με άνεση το αβέβαιο characterization, οι δύο εραστές φεύγουν φανερά ερωτευμένοι και ευτυχισμένοι, η Regina Spektor κελαηδάει στο background. Απλά υπέροχο.
Μερικές ακόμα σημείωσεις: Η επιστροφή του Weevil κρίνεται ως ικανοποιητική, με πιστευτές εξελίξεις τόσο από πλευράς ανάπτυξης χαρακτήρα, όσο και πλοκής. Θα ήθελα πάρα πολύ, πλάκα-πλάκα, να δω τον Eli μόνιμα σαν sidekick του Keith, αλλά υποθέτω πως ο Thomas έψαχνε απλά έναν τρόπο να κάνει τη μεταφορά του στο χώρο του πανεπιστημίου πιο πιστευτή- και το κατάφερε. Και μιλώντας για το πανεπιστήμιο, αγαπώ την επιλογή του Ed Begley Jr. για πρύτανη! Ο Stan Sitwell (παρέα με τα μαλλιά του!) κάνει τον τρίτο απόφοιτο του Αrrested Development που μετακομίζει στο Hearst, και αλήθεια, τι απέγιναν οι άλλοι δύο? Ο Michael Cera παραμένει ο πρώτος μου ύποπτος για τους βιασμούς. Ο θετός γιος του πρύτανη, μόλις ανέβηκε στο #2, με τον T.A. από την πρεμιέρα στο #3. Περισσότερα την επόμενη εβδομάδα που από ό,τι ακούω, θα έχουμε επιτέλους ένα rape-heavy επεισόδιο.
Spoilers, παράπονα και σχόλια για το 3ο επεισόδιο Veronica Mars.
*NUDGE*
Hey, Rob?
*NUDGE*
What the hell, man?
*NUDGE*
Kαρα-αδιάφορο MOW, επιφανειακό characterization, ελάχιστες αναφορές στο overarching plot, disneyfication των θεμάτων... Η Veronica Mars έχει καταφέρει για πρώτη φορά να διατηρεί ένα αξιοπρεπές κοινό, αλλά για να γίνει αυτό έχει περαστεί λουρί στον Rob Thomas και φίμωτρο στην ξεχωριστή φωνή της σειράς. Ενδεικτικά, σε αυτό το επεισόδιο έλαβαν χώρα δύο σκληρά εγκλήματα, και έμειναν και τα δύο με ενοχλητικό τρόπο εκτός οθόνης. Ο Keith απολύει τον Eli και απλώς περιγράφει στη Veronica τα όσα κατάπτυστα ξεσκέπασε προτού απολυθεί? Η Claire βιάστηκε και το μαθαίνουμε με sms? Έχω αυτή την αίσθηση οτι η περσινή σεζόν δε θα είχε συμβεί ποτέ αν τα κουστούμια του δικτύου ήταν και τότε τόσο πολύ αφιερωμένα στην εύρεση κοινού για το αγαπημένο τους παιδί.
Δεν ξέρω αυτή η εμμονή με τα πιο ελαφρά storylines πώς θα συμβαδίσει με τους βιασμούς. Ίσως απλά ο Thomas να θυσίασε λίγα επεισόδια ώστε να πάρει το ΟΚ για πιο σκοτεινό υλικό στη συνέχεια. Θα δείξει. Αλλά για την ώρα δεν έχουμε τίποτα, παρά εβδομαδιαίες σαχλές υποθέσεις που η Veronica του σχολείου είχε αφήσει για τα καλά πίσω της, καθώς και κάτι που έμοιαζε πολύ με το κύκνειο άσμα των Veronica-Logan ως ευτυχισμένου ζευγαριού. Δεν είμαι σίγουρος για τον τρόπο με τον οποίον οι εμμονές της Veronica χρησιμοποιούνται ως μεταφορά για την αδυναμία της να εμπιστευτεί αληθινά άλλον άνθρωπο. Αν θέλει ο Thomas να το κάνει σωστά, θα πρέπει να το τραβήξει κι άλλο (κάτι που δεν αποκλείω να συμβεί). Ως το σημείο που το άφησε, μοιάζει απλά μισοτηγανισμένο.
Κορυφαία στιγμή του επεισοδίου, το φινάλε. Η Kristen Bell πουλάει με άνεση το αβέβαιο characterization, οι δύο εραστές φεύγουν φανερά ερωτευμένοι και ευτυχισμένοι, η Regina Spektor κελαηδάει στο background. Απλά υπέροχο.
Μερικές ακόμα σημείωσεις: Η επιστροφή του Weevil κρίνεται ως ικανοποιητική, με πιστευτές εξελίξεις τόσο από πλευράς ανάπτυξης χαρακτήρα, όσο και πλοκής. Θα ήθελα πάρα πολύ, πλάκα-πλάκα, να δω τον Eli μόνιμα σαν sidekick του Keith, αλλά υποθέτω πως ο Thomas έψαχνε απλά έναν τρόπο να κάνει τη μεταφορά του στο χώρο του πανεπιστημίου πιο πιστευτή- και το κατάφερε. Και μιλώντας για το πανεπιστήμιο, αγαπώ την επιλογή του Ed Begley Jr. για πρύτανη! Ο Stan Sitwell (παρέα με τα μαλλιά του!) κάνει τον τρίτο απόφοιτο του Αrrested Development που μετακομίζει στο Hearst, και αλήθεια, τι απέγιναν οι άλλοι δύο? Ο Michael Cera παραμένει ο πρώτος μου ύποπτος για τους βιασμούς. Ο θετός γιος του πρύτανη, μόλις ανέβηκε στο #2, με τον T.A. από την πρεμιέρα στο #3. Περισσότερα την επόμενη εβδομάδα που από ό,τι ακούω, θα έχουμε επιτέλους ένα rape-heavy επεισόδιο.
Death Watch: Monday Night Lights...
Ακούγεται πολύ έντονα αυτή τη στιγμή, και δυστυχώς θα ερχόταν αργά ή γρήγορα αυτή η στιγμή. Κατά τα φαινόμενα, έφτασε η ώρα το NBC να "διαλέξει" ανάμεσα στα δύο νέα shows του που δεν έχουν κάνει ακριβώς μεγάλη επιτυχία: Studio 60 on the Sunset Strip και Friday Night Lights. Τώρα, το γεγονός οτι αυτά τα δύο είναι, με διαφορά, τα δύο καλύτερα νέα shows της σεζόν βοηθάει στην απόφαση του NBC τουλάχιστον να προσπαθήσει να τα σώσει, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουν κιόλας να χάνουν θεατές!
Η ουσία είναι πως την επόμενη Δευτέρα το timeslot του Studio 60 θα παραχωρηθεί προσωρινά (?) στο Friday Night Lights. Αν εκεί η σειρά κάνει μεγαλύτερα νούμερα από αυτά που κάνει το Studio 60, νομίζω όλοι καταλαβαίνουμε τι θα γίνει. Αλλά πώς θα κάνει κάτι τέτοιο όταν ως τώρα είναι ακόμα πιο χαμηλά από το δράμα του Aaron Sorkin? Στην περίπτωση λοιπόν που το show του Peter Berg κάνει όσο χαμηλά νούμερα κάνει και τώρα... sigh, μου είναι πολύ δύσκολο.
Two shows enter. May the best one win.
Η ουσία είναι πως την επόμενη Δευτέρα το timeslot του Studio 60 θα παραχωρηθεί προσωρινά (?) στο Friday Night Lights. Αν εκεί η σειρά κάνει μεγαλύτερα νούμερα από αυτά που κάνει το Studio 60, νομίζω όλοι καταλαβαίνουμε τι θα γίνει. Αλλά πώς θα κάνει κάτι τέτοιο όταν ως τώρα είναι ακόμα πιο χαμηλά από το δράμα του Aaron Sorkin? Στην περίπτωση λοιπόν που το show του Peter Berg κάνει όσο χαμηλά νούμερα κάνει και τώρα... sigh, μου είναι πολύ δύσκολο.
Two shows enter. May the best one win.
Studio 60 on the Sunset Strip, Episode 5
"The Long Lead Story"
Spoilers για το πιο σημαντικό Studio 60, μέχρι το επόμενο.
Γιατί λοιπόν θεωρώ τόσο μεγάλη υπόθεση αυτό το επεισόδιο? Διότι, πολύ απλά, μου έδωσε ορισμένα στοιχεία που περίμενα να δω από τη σειρά μέχρι να της παραδοθώ οριστικά. Αρχικά, ένας αστακός διακόπτει το σοβαροφανές λογύδριο της Martha σχετικά με το πόσο σημαντική είναι η ποπ κουλτούρα, yada, yada. (σε αντίθεση με το φινάλε, όπου η σημαντικότητα του show δικαιολογείται υπέροχα, στα πλαίσια της ανάπτυξης των δύο κεντρικών χαρακτήρων-- είναι εκεί για να φέρνει τους Matts και τις Harriets μαζί!) Επιτέλους μια ένδειξη οτι ο Sorkin μπορεί να θυμάται και τον ανάλαφρο εαυτό του.
Όπως επίσης γνωρίζει οτι δεν είναι πάντα τέλειος- η αντίδραση του Matt στο σκετσάκι με την Lauren Graham ήταν κάτι που το είχα ανάγκη. Περίμενα πώς και πώς πότε θα έρθει η στιγμή που ο Matt θα παραδεχόταν πως γράφει και μετριότητες. Όπως κι αν το κάνουμε, η δύναμη του Sorkin δεν είναι στο σκετς, και η παραδοχή αυτή του τηλεοπτικού αναλόγου του, κάνει το show πολύ πιο πιστευτό.
Η Lauren Graham! Όχι επειδή την λατρεύω και την προσκυνώ και φιλώ το χώμα που πατάει, αλλά γιατί, μεταξύ μας κιόλας... Rob Reiner? Αυτή είναι η ιδέα του Sorkin για το ποιος θα ήταν καλός και επίκαιρος host ενός κωμικού variety show? Ευτυχώς όχι, κατά τα φαινόμενα. Η Graham έχει συζητηθεί όσο ελάχιστοι ηθοποιοί τους τελευταίους μήνες, και ένα ποιοτικό κωμικό show σαν ένα Studio 60 θα έκανε κρα για να την έχει για παρουσιάστρια. (και τι ευχάριστη συγκυρία να τύχει αυτή στο επεισόδιο εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στο wrap party, που θα δούμε την επόμενη εβδομάδα!)
Ο Matt και η Harriet... Ξεπερνούν γρήγορα τα τυπικά και, εσχάτως, κουραστικά πρώτα στάδια του σύνηθους Will-They-Or-Won't-They και χάρη σε μια καθηλωτική τελευταία σκηνή, περνούν σε άλλο επίπεδο. Όπως είπε και η Μελ, οι δύο τους ήταν σα να φιλήθηκαν με τη γλώσσα του σώματός τους, καθώς ο Sting ερμήνευε με μαγικό τρόπο το υπέροχο Fields of Gold του. Ο Matthew Perry έχει εξασφαλισμένη την υποψηφιότητα Έμμυ (αρκεί να μην κοπέι το show μέσα στο Νοέμβριο) και με κάθε επεισόδιο που περνάει, το δικαιολογεί εκ νέου. He knocks my socks off.
Μια γκρίνια όμως την έχω. Όχι ακριβώς γκρίνια, για την ακρίβεια, απλώς επιθυμία για κάτι περισσότερο στη συνέχεια. Η Jordan επιβεβαιώνει το status της ως ιδεαλίστριας, απορρίπτοντας μια ιδέα για reality από τον Mark Burnett (ή όπως διάολο τον βάφτισε ο Sorkin). Ξεπερνώντας το γεγονός οτι ως concept είναι φοβερά ξεπερασμένο (πότε είδαμε το τελευταίο reality διασυρμού που είχε επιτυχία?), η αλήθεια είναι πως πρόκειταιγια κάτι ακραίο. Θέλουμε ένα ισχυρό statement για την πίστη της Jordan σε καλό scripted υλικό? Ας τη δούμε τότε να απορρίπτει ένα reality που θα έχει τις αρετές ενός Project Runway ή ενός Survivor, όχι κάτι τόσο άθλιο και ποταπό που θα το απέρριπτε ο οποιοσδήποτε με μια ουγιά ανθρωπιάς. Και, μια που σχεδόν το ανέφερα, η ημέρα που ένας network executive θα απορρίψει reality για να κυνηγήσει μια σειρά που θέλει το ΗΒΟ, θα είναι η μέρα που θα μπορώ να πεθάνω fulfilled. Και πάλι: υπερβολικός ιδεαλισμός! Όσο κι αν χάρηκα που είδα την Jordan και τον Jack σε κάτι που δεν αφορούσε το Studio 60 (ναι! υπάρχουν κι άλλες εκπομπές στο NBS!), θέλω να τους δω σε μια κόντρα με επιπτώσεις, θέλω να δω υποχωρήσεις, θέλω να δω σημαντικά ιδεολογικά ερωτήματα να εγείρονται! Μόνο τότε το Studio 60 θα φτάσει το επίπεδο των Sports Night και West Wing. Αλλά αυτό το επεισόδιο ανέβηκε πολλά σκαλοπάτια προς αυτή την κατεύθυνση.
Spoilers για το πιο σημαντικό Studio 60, μέχρι το επόμενο.
Γιατί λοιπόν θεωρώ τόσο μεγάλη υπόθεση αυτό το επεισόδιο? Διότι, πολύ απλά, μου έδωσε ορισμένα στοιχεία που περίμενα να δω από τη σειρά μέχρι να της παραδοθώ οριστικά. Αρχικά, ένας αστακός διακόπτει το σοβαροφανές λογύδριο της Martha σχετικά με το πόσο σημαντική είναι η ποπ κουλτούρα, yada, yada. (σε αντίθεση με το φινάλε, όπου η σημαντικότητα του show δικαιολογείται υπέροχα, στα πλαίσια της ανάπτυξης των δύο κεντρικών χαρακτήρων-- είναι εκεί για να φέρνει τους Matts και τις Harriets μαζί!) Επιτέλους μια ένδειξη οτι ο Sorkin μπορεί να θυμάται και τον ανάλαφρο εαυτό του.
Όπως επίσης γνωρίζει οτι δεν είναι πάντα τέλειος- η αντίδραση του Matt στο σκετσάκι με την Lauren Graham ήταν κάτι που το είχα ανάγκη. Περίμενα πώς και πώς πότε θα έρθει η στιγμή που ο Matt θα παραδεχόταν πως γράφει και μετριότητες. Όπως κι αν το κάνουμε, η δύναμη του Sorkin δεν είναι στο σκετς, και η παραδοχή αυτή του τηλεοπτικού αναλόγου του, κάνει το show πολύ πιο πιστευτό.
Η Lauren Graham! Όχι επειδή την λατρεύω και την προσκυνώ και φιλώ το χώμα που πατάει, αλλά γιατί, μεταξύ μας κιόλας... Rob Reiner? Αυτή είναι η ιδέα του Sorkin για το ποιος θα ήταν καλός και επίκαιρος host ενός κωμικού variety show? Ευτυχώς όχι, κατά τα φαινόμενα. Η Graham έχει συζητηθεί όσο ελάχιστοι ηθοποιοί τους τελευταίους μήνες, και ένα ποιοτικό κωμικό show σαν ένα Studio 60 θα έκανε κρα για να την έχει για παρουσιάστρια. (και τι ευχάριστη συγκυρία να τύχει αυτή στο επεισόδιο εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στο wrap party, που θα δούμε την επόμενη εβδομάδα!)
Ο Matt και η Harriet... Ξεπερνούν γρήγορα τα τυπικά και, εσχάτως, κουραστικά πρώτα στάδια του σύνηθους Will-They-Or-Won't-They και χάρη σε μια καθηλωτική τελευταία σκηνή, περνούν σε άλλο επίπεδο. Όπως είπε και η Μελ, οι δύο τους ήταν σα να φιλήθηκαν με τη γλώσσα του σώματός τους, καθώς ο Sting ερμήνευε με μαγικό τρόπο το υπέροχο Fields of Gold του. Ο Matthew Perry έχει εξασφαλισμένη την υποψηφιότητα Έμμυ (αρκεί να μην κοπέι το show μέσα στο Νοέμβριο) και με κάθε επεισόδιο που περνάει, το δικαιολογεί εκ νέου. He knocks my socks off.
Μια γκρίνια όμως την έχω. Όχι ακριβώς γκρίνια, για την ακρίβεια, απλώς επιθυμία για κάτι περισσότερο στη συνέχεια. Η Jordan επιβεβαιώνει το status της ως ιδεαλίστριας, απορρίπτοντας μια ιδέα για reality από τον Mark Burnett (ή όπως διάολο τον βάφτισε ο Sorkin). Ξεπερνώντας το γεγονός οτι ως concept είναι φοβερά ξεπερασμένο (πότε είδαμε το τελευταίο reality διασυρμού που είχε επιτυχία?), η αλήθεια είναι πως πρόκειταιγια κάτι ακραίο. Θέλουμε ένα ισχυρό statement για την πίστη της Jordan σε καλό scripted υλικό? Ας τη δούμε τότε να απορρίπτει ένα reality που θα έχει τις αρετές ενός Project Runway ή ενός Survivor, όχι κάτι τόσο άθλιο και ποταπό που θα το απέρριπτε ο οποιοσδήποτε με μια ουγιά ανθρωπιάς. Και, μια που σχεδόν το ανέφερα, η ημέρα που ένας network executive θα απορρίψει reality για να κυνηγήσει μια σειρά που θέλει το ΗΒΟ, θα είναι η μέρα που θα μπορώ να πεθάνω fulfilled. Και πάλι: υπερβολικός ιδεαλισμός! Όσο κι αν χάρηκα που είδα την Jordan και τον Jack σε κάτι που δεν αφορούσε το Studio 60 (ναι! υπάρχουν κι άλλες εκπομπές στο NBS!), θέλω να τους δω σε μια κόντρα με επιπτώσεις, θέλω να δω υποχωρήσεις, θέλω να δω σημαντικά ιδεολογικά ερωτήματα να εγείρονται! Μόνο τότε το Studio 60 θα φτάσει το επίπεδο των Sports Night και West Wing. Αλλά αυτό το επεισόδιο ανέβηκε πολλά σκαλοπάτια προς αυτή την κατεύθυνση.
Leftovers
Spoilers, σχόλια για ό,τι χύμα είδα σήμερα. Κατά σειρά Desperate Housewives, 30 Rock, How I Met Your Mother και το Nip/Tuck που μου είχε ξεμείνει.
Οι Housewives συνεχίζουν εξαιρετικά, καθώς το Van DeKamp σπιτικό είναι αυτή τη στιγμή ιδιαιτέρως απασχολημένο. Ο Orson έχει φοβερή χημεία με τον Andrew και έχω όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον να μάθω τι κρύβεται πίσω από την ευγενική περσόνα του. Η Marcia Cross είναι απόλαυση ακόμα και όταν κοιτάει τον τοίχο, αλλά το να έχει potentially ενδιαφέρον story και η κόρη της, αυτό είναι καινούριο. Το αμνησιακό ξύπνημα του Mike είναι χιλιοπαιγμένο μέχρι αηδίας plot device σε σαπουνόπερες, αλλά για την ώρα το δέχομαι γιατί α) χρησιμοποιείται περισσότερο για να πληγωθεί η Susan παρά για να κερδίσει η Edie και β) αφορά άμεσα τον Orson και αυτή τη στιγμή είμαι επισήμως Ιntrigued (TM) για τον Orson. Οι War of the Roses-esque σκηνές των Gaby και Carlos έχουν γέλιο, κι επιπλέον ο αληθινός θυμός του Carlso όταν η Gaby του είπε ξεκάθαρα οτι δε θα ξανασμίξουν με εντυπωσίασε (κυρίως γιατί κι εγώ το θεωρούσα δεδομένο). Προσέξτε το ξύσιμο του Carlos καθώς ψάχνει χυμό στο ψυγείο, μπροστά στις φίλες της γυναίκας του: ανεκτίμητο!
Σκέτη απογοήτευση το 30 Rock της Tina Fey. Θα του δώσω χρόνο και benefit of a doubt γιατί, στην τελική, το γράφει το ίδιο άτομο που μας έδωσε και το Mean Girls, άρα κάπου εκεί μέσα θα βρίσκεται και χρυσός, λογικά. Πάντως όχι στον πιλότο. Το show-in-a-show είναι όχι απλά χειρότερο από το αντίστοιχο του Studio 60, αλλά και από το ίδιο το SNL, ενώ ο Tracy Morgan/Jordan είναι απλώς ενοχλητικός. Τα περισσότερα gags δε δουλεύουν, και το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι η αφοπλιστική παρουσία του Alec Baldwin, που για μένα παραμένει hit or miss, αλλά εδώ είναι ξεκάθαρα θησαυρός.
Στο Mother είχαμε ένα ακόμη περίεργο επεισόδιο, αλλά για εντελώς διαφορετικό λόγο αυτή τη φορά. Η διαφορετικότητα δεν είχε να κάνει με τη δομή, αλλά με το περιεχόμενο: λατρεύω το πώς οι σεναριογράφοι έχουν πλέον την άνεση να βάλουν τον Ted και τη Robin στο πίσω κάθισμα, δίνοντας τα a και b stories στους υπόλοιπους χαρακτήρες. Οι Barney και Lily ως παντρεμένο ζευγάρι ήταν σκέτη απόλαυση (κι επίσης, είδαμε επιτέλους το Forstress of Barney-tude! Πόσο πιο Barney μπορεί να είναι ένα διαμέρισμα?), και από κοντά και το demi-gay ζευγάρι του Marshall με τον φίλο-του-που-δεν-έχουμε-ξαναδεί-και-ούτε-πρόκειται να αποτελούν ο ένας rebound του άλλου.
Για το Nip/Tuck παραμένω διχασμένος. (και τι Nip/Tuck θα ήταν αυτό αν δεν ήμουν, άλλωστε.) Η δύναμη της σειράς δεν ήταν ποτέ η υπόγεια οδός. Όταν θέλει να κάνει κάποια δήλωση ή κάποια ριζική εξερεύνηση ενός χαρακτήρα, απλά το έκανε. Πάρτε για παράδειγμα την gay πλευρά του Christian. Χύμα. Over the top. Από την άλλη, το storyline του Sean με τη νταντά πού αποσκοπούσε? Τι είδους μελέτη του χαρακτήρα του έγινε? Τι απογοητευτικό ξεφούσκωμα ήταν αυτό το resolution? Πόσο κλισέ ήταν? Και πόσο εύκολη διέξοδος, ειδικά εκεί όπου είχε οδηγηθεί η κατάσταση? Αλλά πρέπει να αναγνωρίσω πως οτιδήποτε περιλαμβάνει τον Christian (από τα βίτσια του Larry Hagman μέχρι το τατουάζ της Brooke Shields) είναι απολαυστικότατο...
Οι Housewives συνεχίζουν εξαιρετικά, καθώς το Van DeKamp σπιτικό είναι αυτή τη στιγμή ιδιαιτέρως απασχολημένο. Ο Orson έχει φοβερή χημεία με τον Andrew και έχω όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον να μάθω τι κρύβεται πίσω από την ευγενική περσόνα του. Η Marcia Cross είναι απόλαυση ακόμα και όταν κοιτάει τον τοίχο, αλλά το να έχει potentially ενδιαφέρον story και η κόρη της, αυτό είναι καινούριο. Το αμνησιακό ξύπνημα του Mike είναι χιλιοπαιγμένο μέχρι αηδίας plot device σε σαπουνόπερες, αλλά για την ώρα το δέχομαι γιατί α) χρησιμοποιείται περισσότερο για να πληγωθεί η Susan παρά για να κερδίσει η Edie και β) αφορά άμεσα τον Orson και αυτή τη στιγμή είμαι επισήμως Ιntrigued (TM) για τον Orson. Οι War of the Roses-esque σκηνές των Gaby και Carlos έχουν γέλιο, κι επιπλέον ο αληθινός θυμός του Carlso όταν η Gaby του είπε ξεκάθαρα οτι δε θα ξανασμίξουν με εντυπωσίασε (κυρίως γιατί κι εγώ το θεωρούσα δεδομένο). Προσέξτε το ξύσιμο του Carlos καθώς ψάχνει χυμό στο ψυγείο, μπροστά στις φίλες της γυναίκας του: ανεκτίμητο!
Σκέτη απογοήτευση το 30 Rock της Tina Fey. Θα του δώσω χρόνο και benefit of a doubt γιατί, στην τελική, το γράφει το ίδιο άτομο που μας έδωσε και το Mean Girls, άρα κάπου εκεί μέσα θα βρίσκεται και χρυσός, λογικά. Πάντως όχι στον πιλότο. Το show-in-a-show είναι όχι απλά χειρότερο από το αντίστοιχο του Studio 60, αλλά και από το ίδιο το SNL, ενώ ο Tracy Morgan/Jordan είναι απλώς ενοχλητικός. Τα περισσότερα gags δε δουλεύουν, και το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι η αφοπλιστική παρουσία του Alec Baldwin, που για μένα παραμένει hit or miss, αλλά εδώ είναι ξεκάθαρα θησαυρός.
Στο Mother είχαμε ένα ακόμη περίεργο επεισόδιο, αλλά για εντελώς διαφορετικό λόγο αυτή τη φορά. Η διαφορετικότητα δεν είχε να κάνει με τη δομή, αλλά με το περιεχόμενο: λατρεύω το πώς οι σεναριογράφοι έχουν πλέον την άνεση να βάλουν τον Ted και τη Robin στο πίσω κάθισμα, δίνοντας τα a και b stories στους υπόλοιπους χαρακτήρες. Οι Barney και Lily ως παντρεμένο ζευγάρι ήταν σκέτη απόλαυση (κι επίσης, είδαμε επιτέλους το Forstress of Barney-tude! Πόσο πιο Barney μπορεί να είναι ένα διαμέρισμα?), και από κοντά και το demi-gay ζευγάρι του Marshall με τον φίλο-του-που-δεν-έχουμε-ξαναδεί-και-ούτε-πρόκειται να αποτελούν ο ένας rebound του άλλου.
Για το Nip/Tuck παραμένω διχασμένος. (και τι Nip/Tuck θα ήταν αυτό αν δεν ήμουν, άλλωστε.) Η δύναμη της σειράς δεν ήταν ποτέ η υπόγεια οδός. Όταν θέλει να κάνει κάποια δήλωση ή κάποια ριζική εξερεύνηση ενός χαρακτήρα, απλά το έκανε. Πάρτε για παράδειγμα την gay πλευρά του Christian. Χύμα. Over the top. Από την άλλη, το storyline του Sean με τη νταντά πού αποσκοπούσε? Τι είδους μελέτη του χαρακτήρα του έγινε? Τι απογοητευτικό ξεφούσκωμα ήταν αυτό το resolution? Πόσο κλισέ ήταν? Και πόσο εύκολη διέξοδος, ειδικά εκεί όπου είχε οδηγηθεί η κατάσταση? Αλλά πρέπει να αναγνωρίσω πως οτιδήποτε περιλαμβάνει τον Christian (από τα βίτσια του Larry Hagman μέχρι το τατουάζ της Brooke Shields) είναι απολαυστικότατο...
Battlestar Galactica, Season 3, Episode 3
"Exodus, Part 1"
Spoilers για το 3ο επεισόδιο του Battlestar Galactica.
Αν όπως όλα δείχνουν, το Galactica καταφέρει να απελευθερώσει τους ανθρώπους την επόμενη εβδομάδα, τότε θα είμαι απογοητευμένος από τη σειρά. Αυτά τα επεισόδια με την κατοχή ήταν τόσο καλά και πυκνά σε παραλλήλους και βαθύ πολιτικό σχολιασμό, που θα λυπηθώ αν όλο το story arc ήταν σχεδιασμένο μόνο για 4 επεισόδια.
Πέραν από ευσεβείς πόθους, όμως, αυτό μας έκανε μια ακόμα ώρα BSG-goodness όπου τα πάντα ήταν τέλεια. Και πρόκειται, στην ουσία, απλώς για μια γέφυρα μεταξύ της εκρηκτικής πρεμιέρας και του επεισοδίου της απελευθέρωσης. Κι όμως, συνέβησαν τόσα πολλά. Το σημαντικότερο όλων, χωρίς αμφιβολία, ήταν η αποκάλυψη στη Sharon ότι η Hera ζει ακόμα. Αυτό θα θέσει κάποιες ενδιαφέρουσες δυναμικές μεταξύ χαρακτήρων για τα επόμενα επεισόδια, χωρίς καν να υπολογίζω το πού θα πάει η ίδια η ιστορία με το cylon-man hybrid.
Το καστ και αυτή την εβδομάδα είχε λαμπρές στιγμές, ίσως περισσότερες από ποτέ. Το βλέμμα του μονόφθαλμου Tigh του Michael Hogan προς την προδότρα γυναίκα του με ηλέκτρισε. Η σταδιακή συνειδητοποίηση της αλήθειας από την D'Anna της Lucy Lawless υπήρξε καθηλωτική. Η Grace Park αξίζει ένα τιμητικό Έμμυ μόνο και μόνο γιατί κάθε εβδομάδα παίζει ένα κάρο διαφορετικούς χαρακτήρες και καταφέρνει να τους κρατάει ξεκάθαρα διαχωρισμένους μεταξύ τους. Ο Dean Stockwell και πάλι με τρόμαξε, καθώς περιέγραφε με απάθεια το πώς ο χαρακτήρας του έκοψε την καροτίδα του για να αναγεννηθεί- λες και ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Αλλά πάνω από όλα ήταν αυτός ο λόγος από τον Adama του Olmos στο τέλος που με έκανε να ανατριχιάσω, γιατί κατάφερε να μου πουλήσει τον πατριωτισμό του πληρώματός του ως την ειλικρινή πίστη τους σε ένα καλύτερο αύριο.
Δύο σκηνές που ξεχώρισαν: καθώς κάποιοι cylons αρχίζουν να παρατηρούν πως η κατοχή της New Caprica ίσως και να μην αξίζει τον κόπο, ο παραλληλισμός με το Ιράκ γίνεται ακόμα πιο έντονος. Και δε μπορώ παρά να υποκλιθώ στον Moore που έχει καταφέρει να χρωματίσει πολιτικά και τους Cylons. Στην storytelling φιλοσοφία του δημιουργού αυτού, ακόμα και οι villains ανήκουν σε διαφορετικά πολιτικά ρεύματα μεταξύ τους. Αξίζει τον κόπο η κατοχή, ναι ή όχι? Και από τους cylons που κοντρολάρουν τον Baltar, ποιοι είναι οι liberals? Είναι οι Sharon και Caprica-Six, καθώς αυτές ακολουθούν πιο πολιτισμένες μεθόδους και επιθυμούν την ειρηνική συνύπαρξη? Ή μήπως είναι ο Dean Stockwell, που τείνει προς το cut n run? Για μια ακόμα φορά, και μέσα από μια απλή γραμμή διαλόγου, ο Moore καταφέρνει να κάνει τις φαινομενικά απλοϊκές παραλλήλους να τέμνονται.
Όσο για την άλλη αγαπημένη σκηνή? Ο αποχωρισμός των Adamas, που ακολούθησε την ιεροτελεστία με τη γραμμή από αλάτι. Η θρησκεία είχε πάντα κεντρικό ρόλο σε αυτή τη σειρά, όπως και η σημασία της οικογένειας. Αλλά αυτή η σεκάνς εξηγεί απόλυτα γιατί ποτέ δεν ενοχλήθηκα ούτε στο ελάχιστο- γιατί ηθοποιοί και διάλογοι τα κάνουν όλα να μοιάζουν effortless. Και συνεπώς, απίστευτα συγκινητικά.
Spoilers για το 3ο επεισόδιο του Battlestar Galactica.
Αν όπως όλα δείχνουν, το Galactica καταφέρει να απελευθερώσει τους ανθρώπους την επόμενη εβδομάδα, τότε θα είμαι απογοητευμένος από τη σειρά. Αυτά τα επεισόδια με την κατοχή ήταν τόσο καλά και πυκνά σε παραλλήλους και βαθύ πολιτικό σχολιασμό, που θα λυπηθώ αν όλο το story arc ήταν σχεδιασμένο μόνο για 4 επεισόδια.
Πέραν από ευσεβείς πόθους, όμως, αυτό μας έκανε μια ακόμα ώρα BSG-goodness όπου τα πάντα ήταν τέλεια. Και πρόκειται, στην ουσία, απλώς για μια γέφυρα μεταξύ της εκρηκτικής πρεμιέρας και του επεισοδίου της απελευθέρωσης. Κι όμως, συνέβησαν τόσα πολλά. Το σημαντικότερο όλων, χωρίς αμφιβολία, ήταν η αποκάλυψη στη Sharon ότι η Hera ζει ακόμα. Αυτό θα θέσει κάποιες ενδιαφέρουσες δυναμικές μεταξύ χαρακτήρων για τα επόμενα επεισόδια, χωρίς καν να υπολογίζω το πού θα πάει η ίδια η ιστορία με το cylon-man hybrid.
Το καστ και αυτή την εβδομάδα είχε λαμπρές στιγμές, ίσως περισσότερες από ποτέ. Το βλέμμα του μονόφθαλμου Tigh του Michael Hogan προς την προδότρα γυναίκα του με ηλέκτρισε. Η σταδιακή συνειδητοποίηση της αλήθειας από την D'Anna της Lucy Lawless υπήρξε καθηλωτική. Η Grace Park αξίζει ένα τιμητικό Έμμυ μόνο και μόνο γιατί κάθε εβδομάδα παίζει ένα κάρο διαφορετικούς χαρακτήρες και καταφέρνει να τους κρατάει ξεκάθαρα διαχωρισμένους μεταξύ τους. Ο Dean Stockwell και πάλι με τρόμαξε, καθώς περιέγραφε με απάθεια το πώς ο χαρακτήρας του έκοψε την καροτίδα του για να αναγεννηθεί- λες και ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου. Αλλά πάνω από όλα ήταν αυτός ο λόγος από τον Adama του Olmos στο τέλος που με έκανε να ανατριχιάσω, γιατί κατάφερε να μου πουλήσει τον πατριωτισμό του πληρώματός του ως την ειλικρινή πίστη τους σε ένα καλύτερο αύριο.
Δύο σκηνές που ξεχώρισαν: καθώς κάποιοι cylons αρχίζουν να παρατηρούν πως η κατοχή της New Caprica ίσως και να μην αξίζει τον κόπο, ο παραλληλισμός με το Ιράκ γίνεται ακόμα πιο έντονος. Και δε μπορώ παρά να υποκλιθώ στον Moore που έχει καταφέρει να χρωματίσει πολιτικά και τους Cylons. Στην storytelling φιλοσοφία του δημιουργού αυτού, ακόμα και οι villains ανήκουν σε διαφορετικά πολιτικά ρεύματα μεταξύ τους. Αξίζει τον κόπο η κατοχή, ναι ή όχι? Και από τους cylons που κοντρολάρουν τον Baltar, ποιοι είναι οι liberals? Είναι οι Sharon και Caprica-Six, καθώς αυτές ακολουθούν πιο πολιτισμένες μεθόδους και επιθυμούν την ειρηνική συνύπαρξη? Ή μήπως είναι ο Dean Stockwell, που τείνει προς το cut n run? Για μια ακόμα φορά, και μέσα από μια απλή γραμμή διαλόγου, ο Moore καταφέρνει να κάνει τις φαινομενικά απλοϊκές παραλλήλους να τέμνονται.
Όσο για την άλλη αγαπημένη σκηνή? Ο αποχωρισμός των Adamas, που ακολούθησε την ιεροτελεστία με τη γραμμή από αλάτι. Η θρησκεία είχε πάντα κεντρικό ρόλο σε αυτή τη σειρά, όπως και η σημασία της οικογένειας. Αλλά αυτή η σεκάνς εξηγεί απόλυτα γιατί ποτέ δεν ενοχλήθηκα ούτε στο ελάχιστο- γιατί ηθοποιοί και διάλογοι τα κάνουν όλα να μοιάζουν effortless. Και συνεπώς, απίστευτα συγκινητικά.
The Office & more
Εν μέσω κατάστασης πανικού και τρελής δουλειάς, πολύ συντομότερα από ό,τι συνήθως σχόλια για ό,τι πρόλαβα να δω το τελευταία 7ήμερο και δεν καλύφθηκε σε άλλο ποστ. Κατά σειρά, The Office, Friday Night Lights, The Nine και Ugly Betty.
(Gilmore Girs, Nip/Tuck και βεβαίως το BSG είναι πρώτα στη λίστα με όσα θα δω στη συνέχεια.)
Tο Office ήταν και πάλι ιδιαίτερα πετυχημένο στην προσπάθειά του να μας κάνει να ενδιαφερθούμε τόσο για το Jim-less Scranton branch, όσο και για το Jim-driven Stamford branch. Στο γνώριμο γραφείο ο Michael θρηνεί το χαμό του παλιού του αφεντικού (αρχικά) κι ενός πουλιού που κουτούλησε στο τζάμι (στη συνέχεια) σε ένα ακόμα επιδέξιο κλείσιμο του ματιού του Greg Daniels που μας θυμίζει πόσο πολύ τρέμει ο Michael τη στιγμή που θα τον βρει το τέλος του, και θα είναι ολομόναχος. Εξάλλου, η Pam αρχίζει να αισθάνεται όλο και πιο άνετα μετά τη φυγή του Jim, πότε κάνοντας αστειάκι που δε συνοδεύονται από μελαγχολικά βλέμματα, και πότε φλερτάροντας και πάλι με έναν αλλαγμένο (?) Roy. Ανεκτίμητες στιγμές, το teaser με την Pam να βασανίζει τον Michael, η Pam και ο Dwight να τραγουδούν ένα απαίσιο ντουέτο στην κηδεία του πουλιού, η Kelly να κλαίει για τον Ryan.
Αλλού, η Karen και ο Jim τα βρίσκουν όλο και περισσότερο- είναι σχεδόν λες και ο Jim την αναδημιουργεί ώστε να είναι γι'αυτόν σα να έχει ξανά την Pam δίπλα του. Με τον ίδιο τρόπο που βρήκε στο πρόσωπο του Ed Helms (όνομα χαρακτήρα?) έναν νέο Dwight. Σίγουρα, μπορεί αυτός να είναι λιγότερο αξιοθρήνητη περσόνα, αλλά εξυπηρετεί τον Jim στα fun fun fun σχέδιά του.
Friday Night Lights 1x02 "Eyes Wide Open"
Το Friday Night Lights ήταν, μαζί με το The Nine, οι δύο αγαπημένοι μου πιλότοι για αυτή τη σεζόν (που να μην έχουν γραφτεί από τον Aaron Sorkin, that is.) Η διασκευή της ομώνυμης ταινίας του Peter Berg λειτούργησε ακόμα καλύτερα σε αυτό το δεύτερο επεισόδιο από ό,τι στον πιλότο. Ο παλμός της πόλης χτυπά ακόμα εντονότερα τώρα που ο μεγάλος σταρ τραυματίστηκε τόσο σοβαρά, και μέσα από το ντοκιμαντερίστικο ύφος του, ο φακός κάνει εξαιρετική δουλειά στην ανάδειξη των συνεπειών που έχει για τον καθένα αυτό το συμβάν. Για τον προπονητή που τα στήριζε όλα στον Street, την κοπέλα του που αρνείται να παραιτηθεί από τη φαντασίωσή της, τον άπειρο αντικαταστάτη του που πρέπει να αντέξει την πίεση μέσα και, κυρίως, έξω από το γήπεδο. Το καστ είναι φοβερό, η σειρά αναδεικνύει υποδειγματικά τη σχέση θρησκείας και πίστης σε αυτά τα κοινωνικά στρώματα- και οτιδήποτε έχει να κάνει με τον ίδιο τον αγώνα (τόσο λυρικά κινηματογραφημένο) λειτουργεί εξαιρετικά ως αφορμή για να γνωρίσουμε τους χαρακτήρες και να βιώσουμε το πώς όλοι τους, όλη η πόλη, ζει και αναπνέει για αυτές τις βραδιές της Παρασκευής. Ειλικρινά, δεν βλέπω την ώρα για το επόμενο επεισόδιο. Ξέρω οτι η σειρά δεν έχει μεγάλο μέλλον (απογοητευτικά ratings) αλλά ελπίζω τουλάχιστον να κλείσει ικανοποιητικά, γιατί το αξίζει.
Σε πλήρη αντίθεση, ο εκπληκτικός πιλότος του The Nine οδήγησε σε μια μεγάλη απογοήτευση. Κι εδώ τα νούμερα ήταν καταθλιπτικά, αλλά δε με νοιάζει καθόλου. Λίγη ώρα αφού είχε τελειώσει το επεισόδιο, δε μπορούσα να θυμηθώ σχεδόν τίποτα από τα όσα είδα. Έχω ακόμα μια αίσθηση οτι μου άρεσε και πάλι ο Egan Foote του John Billingsley, αλλά πέραν αυτού δεν είχαμε τίποτα παρά ακαθόριστα μπρος-πίσω εξελίξεις στα characters arcs και αδιάφορες flashy ασήμαντες λεπτομέρειες από την ομηρία. Το πρώτο επεισόδιο μου άρεσε φοβερά, το δεύτερο ελάχιστα, άρα είναι μόνο δίκαιο να παρακολουθήσω και το τρίτο. Αλλά αν τα πράγματα δε βελτιωθούν ραγδαία, την έχω κάνει.
Και πείτε ό,τι θέλετε για τη Betty, κλισέ, soapy, κτλ κτλ, αλλά όποιος δε γέλασε με το Queens makeover της America Ferrara τότε... well, I rest my case. Άλλες καλές στιγμές ήταν ο γκέι ανιψιός που χόρευε ασταμάτητα στο background, και η σκηνή του γεύματος με τον designer. Πόσο πιο λυπηρή και απεγνωσμένη θα μπορούσε να είναι η προσπάθεια του Daniel, καθώς προσπάθησε έστω και στιγμιαία να πείσει τον Vincent Bianchi οτι η Amanda, of all people, είναι μια λατίνα από το Bronx?! Επίσης είχε πλάκα η εμφάνιση του Rhys Coiro στο ρόλο του απαιτητικού καλλιτέχνη- πριν λίγους μήνες τον είδαμε στο Entourage στο ρόλο ενός... απαιτητικού καλλιτέχνη.
(Gilmore Girs, Nip/Tuck και βεβαίως το BSG είναι πρώτα στη λίστα με όσα θα δω στη συνέχεια.)
Tο Office ήταν και πάλι ιδιαίτερα πετυχημένο στην προσπάθειά του να μας κάνει να ενδιαφερθούμε τόσο για το Jim-less Scranton branch, όσο και για το Jim-driven Stamford branch. Στο γνώριμο γραφείο ο Michael θρηνεί το χαμό του παλιού του αφεντικού (αρχικά) κι ενός πουλιού που κουτούλησε στο τζάμι (στη συνέχεια) σε ένα ακόμα επιδέξιο κλείσιμο του ματιού του Greg Daniels που μας θυμίζει πόσο πολύ τρέμει ο Michael τη στιγμή που θα τον βρει το τέλος του, και θα είναι ολομόναχος. Εξάλλου, η Pam αρχίζει να αισθάνεται όλο και πιο άνετα μετά τη φυγή του Jim, πότε κάνοντας αστειάκι που δε συνοδεύονται από μελαγχολικά βλέμματα, και πότε φλερτάροντας και πάλι με έναν αλλαγμένο (?) Roy. Ανεκτίμητες στιγμές, το teaser με την Pam να βασανίζει τον Michael, η Pam και ο Dwight να τραγουδούν ένα απαίσιο ντουέτο στην κηδεία του πουλιού, η Kelly να κλαίει για τον Ryan.
Αλλού, η Karen και ο Jim τα βρίσκουν όλο και περισσότερο- είναι σχεδόν λες και ο Jim την αναδημιουργεί ώστε να είναι γι'αυτόν σα να έχει ξανά την Pam δίπλα του. Με τον ίδιο τρόπο που βρήκε στο πρόσωπο του Ed Helms (όνομα χαρακτήρα?) έναν νέο Dwight. Σίγουρα, μπορεί αυτός να είναι λιγότερο αξιοθρήνητη περσόνα, αλλά εξυπηρετεί τον Jim στα fun fun fun σχέδιά του.
Friday Night Lights 1x02 "Eyes Wide Open"
Το Friday Night Lights ήταν, μαζί με το The Nine, οι δύο αγαπημένοι μου πιλότοι για αυτή τη σεζόν (που να μην έχουν γραφτεί από τον Aaron Sorkin, that is.) Η διασκευή της ομώνυμης ταινίας του Peter Berg λειτούργησε ακόμα καλύτερα σε αυτό το δεύτερο επεισόδιο από ό,τι στον πιλότο. Ο παλμός της πόλης χτυπά ακόμα εντονότερα τώρα που ο μεγάλος σταρ τραυματίστηκε τόσο σοβαρά, και μέσα από το ντοκιμαντερίστικο ύφος του, ο φακός κάνει εξαιρετική δουλειά στην ανάδειξη των συνεπειών που έχει για τον καθένα αυτό το συμβάν. Για τον προπονητή που τα στήριζε όλα στον Street, την κοπέλα του που αρνείται να παραιτηθεί από τη φαντασίωσή της, τον άπειρο αντικαταστάτη του που πρέπει να αντέξει την πίεση μέσα και, κυρίως, έξω από το γήπεδο. Το καστ είναι φοβερό, η σειρά αναδεικνύει υποδειγματικά τη σχέση θρησκείας και πίστης σε αυτά τα κοινωνικά στρώματα- και οτιδήποτε έχει να κάνει με τον ίδιο τον αγώνα (τόσο λυρικά κινηματογραφημένο) λειτουργεί εξαιρετικά ως αφορμή για να γνωρίσουμε τους χαρακτήρες και να βιώσουμε το πώς όλοι τους, όλη η πόλη, ζει και αναπνέει για αυτές τις βραδιές της Παρασκευής. Ειλικρινά, δεν βλέπω την ώρα για το επόμενο επεισόδιο. Ξέρω οτι η σειρά δεν έχει μεγάλο μέλλον (απογοητευτικά ratings) αλλά ελπίζω τουλάχιστον να κλείσει ικανοποιητικά, γιατί το αξίζει.
Σε πλήρη αντίθεση, ο εκπληκτικός πιλότος του The Nine οδήγησε σε μια μεγάλη απογοήτευση. Κι εδώ τα νούμερα ήταν καταθλιπτικά, αλλά δε με νοιάζει καθόλου. Λίγη ώρα αφού είχε τελειώσει το επεισόδιο, δε μπορούσα να θυμηθώ σχεδόν τίποτα από τα όσα είδα. Έχω ακόμα μια αίσθηση οτι μου άρεσε και πάλι ο Egan Foote του John Billingsley, αλλά πέραν αυτού δεν είχαμε τίποτα παρά ακαθόριστα μπρος-πίσω εξελίξεις στα characters arcs και αδιάφορες flashy ασήμαντες λεπτομέρειες από την ομηρία. Το πρώτο επεισόδιο μου άρεσε φοβερά, το δεύτερο ελάχιστα, άρα είναι μόνο δίκαιο να παρακολουθήσω και το τρίτο. Αλλά αν τα πράγματα δε βελτιωθούν ραγδαία, την έχω κάνει.
Και πείτε ό,τι θέλετε για τη Betty, κλισέ, soapy, κτλ κτλ, αλλά όποιος δε γέλασε με το Queens makeover της America Ferrara τότε... well, I rest my case. Άλλες καλές στιγμές ήταν ο γκέι ανιψιός που χόρευε ασταμάτητα στο background, και η σκηνή του γεύματος με τον designer. Πόσο πιο λυπηρή και απεγνωσμένη θα μπορούσε να είναι η προσπάθεια του Daniel, καθώς προσπάθησε έστω και στιγμιαία να πείσει τον Vincent Bianchi οτι η Amanda, of all people, είναι μια λατίνα από το Bronx?! Επίσης είχε πλάκα η εμφάνιση του Rhys Coiro στο ρόλο του απαιτητικού καλλιτέχνη- πριν λίγους μήνες τον είδαμε στο Entourage στο ρόλο ενός... απαιτητικού καλλιτέχνη.
Grey's Anatomy, Season 3, Episode 4
"What I Am"
Spoilers και σύντομα σχόλια για το καλύτερο Grey's Anatomy της σεζόν.
Tι τέλειο επεισόδιο Grey's Anatomy ήταν αυτό! Η τυχερή μου εβδομάδα ήταν αυτή, με τον Drew Goddard να κεντάει στο Lost, και τον Allan Heinberg να ξανακεντάει στο Grey's. (τον είχα εξυμνήσει την περασμένη φορά, επειδή το επεισόδιο αν και γραμμένο από άλλον, μύριζε Heinberg από χιλιόμετρα...)
Να ξεκινήσω από τη στιγμή που περιμέναμε, την πρόσληψη του Marc στο Seattle Grace? Την αλληλεπίδρασή του με τους περισσότερους χαρακτήρες? Ποιος μιλάει έτσι στη Bailey και ζει για να το διηγηθεί? Ποιος κάνει τέτοια καψώνια στον Karev και δεν εισπράττει την αντίδραση του θερμόαιμου intern? Ποιος άλλος θα κοιμόταν με την κοπέλα του George και θα έκανε ένα τόσο περίεργα ενδιαφέρον ζευγάρι? Και αυτά χωρίς να αναφέρω τα προφανή, δηλαδή Addison, Derek, Meredith.
Η Meredith μαστουρωμένη ήταν μια απόλαυση. Τα τικ που έδωσε στο χαρακτήρα της η Ellen Pompeo ήταν τρισχαριτωμένα, είτε επρόκειτο για το ενστικτώδες τρίψιμο της μύτης της είτε για τα ναζάκια προς τη Bailey. Και ο τρόπος με τον οποίο τα έβγαλε όλα στη φόρα ήταν φοβερός. Σα να ξεφόρτωσε όλο το βάρος που κουβάλαγε τόσο καιρό και τώρα να αρχίζει μια νέα σελίδα με τον Derek. Mιλώντας για τον πρώην κύριο Addison, χίλια μπράβο στη σειρά για το γεγονός οτι ξεκαθαρίζει την άποψή της για αυτόν: είναι ass. Το ξέρουν όλοι, το ξέρει κι ο ίδιος, παλαμάκια εγώ. Την περίμενα αυτή την παραδοχή- δεν ήταν δυνατόν να έβγαινε από πάνω τώρα ο Derek επειδή κοιμήθηκε η Addy με τον Marc.
Αλλά το καλύτερο κομμάτι του επεισοδίου ήταν το φινάλε, με το υπέροχο payoff στην επίσκεψη του κυρίου Douquette ("call me Denny"). Oι σκηνές του Fred Ward με την Ketherine Heigl (ποτέ της καλύτερη) ήταν χρυσός, έτσι όπως ξεχείλιζαν από πόνο και αναμνήσεις και τύψεις. Αυθεντική, γλυκή και πικρή, αυτή η μικρή συνάντηση δύο ανθρώπων που το μόνο τους κοινό ήταν η αγάπη τους για τον Denny χτύπησε πολύ κοντά στην καρδιά. Η συγκίνηση από την ανταλλαγή πληροφοριών που μοιράστηκε ο καθένας τους με τον άλλον, σα να προσπαθούσαν να ανακαλύψουν κάποια πλευρά του Denny τους που να μην την ήξεραν, ξεπεράστηκε μόνο από την φανταστική ιδέα της "επιστροφής" του Jeffrey Dean Morgan στη σειρά για να κάνει την αφήγηση του φινάλε. Τι ευχάριστη αλλαγή ρυθμού, για πρώτη φορά αυτή η αφήγηση να έχει πραγματική σημασία.
Δεν ανέφερα καν την Cristina, ή τη σχέση του George με την Callie, αλλά μέσα σε ένα τόσο πυκνό επεισόδιο, με υποδειγματικούς διαλόγους, συνεχείς αλλαγές ρυθμού, μεταβάσεις από το χιούμορ, στην έκπληξη, στο σοκ, και σημαντικές στιγμές για κάθε έναν από τους χαρακτήρες, τι να πρωτοαναφέρω. Το What I Am είναι από τα επεισόδια που κλείνουν μέσα τους όλα όσα λατρεύω σε αυτή τη σειρά. Μα όλα.
Spoilers και σύντομα σχόλια για το καλύτερο Grey's Anatomy της σεζόν.
Tι τέλειο επεισόδιο Grey's Anatomy ήταν αυτό! Η τυχερή μου εβδομάδα ήταν αυτή, με τον Drew Goddard να κεντάει στο Lost, και τον Allan Heinberg να ξανακεντάει στο Grey's. (τον είχα εξυμνήσει την περασμένη φορά, επειδή το επεισόδιο αν και γραμμένο από άλλον, μύριζε Heinberg από χιλιόμετρα...)
Να ξεκινήσω από τη στιγμή που περιμέναμε, την πρόσληψη του Marc στο Seattle Grace? Την αλληλεπίδρασή του με τους περισσότερους χαρακτήρες? Ποιος μιλάει έτσι στη Bailey και ζει για να το διηγηθεί? Ποιος κάνει τέτοια καψώνια στον Karev και δεν εισπράττει την αντίδραση του θερμόαιμου intern? Ποιος άλλος θα κοιμόταν με την κοπέλα του George και θα έκανε ένα τόσο περίεργα ενδιαφέρον ζευγάρι? Και αυτά χωρίς να αναφέρω τα προφανή, δηλαδή Addison, Derek, Meredith.
Η Meredith μαστουρωμένη ήταν μια απόλαυση. Τα τικ που έδωσε στο χαρακτήρα της η Ellen Pompeo ήταν τρισχαριτωμένα, είτε επρόκειτο για το ενστικτώδες τρίψιμο της μύτης της είτε για τα ναζάκια προς τη Bailey. Και ο τρόπος με τον οποίο τα έβγαλε όλα στη φόρα ήταν φοβερός. Σα να ξεφόρτωσε όλο το βάρος που κουβάλαγε τόσο καιρό και τώρα να αρχίζει μια νέα σελίδα με τον Derek. Mιλώντας για τον πρώην κύριο Addison, χίλια μπράβο στη σειρά για το γεγονός οτι ξεκαθαρίζει την άποψή της για αυτόν: είναι ass. Το ξέρουν όλοι, το ξέρει κι ο ίδιος, παλαμάκια εγώ. Την περίμενα αυτή την παραδοχή- δεν ήταν δυνατόν να έβγαινε από πάνω τώρα ο Derek επειδή κοιμήθηκε η Addy με τον Marc.
Αλλά το καλύτερο κομμάτι του επεισοδίου ήταν το φινάλε, με το υπέροχο payoff στην επίσκεψη του κυρίου Douquette ("call me Denny"). Oι σκηνές του Fred Ward με την Ketherine Heigl (ποτέ της καλύτερη) ήταν χρυσός, έτσι όπως ξεχείλιζαν από πόνο και αναμνήσεις και τύψεις. Αυθεντική, γλυκή και πικρή, αυτή η μικρή συνάντηση δύο ανθρώπων που το μόνο τους κοινό ήταν η αγάπη τους για τον Denny χτύπησε πολύ κοντά στην καρδιά. Η συγκίνηση από την ανταλλαγή πληροφοριών που μοιράστηκε ο καθένας τους με τον άλλον, σα να προσπαθούσαν να ανακαλύψουν κάποια πλευρά του Denny τους που να μην την ήξεραν, ξεπεράστηκε μόνο από την φανταστική ιδέα της "επιστροφής" του Jeffrey Dean Morgan στη σειρά για να κάνει την αφήγηση του φινάλε. Τι ευχάριστη αλλαγή ρυθμού, για πρώτη φορά αυτή η αφήγηση να έχει πραγματική σημασία.
Δεν ανέφερα καν την Cristina, ή τη σχέση του George με την Callie, αλλά μέσα σε ένα τόσο πυκνό επεισόδιο, με υποδειγματικούς διαλόγους, συνεχείς αλλαγές ρυθμού, μεταβάσεις από το χιούμορ, στην έκπληξη, στο σοκ, και σημαντικές στιγμές για κάθε έναν από τους χαρακτήρες, τι να πρωτοαναφέρω. Το What I Am είναι από τα επεισόδια που κλείνουν μέσα τους όλα όσα λατρεύω σε αυτή τη σειρά. Μα όλα.
Full season pickups
Στα πολύ γρήγορα: οι 3 πρώτες νέες σειρές που λαμβάνουν full season order (και ως τώρα οι μοναδικές ξεκάθαρα επιτυχημένες) είναι κατά σειρά Heroes, Jericho και Ugly Betty. Όλες τους για 22 επεισόδια. Επιπλέον σενάρια έχουν παραγγελθεί για τα Standoff (τρία σενάρια, και μακάρι να ήταν όλα από τον Tim Minear) και Justice (δύο σενάρια).
Επόμενη νέα σειρά που αναμένεται να πάρει πλήρη σεζόν, το Six Degrees.
Χα χα.
Μια που το ανέφερα αυτό, ας δούμε πώς πάνε και τα ratings. Στο ABC, Six Degrees και The Nine χάνουν θεατές σα να μην υπάρχει αύριο. Το δράμα του JJ Abrams έχει ήδη χάσει το 1/3 των αρχικών θεατών του, και συνεχίζει. Το Nine χάνει εκατομμύρια από το ένα μισάωρο στο επόμενο, και δυστυχώς δεν τους αδικώ (περισσότερα λογικά αύριο). Το Lost μετά την πρεμιέρα των 18 εκατομμυρίων (εξαρχής απογοητευτική σχετικά με τα περσινά νούμερα) είπε αντίο σε 2 εκατ. θεατές. Αλλά τουλάχιστον το Grey's Anatomy συνεχίζει να ασελγεί στο πτώμα του CSI...
Veronica Mars και Studio 60 δείχνουν να σταθεροποιούνται, τη στιγμή που τα δίκτυά τους έχουν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, άρα για την ώρα είμαστε ήσυχοι.
Επόμενη νέα σειρά που αναμένεται να πάρει πλήρη σεζόν, το Six Degrees.
Χα χα.
Μια που το ανέφερα αυτό, ας δούμε πώς πάνε και τα ratings. Στο ABC, Six Degrees και The Nine χάνουν θεατές σα να μην υπάρχει αύριο. Το δράμα του JJ Abrams έχει ήδη χάσει το 1/3 των αρχικών θεατών του, και συνεχίζει. Το Nine χάνει εκατομμύρια από το ένα μισάωρο στο επόμενο, και δυστυχώς δεν τους αδικώ (περισσότερα λογικά αύριο). Το Lost μετά την πρεμιέρα των 18 εκατομμυρίων (εξαρχής απογοητευτική σχετικά με τα περσινά νούμερα) είπε αντίο σε 2 εκατ. θεατές. Αλλά τουλάχιστον το Grey's Anatomy συνεχίζει να ασελγεί στο πτώμα του CSI...
Veronica Mars και Studio 60 δείχνουν να σταθεροποιούνται, τη στιγμή που τα δίκτυά τους έχουν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, άρα για την ώρα είμαστε ήσυχοι.
Lost: The Glass Ballerina
Spoilers και σχόλια για το Lost, αλλά πρώτα μια εισαγωγή για τις θετικές συνέπειες που έφερε στη σειρά το τέλος του Alias.
Με προβληματίζει το Lost, γιατί πάνω που είχα πειστεί για δυο-τρία πράγματα, έρχεται τώρα να με ξανα-ιντριγκάρει. Το βασικό μου παράπονο με τη δεύτερη σεζόν δεν ήταν ούτε το decompressed storytelling (όρος δανεισμένος από τα σύγχρονα κόμικς, κυρίως της Marvel- είναι άραγε οι Lindelof/Cuse οι Bendis της τηλεόρασης? Food for thought.) ούτε η παντελής άρνηση των παραγωγών να μας δώσουν λίγες απαντήσεις για το τι διάολο συμβαίνει σε αυτό το νησί. Αυτά τα παραβλέπω, γιατί σε μια καλή ιστορία με συναρπαστικούς χαρακτήρες έρχονται δεύτερα, είναι εκεί για να εξυπηρετήσουν την ανάπτυξή τους, κι όχι το ανάποδο. Πέρσι με την εξαίρεση 2-3 επεισοδίων (όλα γραμμένα από τον Lindelof) δεν υπήρξε καμία άλλη περίπτωση όπου το γράψιμο μπόρεσε να πλησιάσει τα επίπεδα του character-driven δράματος της πρώτης σεζόν. Όλοι και όλα πεταμένα σε έναν αχταρμά που έμπλεκε πίστη, θρησκεία (χωρίς να ξέρει να κάνει το διαχωρισμό μεταξύ των δύο), επιστήμη, ψυχολογικά πειράματα, κουμπιά, μαγνητικά πεδία ενός παράλληλου σύμπαντος, ασώματα πόδια και ό,τι άλλη παλαβομάρα ξεχνάω. Μέσα σε όλα, οι χαρακτήρες έρμαια ενός staff που δεν ήξερε να γράψει τη διαφορά ανάμεσα σε καθηλωτικό δράμα και σαπουνόπερα του Aaron Spelling, διαφορετικοί άνθρωποι από το ένα επεισόδιο στο άλλο. Και τότε κόπηκε το Alias.
Η "άλλη" σειρά του JJ Abrams μπορεί επίσης να είχε προβλήματα στην ανάπτυξη της μυθολογίας, αλλά από χαρακτήρες? Από δράση? Από μεμονωμένες στιγμές? Bingo. Με την ανακοίνωση του κοψίματος του Alias, 4 σεναριογράφοι-παραγωγοί της σειράς βρέθηκαν μέσα στο επόμενο δεκαήμερο να έχουν συμφωνήσει σε μετακίνηση στα γειτονικά γραφεία του Lost. Δύο από αυτούς (ο showrunner του Alias, Jeff Pinkner, και η προσωπική μου αδυναμία, Drew Goddard) έγραψαν το τελευταίο επεισόδιο του Lost και ξαφνικά το απόλυτο τίποτα που ήταν η πρεμιέρα χάθηκε στο Μεγάλο Τίποτα από το οποίο προήλθε.
Δε θα ισχυριστώ οτι όλα ήταν τέλεια. Το σχέδιο του εκπαιδευμένου στρατιωτικού Sayid ήταν για γέλια, και το όλο σκηνικό με τους Others που μεταφέρουν τους κρατούμενους για καταναγκαστικά έργα μοιάζει να ξεπήδησε από κακογυρισμένο μιούζικαλ της δεκαετίας του '50. Κάνουν, όντως, κάτι, ή απλά ψάχναμε μια εύκολη δικαιολογία για να βγάλει ο Sawyer το πουκάμισό του? That said, σκηνή που να με ενθουσίασε τόσο πολύ σαν αυτή του φιλιού, είχα να δω στο Lost από... βαριέμαι να θυμηθώ. Ήταν βουβή, ήταν χορογραφημένη, άψογα παιγμένη και ιδανικά γραμμένη. Πριν τη δω, το ερωτικό τρίγωνο του νησιού ήταν λίγο πάνω από το backstory της Libby στη λίστα με τις έννοιες μου (FYI, χέστηκα πατόκορφα για τη Libby και το backstory της). Στο ένα λεπτό που διήρκεσε, ήρθα να πανηγυρίζω όταν ο Sawyer όρμησε και φίλησε επιθετικά την Kate.
Tι άλλο? Το flashback? Ένα flashback στο οποίο actually συμβαίνει κάτι? Έτσι γίνεται εμβάθυνση στους χαρακτήρες, όχι με ηλίθια σαπουνοπερίστικα plots σαν της περασμένης βδομάδας. Με μια γυάλινη μπαλλαρίνα που σπάει, και με έναν hitman σε κρίση συνείδησης. Βοηθάει και το γεγονός οτι οι Yunjin Kim και Daniel Dae Kim είναι δύο από τους καλύτερους ηθοποιούς του καστ. Στιγμές σαν αυτές καταριέμαι τον Lindelof που δε μπορεί να τους δώσει περισσότερες ιστορίες- όταν το κάνει, και βάζει κάποιον τόσο ικανό σαν τον Goddard να τις γράφει, το αποτέλεσμα δε μπορεί παρά να ξεχωρίζει από το σωρό των flashbacks του Jack και του Charlie. Kι εκτός της τεχνικής αρτιότητας του story, μάθαμε και αρκετά πράγματα, άλλα εμφανή (η εγκυμοσύνη της Sun δεν ήταν και τόσο θαυματουργή, τελικά- άραγε αυτό σημαίνει οτι η Rose θα πεθάνει από καρκίνο?) κι άλλα περισσότερο subtle και καθαρά character developing: ο Jin όπως τον αγάπησε ο Sun υπάρχει ακόμα, και ίσως τελικά πήρε τη σωστή απόφαση όταν δεν τον παράτησε στο αεροδρόμιο. Από την άλλη, είναι η Sun που δεν είναι όσο αθώα νομίζαμε, κάτι με την τάση της προς το ψέμα ή κάτι με το γεγονός οτι αρνείται να μιλήσει με τον άντρα της ενώ του κρύβει τόσα πράγματα κι ενώ μέσα της ίσως ακόμα να τον κατηγορεί για την αυτοκτονία (?) του Jae. All in all, ένα υποδειγματικό flashback, από αυτά που μου θυμίζουν γιατί κάποτε αγάπησα τη σειρά.
Μια που ανέφερα τον Jack. Αν ήθελα άλλη μια επιβεβαίωση για το πόσο καλοί είναι αυτοί οι τύποι στη δουλειά τους, ήρθε στο φινάλε (όχι οτι το επεισόδιο δε με είχε κερδίσει ως τότε). Και την προηγούμενη εβδομάδα οι εκεί σεναριογράφοι πήγαν να μας πουλήσουν ως σοκ κάτι που γνωρίζαμε από πέρσι, αλλά αυτή τη φορά οι εδώ τα κατάφεραν. Ξέραμε οτι οι Others μπορούν να έχουν επαφή με τον έξω κόσμο, οπότε η προσφορά του Ben δεν θα έπρεπε να μπορεί να στηρίξει ένα δυνατό cliffhanger. Όμως το έκανε, γιατί σε μια σπάνια περίπτωση συνεπούς character continuity, ο αγαπημένος μας Other έδειξε στον Jack αυτό το κλιπάκι των γεγονότων από τον έξω κόσμο που περιείχε τo πρωτάθλημα των Red Sox. Αν έδινα μία για τον Jack ως χαρακτήρα μπορεί και να είχα βουρκώσει κιόλας σε αυτή τη στιγμή- τώρα έμεινα απλώς με το στόμα ανοιχτό. Κάπου ψηλά (ή χαμηλά, δεν είμαι σίγουρος), ο Christian Sheppard χαμογελάει με ικανοποίηση.
Αν αποτύπωνα το ενδιαφέρον μου για το Lost σε ένα διάγραμμα, θα έμοιαζε με καρδιογράφημα. Και μπορεί να μην είμαι ακόμα στο πιο ψηλό spike, αλλά μετά από σχεδόν ένα χρόνο, πλησιάζω και πάλι. Για να δούμε τι θα δούμε και την επόμενη εβδομάδα, με τις επιστροφές των υπόλοιπων παιδιών και την εισαγωγή δύο ακόμα νέων χαρακτήρων...
Veronica Mars, Season 3, Episode 2
"My Big Fat Greek Rush Week"
Spoilers και σύντομα σχόλια για το 2ο επεισόδιο Veronica Mars.
Tα καλά νέα είναι οτι η σειρά διατήρησε σχεδόν όλο το κοινό της πρεμιέρας της, και σε αυτή τη φάση είναι πολύ ευχαριστημένοι στο CW με αυτά τα νούμερα. Άρα, για την ώρα η Veronica δεν έχει να πάει πουθενά. Τα άσχημα νέα είναι οτι για να πιάσει αυτό το κοινό, ο Thomas έχει κάνει εμφανείς υποχωρήσεις που ελπίζω τουλάχιστον να μην επηρεάσουν και το κεντρικό μυστήριο. Και πάλι, don't get me wrong, ακόμα και ένα σχετικά αδιάφορο επεισόδιο της Veronica έχει στιγμές-χρυσάφι μέσα του, αλλά είναι η δεύτερη συνεχής εβδομάδα που το λέω αυτό και θα ήθελα μην επεκταθεί το σερί.
Να ξεκινήσω από το εν λόγω χρυσάφι? Είναι μάλλον προφανές. Οι σκηνές της Veronica και του Keith σπάνια με αφήνουν ασυγκίνητο, αλλά αυτή τη φορά ηθοποιοί και σεναριογράφος κέντησαν. Είχαμε αυτή τη σπάνια περίπτωση όπου και οι δύο Marses απέτυχαν, με αποτέλεσμα να πληγωθούν άνθρωποι λίγο-πολύ κοντινοί τους. Η παραίτηση στο βλέμμα του Enrico Colantoni καθώς ανέφερε το έγλημα στην τοπική αστυνομία λέει όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για το πόσο απογοητευμένος ήταν ο Keith με τον εαυτό του εκείνη τη στιγμή. Αργότερα, πατέρας και κόρη αγκαλιάζονται και παίρνουν μια από αυτές τις σπάνιες στιγμές όπου κανείς τους δε μιλάει, παρά μόνο απολαμβάνει τη στήριξη του άλλου. Αυτή η στιγμή είναι τόσο vintage Veronica: οι χαρακτήρες τα θαλάσσωσαν, και τώρα το πληρώνουν, αφήνονται να νιώσουν τον πόνο, και το συναίσθημα ξεχειλίζει μέσα στη σιωπή.
Μετά την αποθέωση έχω τώρα το δικαίωμα για μπόλικη γκρίνια? Η Veronica πάει undercover σε μια αδελφότητα, σε ένα επεισόδιο που αποτελεί μια μείξη του περσινού Rapes of Graff και εκείνου της πρώτης σεζόν όπου ένας πλούσιος συμμαθητής της είχε μπλέξει σε ένα περίεργο cult, που όπως και στο νέο επεισόδιο, αποδείχτηκε τελικά εντελώς αθώο αντίθετα με τις προσδοκίες μας. Οι ομοιότητες των δύο επεισοδίων είναι γελοιωδώς πολλές, αλλά δε θα μπω σε λεπτομέρειες. Γιατί η ουσία είναι οτι, μέσα από αναμασημένες self-contained πλοκές, ο Thomas μας ξεγελάει κάνοντάς μας να πιστέψουμε οτι μας προσφέρει κάτι σχετικό με το μεγάλο μυστήριο της σεζόν. Κάτι ιδιαίτερα εκνευριστικό, δεδομένου οτι οι υπόλοιπες δύο πλοκές του επεισοδίου είναι επίσης άσχετες.
Στη μία, ο Keith αποτελειώνει (οριστικά?) το περσινό cliffhanger, το resolution του οποίου ήταν, με το συμπάθιο κιόλας, μια καταστροφή (αλλά πολλοί πόντοι για την ιδιοφυή χρήση του στυλό του Vinnie). Σα να είπαν στον Thomas από το CW να ξεχάσει την περίπτωση δύο παράλληλων storylines, οπότε αυτός αναγκάστηκε να συμμαζέψει το cliffhanger και την επική saga των αδερφών Kirkpatrick με λιγοστές βιαστικές σκηνές που αθροιστικά δεν πιάνουν ούτε 10 λεπτά μέσα σε 2 επεισόδια, αλλά είναι σαφώς πιο περίπλοκα από τα εντελώς αδιάφορα βασικά plots. Ο νέος θεατής φυσικά δε θα καταλάβει χριστό (και ούτε θα νοιαστεί, ακριβώς επειδή το story πιάνει τόσο λιγο χώρο), ενώ ο παλιός θα φτύσει αίμα για να ενώσει τις λιγοστές τελείες που του δίνει ο Thomas.
Tέλος, το b story με το Das Experiment-lite είχε αρκετές cool στιγμές (όπως το προσωπικό στοίχημα των Wallace και Logan) αλλα γενικά ένιωσα πως ήταν λίγο χαμένη ευκαιρία. Κανείς από τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες δεν είδε αλλοίωση της συμπεριφοράς του, οπότε ποιο το νόημα? Σημειώστε την εμφάνιση του Dan Castellaneta, a.k.a. Homer Simpson, στο ρόλο του καθηγητή που επιβλέπει το πείραμα. Αν και το "d'oh" που είπε ενώ έφευγε πρέπει να είναι η πιο εύκολη αναφορά στην ιστορία της ποπ κουλτούρας, αφήστε που έχει γίνει με τον ίδιο ηθοποιό και στο Arrested Development.
Θέλω να πιστεύω οτι μετά τα δύο μάλλον ελαφρά επεισόδια και την σταθεροποίηση του κοινού, ο Thomas θα νιώσει κάπως πιο σίγουρος και θα επιστρέψει τη σειρά εκεί που την αγαπήσαμε. Και εν πάσει περιπτώσει αν δεν το κάνει, ας συνεχίσει να γράφει σκηνές σαν τη σιωπηλή με τη Veronica και τον Keith, διότι όποτε επιχειρούμε στο μέλλον μια αναδρομή στις σπουδαίες στιγμές αυτής της σειράς, αυτή θα είναι σίγουρα εκεί, άσχετα με το αν το επεισόδιο ούτε που θα το θυμόμαστε.
Spoilers και σύντομα σχόλια για το 2ο επεισόδιο Veronica Mars.
Tα καλά νέα είναι οτι η σειρά διατήρησε σχεδόν όλο το κοινό της πρεμιέρας της, και σε αυτή τη φάση είναι πολύ ευχαριστημένοι στο CW με αυτά τα νούμερα. Άρα, για την ώρα η Veronica δεν έχει να πάει πουθενά. Τα άσχημα νέα είναι οτι για να πιάσει αυτό το κοινό, ο Thomas έχει κάνει εμφανείς υποχωρήσεις που ελπίζω τουλάχιστον να μην επηρεάσουν και το κεντρικό μυστήριο. Και πάλι, don't get me wrong, ακόμα και ένα σχετικά αδιάφορο επεισόδιο της Veronica έχει στιγμές-χρυσάφι μέσα του, αλλά είναι η δεύτερη συνεχής εβδομάδα που το λέω αυτό και θα ήθελα μην επεκταθεί το σερί.
Να ξεκινήσω από το εν λόγω χρυσάφι? Είναι μάλλον προφανές. Οι σκηνές της Veronica και του Keith σπάνια με αφήνουν ασυγκίνητο, αλλά αυτή τη φορά ηθοποιοί και σεναριογράφος κέντησαν. Είχαμε αυτή τη σπάνια περίπτωση όπου και οι δύο Marses απέτυχαν, με αποτέλεσμα να πληγωθούν άνθρωποι λίγο-πολύ κοντινοί τους. Η παραίτηση στο βλέμμα του Enrico Colantoni καθώς ανέφερε το έγλημα στην τοπική αστυνομία λέει όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για το πόσο απογοητευμένος ήταν ο Keith με τον εαυτό του εκείνη τη στιγμή. Αργότερα, πατέρας και κόρη αγκαλιάζονται και παίρνουν μια από αυτές τις σπάνιες στιγμές όπου κανείς τους δε μιλάει, παρά μόνο απολαμβάνει τη στήριξη του άλλου. Αυτή η στιγμή είναι τόσο vintage Veronica: οι χαρακτήρες τα θαλάσσωσαν, και τώρα το πληρώνουν, αφήνονται να νιώσουν τον πόνο, και το συναίσθημα ξεχειλίζει μέσα στη σιωπή.
Μετά την αποθέωση έχω τώρα το δικαίωμα για μπόλικη γκρίνια? Η Veronica πάει undercover σε μια αδελφότητα, σε ένα επεισόδιο που αποτελεί μια μείξη του περσινού Rapes of Graff και εκείνου της πρώτης σεζόν όπου ένας πλούσιος συμμαθητής της είχε μπλέξει σε ένα περίεργο cult, που όπως και στο νέο επεισόδιο, αποδείχτηκε τελικά εντελώς αθώο αντίθετα με τις προσδοκίες μας. Οι ομοιότητες των δύο επεισοδίων είναι γελοιωδώς πολλές, αλλά δε θα μπω σε λεπτομέρειες. Γιατί η ουσία είναι οτι, μέσα από αναμασημένες self-contained πλοκές, ο Thomas μας ξεγελάει κάνοντάς μας να πιστέψουμε οτι μας προσφέρει κάτι σχετικό με το μεγάλο μυστήριο της σεζόν. Κάτι ιδιαίτερα εκνευριστικό, δεδομένου οτι οι υπόλοιπες δύο πλοκές του επεισοδίου είναι επίσης άσχετες.
Στη μία, ο Keith αποτελειώνει (οριστικά?) το περσινό cliffhanger, το resolution του οποίου ήταν, με το συμπάθιο κιόλας, μια καταστροφή (αλλά πολλοί πόντοι για την ιδιοφυή χρήση του στυλό του Vinnie). Σα να είπαν στον Thomas από το CW να ξεχάσει την περίπτωση δύο παράλληλων storylines, οπότε αυτός αναγκάστηκε να συμμαζέψει το cliffhanger και την επική saga των αδερφών Kirkpatrick με λιγοστές βιαστικές σκηνές που αθροιστικά δεν πιάνουν ούτε 10 λεπτά μέσα σε 2 επεισόδια, αλλά είναι σαφώς πιο περίπλοκα από τα εντελώς αδιάφορα βασικά plots. Ο νέος θεατής φυσικά δε θα καταλάβει χριστό (και ούτε θα νοιαστεί, ακριβώς επειδή το story πιάνει τόσο λιγο χώρο), ενώ ο παλιός θα φτύσει αίμα για να ενώσει τις λιγοστές τελείες που του δίνει ο Thomas.
Tέλος, το b story με το Das Experiment-lite είχε αρκετές cool στιγμές (όπως το προσωπικό στοίχημα των Wallace και Logan) αλλα γενικά ένιωσα πως ήταν λίγο χαμένη ευκαιρία. Κανείς από τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες δεν είδε αλλοίωση της συμπεριφοράς του, οπότε ποιο το νόημα? Σημειώστε την εμφάνιση του Dan Castellaneta, a.k.a. Homer Simpson, στο ρόλο του καθηγητή που επιβλέπει το πείραμα. Αν και το "d'oh" που είπε ενώ έφευγε πρέπει να είναι η πιο εύκολη αναφορά στην ιστορία της ποπ κουλτούρας, αφήστε που έχει γίνει με τον ίδιο ηθοποιό και στο Arrested Development.
Θέλω να πιστεύω οτι μετά τα δύο μάλλον ελαφρά επεισόδια και την σταθεροποίηση του κοινού, ο Thomas θα νιώσει κάπως πιο σίγουρος και θα επιστρέψει τη σειρά εκεί που την αγαπήσαμε. Και εν πάσει περιπτώσει αν δεν το κάνει, ας συνεχίσει να γράφει σκηνές σαν τη σιωπηλή με τη Veronica και τον Keith, διότι όποτε επιχειρούμε στο μέλλον μια αναδρομή στις σπουδαίες στιγμές αυτής της σειράς, αυτή θα είναι σίγουρα εκεί, άσχετα με το αν το επεισόδιο ούτε που θα το θυμόμαστε.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)