No more Heroes anymore άτιτλο ποστ για το Heroes

Bαριέμαι να σκεφτώ ολόκληρο καινούριο pun για το Ηeroes, απλά και μόνο για να μεταδώσω την ολόφρεσκα tweet-αρισμένη και διαδεδομένη είδηση πως ο Bryan Fuller παραιτήθηκε από το Heroes γιατί αποφάσισε οτι προφανώς είχε καλύτερα πράγματα να κάνει με το ταλέντο του κι εμείς με το χρόνο μας. (Κι επίσης γιατί η σειρά πάει να πεθάνει οριστικά φέτος και γιατί να ασχολείσαι με ένα πτώμα όταν δεν είσαι ο Ned, παρά μόνο ο δημιουργός του;)

R.I.P. Heroes.
Για μια μικρή στιγμή εκεί σε μια σκοτεινή γωνιά του zeitgeist, σχεδόν μας είχες ξεγελάσει.

.

the sing-along blog

Ένα μήνα πριν τα πρώτα γενέθλια του Dr. Horrible, μια μικρή υπενθύμιση οτι ακόμα και που μεσολάβησε μια ολόκληρη σεζόν, η λατρεία μας δεν έχει φθαρεί.

.

2008-2009: The year in song

ETA: Vote εδώ δίπλα, πάνω δεξιά.

Τι κάνεις όταν ζεις τη βδομάδα της μούτζας και έχεις και τον ήλιο να σε λιώνει; Το ρίχνεις στο τραγούδι! Καθώς η τηλεοπτική σεζόν φοράει τα μπρατσάκια της και ρίχνει το αποχαιρετιστήριο μακροβούτι, ας θυμηθούμε τις στιγμές που η περίοδος 2008-2009 τραγούδησε τους πόνους και τις χαρές της, με αξέχαστα και υπέροχα αποτελέσματα. Όλες τους ήταν οι αγαπημένες μου στιγμές των αντίστοιχων shows, καθόλου τυχαία φαντάζομαι...

Chuck: Africa

Mην υποτιμάτε ποτέ τη δύναμη ενός σπουδαίου ποπ κομματιού, ειδικά όταν συνδυάζεται με την πηγαία χαρά των uber-cool losers Jeffster. Το κομμάτι χτίζει με απίστευτο τρόπο, και όταν πια γίνεται η αλλαγή και μπαίνουν οι Toto, μιλάμε για ανατριχίλες πλέον! Έξτρα πόντοι για την πειστική φαλτσαδούρα του Vik Sahay- πρόκειται περί τέχνης, και μην το υποτιμάτε καθόλου.

30 Rock: Kidney Now!

Για κάποιο λόγο δεν βρίσκω πουθενά βίντεο έξω από το hulu, αλλά το κομμάτι με το οποίο έκλεισε η 3η σεζόν της σειράς παραμένει αξέχαστα ξεκαρδιστικό. Ακούστε πάλι τους απάλευτους στίχους και φέρτε στο νου σας έναν στόλο από guest stars, από τον Elvis Costello ("Or should I say, Declan McManus, international art thief?") μέχρι τον Clay "Ξάδερφο του Kenneth" Aiken και μια τύφλα Cyndi Lauper. Aπλά κωμικός χρυσός, ό,τι αστειότερο έκανε φέτος η σειρά.

Flight of the Conchords: Too Many Dicks On the Dancefloor

Δεν χρειάζεται εξήγηση αυτό.

Τhe Office: Take Me Home, Country Roads

Δεν έχω λόγια για το πόσο λατρεύω αυτή τη σκηνή. Μπορεί να είναι ο συνδυασμένος ήχος της κιθάρας και του μπάντζο που βγάζει κάτι το υπέροχο, ή μπορεί να είναι η νέα ρεσεψιονίστ, ή μπορεί να είναι το αναπάντεχο bromance που γεννιέται ανάμεσα στις νότες ("Take it, Andy!"), ή μπορεί να είναι η ανηλεής in-character κωμωδία ("In German!"), ή μπορεί να είναι το πόσο συνεπής είναι η διακοπή από τον Toby πάνω στο καλύτερο, ή μπορεί απλά να είναι η απόλυτα τέλεια σκηνή αυτής της σειράς για όλους αυτούς τους λόγους μαζί.

Pushing Daisies: Eternal Flame

Chills, chills, chills, CHILLS. To σωστό τραγούδι, στη σωστή στιγμή, στη σωστή σειρά, από τη σωστή ερμηνεύτρια. Τόσο συναισθηματικά πλούσιο, με τα απολύτως απαραίτητα υλικά. Θα υπάρξει ποτέ ξανά στις τηλεοράσεις μας τίποτα σαν το Pushing Daisies;

Dr. Horrible's Sing-Along Blog: On the Rise

Δε θα έλειπε φυσικά η συνδυασμένη awesomeness των Neil Patrick Harris, Felicia Day και Joss Whedon, ε. Και δε θα μπορούσε φυσικά να είναι άλλο κομμάτι από εκείνο που μας έδωσε την πρώτη υποψία για τα κρυφά επίπεδα μιας ιστορίας που είχαμε αρχικά παρεξηγήσει ως αφελή χαριτωμενιά. Οι αρμονίες που γουστάρει o Whedon είναι εδώ, η στιχουργία έχει εκλάμψεις ιδιοφυίας, οι εκφράσεις αηδίας του Nathan Fillion είναι ανεκτίμητες, και παρ'όλ'αυτά, ο Dr. Horrible και το ξεδιάντροπα ψεύτικο μουστάκι του καταφέρνουν να κλέψουν την παράσταση από το background.

Glee: ----
Μετρήστε πόση ψυχή ή/και χιούμορ κρύβει κάθε ένα από τα παράνω κομμάτια, και προσπαθείστε μετά να με πείσετε οτι το Glee αξίζει θέση σε μια λίστα που στη θεωρία μοιάζει κατασκευασμένη για να το υποδεχτεί. Aντ'αυτού...

The Simpsons: Falling Slowly

Γιατί καμία λίστα με μουσικές δεν πρέπει να χάνει την ευκαιρία να συμπεριλαμβάνει οτιδήποτε έχει να κάνει με το Once. Aυτό εδώ το bit; Random and fun.


Τι ξέχασα; Ποιο αγαπάτε περισσότερο; Έπρεπε να έχω συμπεριλάβει το Heartless του Kris Allen;

.

Finale Watch: Pushing Daisies

“At that moment, in the town of Coeur d'Coeurs events occured that are not, were not and should never be considered an ending. For endings, as it is known, are where we begin.”

Και έτσι τελειώνει μια από τις πιο αγαπημένες σειρές της πρόσφατης μνήμης. Με 90 δευτερόλεπτα ψυχής, συναισθήματος, και heart-warming κλεισίματος. Τα παραμύθια τα θες να τελειώνουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο: θες την Olive να βρίσκει την ευτυχία, τον Emerson να εκδίδει το Little Gum Shoe και την κόρη του να ανακαλύπτει τα ίχνη του, την Chuck και την οικογένειά της να λούζονται από ευτυχία. Η σειρά του Bryan Fuller, ό,τι κοντινότερο σε παραμύθι συνέβη στην ποπ κουλτούρα των '00s, ήρθε πολύ κοντά στο να μην καταφέρει να κερδίσει τίποτα από τα παραπάνω χάρη στο κόψιμο από το ABC, αλλά ο συνδυασμός των τελευταίων επεισοδίων κι ένα μοντάζ της τελευταίας στιγμής έκαναν το θαύμα τους.

Το προηγούμενο επεισόδιο δεν είχα την ευκαιρία να το γράψω καθώς έπεσε μέσα στη Βδομάδα που Έφαγε ο Χρόνος, αλλά τελικά δεν πειράζει καθώς όπως κι εκείνο που προηγήθηκε, αλλά και αυτό που ακολούθησε, αποτέλεσε ουσιαστικά ένα τελευταίο spotlight σε έναν από τους αξέχαστους β' ρόλους της σειράς. Στο πρώτο από αυτά τα 3 τελευταία επεισόδια ήταν η Olive που άφησε επιτέλους πίσω τον Ned, στο δεύτερο ήταν ο Emerson που βρήκε (έστω και φευγαλέα) την χαμένη κόρη του, στο τρίτο και τελευταίο οι θείες της Chuck αποσύρθηκαν από την αυτοεξορία τους, αγκάλιασαν ξανά τις δόξες του παρελθόντος, και στην πορεία είδαν ένα μυστικό 30 χρόνων (κι ένα άλλο, μιάμισης σεζόν) να αφήνεται επιτέλους ελεύθερο.

“At that very moment, time stopped, as it is one to do when present, past and future collide. When one's existence ceases to be measured in days, hours and minutes, but instead in the immeasurable quantity of life events.”

Απλά υπέροχο. Τα λόγια του Jim Dale σε αυτά τα τελευταία δευτερόλεπτα, που για πρώτη φορά αφηγήθηκε με ειλικρινές πάθος αντί της γνωστής λεπτής ειρωνίας για την οποία καλούσε το σενάριο και ο τόνος της σειράς, σήμαναν την υπέροχη συγκυρία όπου όλες οι συναισθηματικές διαδρομές της σειράς, τόσο γλυκές και φροντισμένες από την πρώτη στιγμή, ήρθαν και κορυφώθηκαν σε μια μόνο στιγμή.

Προφανώς και αυτή η λύση ανάγκης του Fuller για τα τελευταία δευτερόλεπτα αφήνει πολλά ακόμα στην επιθυμία, αλλά από την άλλη αυτό είναι και το σημάδι των σπουδαίων ιστοριών. Θα θέλανε να δούμε την επανένωση του Emerson με την κόρη του; Φυσικά. Μου αρκεί όμως το βλέμμα του Chi McBride όταν χτυπάει η μικρή την πόρτα του γραφείου του; Τα δάκρυά μου λένε ναι.

Τελικά είμαι ευγνώμων που έστω και με αυτή τη μοντέρνα τηλεοπτική εκδοχή του "και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα", μπήκε ένα ταιριαστό τέλος στο πιο έξυπνο, όμορφο και γλυκό παραμύθι που έχω ακούσει στην ενήλικη ζωή μου.

Random σχόλια πριν το κλείσιμο:

• Αν έχω καταλάβει σωστά τα γεγονότα, η σεζόν θα έκλεινε με κάποιου είδους cliffhanger, φαντάζομαι την Chuck στο κατώφλι των θείων της. Τα επόμενα 90'' τα δημιούργησε ο Fuller στο post-production για να δώσει στη σειρά closure.
• Πόσα callbacks μπορεί να μετρήσει κανείς σε αυτό τον επίλογο; Όχι μόνο είδαμε για πρώτη φορά ένα ολοκληρωμένο overview αυτού του παραμυθένιου μέρους στο οποίο λαμβάνει χώρα η σειρά, αλλά περάσαμε σφαίρα από κάθε σημαδιακή τοποθεσία του. Το μοναστήρι είδαμε, ανεμόμυλους, το σχολείο του Ned, το φάρο, την πόλη, το κατακίτρινο λιβάδι...
• Αγαπημένο μου πέρασμα όλων όμως, η ματιά μας στον υπόκοσμο του χαρακτήρα του Paul Reubens, τον οποίον ο Fuller δεν ξέχασε. Να ελπίζω σε επανεμφάνιση στα κόμικς, όταν με το καλό;
• Σοβαρά όμως, πόσο υπέροχος ήταν αυτός ο επίλογος; Τον είδα καμιά δεκαριά φορές στα καπάκια, πριν καν σηκωθώ για να αρχίσω να γράφω.
• Σε άλλα σχόλια πέραν του τέλους, αυτό εδώ είναι το screencap της χρονιάς;
• Tώρα που όλα τελείωσαν με χαμόγελα, μπορώ επιτέλους να ομολογήσω οτι ποτέ δεν κατάλαβα αυτή την υπερπροσπάθεια να κρατηθεί μυστική η ανάσταση της Chuck από τις θείες της.
• Για το προηγούμενο επεισόδιο: Φυσικά και η Gina Torres θα προλάβαινε να σκοράρει εμφάνιση ακόμα και στο Pushing Daisies. Και ήταν ως συνήθως θεά, σε έναν γαμάτο ρόλο.
• Σε έναν παράλληλο κόσμο όπου το Pushing Daisies είναι τεράστια mainstream επιτυχία, το Little Gum Shoe θα είχε κυκλοφορήσει ως παράλληλο promotion, και φυσικά θα έστεκε περήφανα στη βιβλιοθήκη μου, κάπου εκεί κοντά στο Bro Code.

Αυτά από μένα. Τον Bryan Fuller ήδη τον αγαπούσα από το Wonderfalls, αλλά χάρη στο Pushing Daisies τον λατρεύω δίχως όρια. Για το επόμενο προσωπικό του project, θα έχω κατασκηνώσει στην ουρά από το προηγούμενο βράδυ. :)

.

Pushing Daisies 2x11 'Window Dressed to Kill'

Φιλί για το ITV.

Mόνο εγώ είχα το χαζό χαμόγελο της ευτυχίας για 40 λεπτά στο πρόσωπό μου; Δε νομίζω! Μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ αν μου φάνηκε τόσο υπέροχο το επεισόδιο επειδή μου είχε λείψει τόσο πολύ η σειρά, αλλά βασικά δε με νοιάζει. Έχουμε ακόμα μόνο δύο τέτοια υπέροχα δωράκια, και αν αυτό ήταν ένδειξη για το τι θα ακολουθήσει, μας βλέπω πάλι να βρίζουμε ομαδικά σε 2 βδομάδες από σήμερα.

Δε θυμάμαι πάρα πολλά από το στόρι και πού το είχαμε αφήσει (έχουν περάσει πολλοί μήνες, και ήταν και αχρείαστα περίπλοκο σε σημεία) αλλά συναισθηματικά το πιάνεις με τη μία. Η Olive αγαπάει τον Ned. O ταριχευτής αγαπάει την Olive. O Ned αγαπάει την Chuck. Or... does he; Well, he does. Αλλά ήταν υπέροχες οι σκηνές που αναρωτιόταν κι αυτός αλλά και η Chuck αν θα είναι ποτέ αρκετό αυτό που έχουν οι δυο τους. Η σειρά έχει καταφέρει να στήσει ένα ερωτικό τρίγωνο αποτελούμενο από τρεις ανθρώπους για τους οποίους όλοι μας θέλουμε ειλικρινά ό,τι καλύτερο, και είμαι πολύ περίεργος πού θα το πάει ο Fuller στα δύο τελευταία επεισόδια.

Στο μεταξύ εδώ είχαμε υπόδειγμα επεισοδίου ensemble procedural σειράς, με όλο το καστ να έχει κάτι να κάνει και πλοκές που σε είχαν διαρκώς να μαντεύεις. ΟΚ, αυτή με τα παράθυρα δε σε είχε να μαντεύεις-- ο Willie Garson ήταν προφανώς ο δολοφόνος ως ο γνωστότερος από τους guest stars, αλλά η όλη διαδικασία ήταν φανταστική. Και μόνο σαν concept, δηλαδή. Τύπος δολοφονεί window dressers μέχρι να πετύχει την αληθινή ιδιοφυία πίσω από τη δημιουργία. Btw, το δεύτερο παράθυρο, εκείνο με το φόνο της Coco... αριστούργημα;

Aλλά όλα τα λεφτά ήταν τα όσα συνέβαιναν στο Pie Hole και στα 'πέριξ' αυτού, με την Olive να προσπαθεί να κατανοήσει τις διπλές αρνήσεις του Ned (τέλειος συμβολισμός για την αβεβαιότητα αυτού να το γυρίσει σε κατάφαση), τον Ned να αγκαλιάζει επιτέλους τον inner Superman του (το μοτίβο της σκηνής με τον ρινόκερο ήταν ξεσηκωμένο από κάθε σκηνή του μύθου του Superman που άξιζε ποτέ) και την Olive να τραγουδάει το 'Hello' του Lionel Richie (δεν ήταν 'Eternal Flame', αλλά δεδομένου οτι εκείνο ήταν πιθανότατα η αγαπημένη μου στιγμή ολόκληρου του τηλεοπτικού 2008, θα συμβιβαστώ!)

Κυρίως, το τέλειο twist σχετικά με την αληθινή σχέση της Olive με τους 'απαγωγείς' της, που όχι μόνο ήταν -hello!- τέλειο, αλλά έδωσε και ένα πανέξυπνο παραλληλισμό με την παρούσα συναισθηματική της φάση. Από αυτούς τους παραλληλισμούς που βγαίνουν λιγότερο σαν κύρηγμα που σου χτυπάει το κεφάλι με ένα σφυρί (hello, οποιοδήποτε medical show έχω παρακολουθήσει στη ζωή μου!) και περισσότερο σαν κάτι ζεστό και υπέροχο κατευθείαν από την καρδιά.

Όπως και οτιδήποτε άλλο είδαμε σε αυτό το επεισόδιο. Dammit, θα μου λείψει αυτή η σειρά. Two eps to go. :(

.

What Would Ned Do?

Είναι μέρες που συνειδητοποιείς πόσο σου λείπει το Pushing Daisies.

Oh well.

Σόρι για τις νεκρές μέρες, μέσα στο επόμενο διήμερο ελπίζω σε πλήρες catch-up. Και μια που ανέφερα την λατρεμένη σειρά του Bryan Fuller, ανακοινώθηκε πριν λίγες μέρες η κυκλοφορία της σε DVD τον Ιούλιο, οπότε ξέρουμε πότε θα δούμε τα τελευταία 3 επεισόδια ακόμα κι αν το ABC δε σώσει να μας την κάνει τη χάρη.

.

2008 / #6 / Pushing Daisies

ABC | Season Two
Τι να πεις; To μελίσσι, τα ατελείωτα πόδια των νεκρών κλόουν, το 'Eternal Flame', η Debra Mooney ως mama Cod, οι Νορβηγοί ντετέκτιβ, το 'Gum Shoe', το φαγητένιο πόκερ, το πάθος της Swoosie Kurtz. Αλήθεια, το όλο show ήταν και παραμένει μια μικρή τελειότητα, που χαίρομαι που την είχαμε κοντά μας έστω και για μόλις δύο κουτσουρεμένες σεζόν. Mε βλέπω να επιστρέφω σε αυτό συχνά στο μέλλον: 'Eternal Flame', indeed.

~

Σχετικά:
'Bzzzzzzzzz!': Season 2 premiere
'Circus Circus': Οι νεκροί κλόουν
'Frescorts': H Debra Mooney
'Dim Sum Lose Sum': Food poker
'Comfort Food': Eternal Flame :)

.

Stuff of legend

Πάμε ένα από αυτά τα απαραίτητα μεσοβδόμαδα posts που μαζεύουν ό,τι πρέπει να καλυφθεί πριν το συνήθη χαμό της Πέμπτης βράδυ. Κατά σειρά, σχόλια μετά το άλμα για 'Pushing Daisies', 'Chuck' και 'House'.

Το 'Pushing Daisies' (2x09 The Legend of Merle McQuoddy) έρχεται από καρα-λατρεμένο επεισόδιο και δεν στέκεται στο ίδιο ύψος. Το αστυνομικό μυστήριο έπεσε flat όσο κι αν οι συνδυασμένες δυνάμεις Chenoweth-McBride έδωσαν απολαυστικό κωμικό χρυσό, καθώς το ενδιαφέρον βρισκόταν στο άλλο sub-plot.

Εκεί, τα δύο lovebirds μας προσπαθούν να ανταπεξέλθουν στα νέα δεδομένα του μπαμπά Chuck και δεν τα πολυκαταφέρνουν. Η χημεία των δυο τους όπως πάντα φανταστική, θα μου πούλαγε τα πάντα: πάρτε τη σκηνή που η Chuck αυθόρμητα σκεπάζει τον Ned με ό,τι υλικό ήταν αυτό που βρήκε μπροστά της, απλά για να τον αγκαλιάσει. Υπέροχο; Η σκηνή της ξυλομαχίας του μπαμπά με τον αγαπητικό (όπως η ίδια η Chuck το έθεσε) ήταν series highlight δίχως αμφιβολία, και η κατάληξη αν και προβλέψιμη δίνει ώθηση για μια συναρπαστική τελική ευθεία επεισοδίων...

...που μπορεί και να μην έρθει ποτέ. Oh well. Αναμένουμε.

~-~

To 'Chuck' (2x10 Chuck vs. the DeLorean) όμως πήρε την εβδομάδα κι έφυγε! Best things of the TV week so far, για μια σειρά με όλο και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Ποιος να το έλεγε οτι το focus στην Sarah, εκτός από πιο ζεστό (αναμενόμενο αυτό) θα ήταν και αστειότερο από εκείνο στον Casey, και από όλα τα άλλα φετινά επεισόδια, βασικά!

Η όλη ιστορία με τον Chuck ως Lichtenstein ήταν κωμικός χρυσός, και οι πολλαπλές '80s αναφορές για το b-story του Morgan έκαναν ανεκτίμητα αυτά τη φορά και τα συμβάντα στο Buy More, ενώ οι δύο ιστορίες τυλίχθηκαν αποτελεσματικά στο τέλος. Αλλά μιλώντας για τις αναφορές, πραγματικά, τι ήταν καλύτερο από όλα; Kαι δεν τις κράταγε κιόλας! Πάνω που πας να συνέλθεις από τη θέα του DeLorean, σκάει από πάνω το 'Oh Yeah' των Yello! Σε ένα Q&A που είχα την τύχη να κάνω με την music supervisor Alexandra Patsavas για το FREE (λογικά θα εμφανιστεί στο επόμενο τεύχος, δεν είμαι σίγουρος), μου είπε οτι η χρήση του 'Oh Yeah' στο 'Ferris Bueller's Day Off' είναι γι'αυτήν ο ιδανικός συνδυασμός εικόνας και μουσικής, και τώρα προφανώς βρήκε την ιδανική ευκαιρία για να του αποδώσει τον κατάλληλο φόρο τιμής. Κανένα show δεν τιμά τα '80s όπως το 'Chuck'.

Κατά τα άλλα, συνεχίζοντας την παράδοση που θέλει τον Gary Cole να είναι γαμάτος σε ό,τι κάνει (δυστυχώς και στο 'Entourage', όπου θα είναι regular από του χρόνου), τον λάτρεψα ως πατέρα της Sarah, ειδικά από τον τρόπο που η μεταξύ τους σχέση δεν προσεγγίστηκε από τη σειρά με μια σειρά αφόρητων κλισέ. Ούτε μεγάλες πίκρες, ούτε ατελείωτο δράμα, ούτε αυτά τα ενοχλητικά διαφωτιστικά breakthroughs που συμβαίνουν σε ένα παράθυρο 42 λεπτών, τίποτα, μόνο ειλικρινές συναίσθημα, ωραία δράση, χιούμορ, εξαιρετική χημεία μεταξύ των βασικών παικτών, και υπέροχη κλιμάκωση: με τον μπαμπά να εγκρίνει το γαμπρό, να μοιράζονται μια γλυκιά σκηνή, και όλα στην πλάτη ενός πολύ συναισθηματικού αποχαιρετισμού μεταξύ της Sarah και τους πατέρα της, δίχως περιττά σιρόπια.

Ιδανικό, ιδανικό, ιδανικό.

~-~

Σε αντίθεση με το 'House' (5x11 Joy to the World) που έχει παγιδευτεί σε έναν κύκλο επανάληψης ιστοριών και συναισθημάτων, την ώρα τουλάχιστον που δεν αναλώνεται στην ανάπτυξη μιας σχέσης μεταξύ ανθρώπων που δεν έχουν την παραμικρή χημεία, και εκ των οποίων ο ένας (η μία δηλαδή) μας έχει πάρα πολύ τσακίσει τα νεύρα. Δηλαδή ελπίζουμε να μειωθεί λίγο το screen time της κι αυτοί πάνε και της δίνουν σχέση με τον Foreman; Δύσκολα τα πράγματα στο μέλλον!

Τουλάχιστον οι λίγες σκηνές της Cuddy ήταν καθηλωτικές, αλλά γιατί τόσο μικρό focus; Α ναι είχαμε δουλειά να παρακολουθούμε τον Foreman και την 13 να κάνουν διάφορα πράγματα που δε μας νοιάζουν. Αν το επεισόδιο σώζεται από κάτι, είναι από τις μικρές σκηνές-διαμάντια του House στην κλινική απέναντι σε ανόητους και ξεκαρδιστικούς ανθρώπους που απλά δοκίμαζαν τα όρια της ψεύτικης καλοσύνης του σε ξεκαρδιστικό βαθμό. ("Do I look stupid?") Το οτι μπόρεσε και βγήκε κερδισμένος από την όλη υπόθεση κάνοντας ένα μισό καλό, κερδίζοντας το στοίχημα με τον Wilson, και λέγοντας το πιο απολαυστικό πειστικό και εξωφρενικό ψέμα της ζωής του, ήταν απλά για bonus. Αν δεν ήταν κάποιες στιγμές σαν αυτή, θα σκεφτόμουν σοβαρά να μείνω για την υπόλοιπη μισή σεζόν μακριά από τη σειρά για να δω πώς μοιάζει.

The news from Fabletown

Mια γρήγορη ματιά σε αξιοσημείωτα νέα από τις τελευταίες μέρες:

To ΑBC παρήγγειλε σενάριο πιλότου για τη μεταφορά του φανταστικού κόμικ 'Fables' του Bill Willingham που εκδίδεται από τη DC/Vertigo εδώ και πολλά χρόνια. Βασικά κάθε χαρακτήρας παραμυθιού είναι υπαρκτό ον, και όλοι μαζί έχουν εκδιωχθεί από τη μυθική Fabletown από έναν αγνώστου -αρχικά- ταυτότητας εχθρό. Τώρα έχουν τη δική τους κρυφή συνοικία, κάπου στη Νέα Υόρκη. Όλα αρχίζουν όταν ο Bigby Wolf και η Snow White--

O T.R. Knight θέλει να φύγει από το 'Grey's Anatomy'. Όχι οτι τον αδικώ ή τίποτα τέτοιο, στον πάγκο κάθεται φέτος. Απλά κουράστηκα. Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα.

Το NBC κόβει την ώρες που διαθέτει εβδομαδιαία για original programming, δίνοντας καθημερινά το timeslot των 10 στο κωμικό σαγόνι του Jay Leno. Αυτό αποτελεί άσχημα νέα για πολλούς λόγους, αρχικά γιατί ο Leno δεν είναι αστείος. Κατά δεύτερον και κυριότερον, γιατί οι διαθέσιμες ώρες για προγραμματισμό της προκοπής μειώνονται δραματικά, χτυπώντας τις πιθανότητες των λιγοστών shows του δικτύου για ανανέωση. (Για ανάπτυξη νέων ας μην τα πολυσυζητάμε καλύτερα.) Ε, βάλτε και τίποτα φριχτά reality shows, βάλτε και τίποτα διασκευές μεξικάνικων σαπουνόπερων που θα έχει αγοράσει το NBC από την εταιρεία του διευθυντή του, μια χαρά. Και όχι οτι θα έσκαγα, αλλά δίνει πολύ κακό προηγούμενο αυτό το πράγμα. Πριν 2 χρόνια το NBC είχε καλύτερο πρόγραμμα κι απ'το ΗΒΟ, γαμώτο.

By the way o Hollywood Reporter έγραψε κάπου οτι ο Bryan Fuller θα πιάσει δουλειά -αδιευκρίνιστη- στο 'Heroes' από το 20ο επεισόδιο της σεζόν. Πέραν αυτού κανείς δεν ξέρει, ούτε για τον Fuller που υπέγραψε για 2 χρόνια με την Universal, ούτε για το "Heroes' που σε κάποια φάση θα πρέπει να ανανεωθεί κιόλας.

Α, το 'Pushing Daisies' θα έχει proper finale, λέει ο Ausiello, και τα 3 τελευταία επεισόδια παίζει να παιχτούν σερί σε μία νύχτα μέσα, εκεί στις αρχές Γενάρη. Καλά νέα όλα, μην αγωνιούμε κιόλας.

Αυτό γαμάει.

Ο Ben Silverman για το NBC αναπτύσσει reality show για τον Αλέξη Κούγια, όπου 12 δολοφόνοι, βιαστές, έτεροι μεγαλοδικηγόροι και λοιποί εγκληματίες εν πάσει περιπτώσει, θα διαγωνίζονται σε κάθε σεζόν για να απαντήσουν στην ερώτηση 'Who Wants to Be a Murderer!' Σε κάθε επεισόδιο, βάσει ψήφων του κοινού, θα αποβάλεται από την Προστασία Κούγια κι ένας από τους εγκληματίες, μπαίνοντας έτσι απευθείας στη φυλακή για το έγκλημά του. Ο εγκληματίας που θα μείνει τελευταίος επιζών θα κερδίσει την Υπεράσπιση Κούγια στο δικαστήριο, επιτυγχάνοντας έτσι την αθώωσή του όσο μεγάλο κι αν είναι το έγκλημά του! (ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΑΛΗΘΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ.)

^ Το τελευταίο item ελέγχεται για την αλήθεια του. O Michael Ausiello δεν το έχει μεταδώσει ακόμα. Ως τότε θεωρήστε το απλώς μια φήμη.

(Συγχωρέστε με για αυτό το διάλειμμα για έκτακτο δελτίο, δε θα ξανασυμβεί. Συχνά.)

Eternal Flame

Ναι, είναι για επεισόδια σαν κι αυτό που η φλόγα του 'Pushing Daisies' θα καίει αιώνια! (*πετάνε γιαούρτια*) Σχόλια μετά το άλμα για αυτό, το 'Fringe' και το 'House'.

Χωρίς να έχει σταματήσει να μου αρέσει σε κάποιο σημείο του, η αλήθεια είναι οτι τη φλόγα για το 'Pushing Daisies' (2x08 Comfort Food) την ένιωθα να ψιλοσβήνει μέσα μου τελευταία. Και βρήκαν τώρα, που είχα κάνει την ειρήνη μου με το κόψιμό του, να μας δώσουν αυτό που μπορεί και να είναι το καλύτερο επεισόδιο που έχουν κάνει μετά τα 2 πρώτα-- σίγουρα το καλύτερο φετινό. Απόλυτη τελειότητα, με όλους τους χαρακτήρες να χρησιμοποιούνται στο έπακρο, τις διάφορες πλοκές να αναπτύσσονται υποδειγματικά και να μην περιπλέκονται αχρείαστα, και τις μικρές στιγμές ζάχαρης να έρχονται στο τέλειο ποσοστό που μόνο αυτή η σειρά ξέρει να πετυχαίνει ορισμένες φορές.

Αγαπημένα πραγματάκια: ο Emerson να απολαμβάνει τη γουλιά του καφέ, η χημεία του Lee Pace με την Kristin Chenoweth, η στιγμή που αποκαλύπτεται οτι η Chuck κρύβει τον πατέρα της στη σοφίτα, το ασυνήθιστα ευθύ μυστήριο της βδομάδας (και το οτι λύθηκε χωρίς τον Emerson), ο τρόπος με τον οποίο ο Ned έπεισε την Olive να τον βοηθήσει (και το απόλυτο χαμόγελο ευτυχίας στο πρόσωπό της όταν της είπε οτι "δεν είναι μόνος"), η Beth Grant να επαναλαμβάνει τον ίδιο ρόλο που είχε και σε ένα επεισόδιο του 'Wonderfalls', και η Olive να τραγουδάει το 'Eternal Flame' των Bangles με τον Ned να τη διακόπτει σε όλα τα σωστά σημεία και αυτή να συνεχίζει να τραγουδάει με όλους τους σωστούς τρόπους.

Δε θέλω να το πολυκουράσω, ούτε να κάτσω τώρα να πολυσκεφτώ τις συνέπειες του επεισοδίου στο ongoing arc, θα έχουμε κι άλλα επεισόδια γι'αυτό. Είναι ένα από εκείνα τα μαγικά 40λεπτά που είναι απλά σωστά, και το νιώθεις χαζεύοντάς τα και μη θέλοντας να τελειώσουν. 5 to go, γαμώτο. Μόλις με έπιασε κι εμένα η στεναχώρια. :(

~-~

Το 'Fringe' (1x10 Safe) είμαι στα όρια του να σταματήσω να ασχολούμαι εδώ και 4-5 βδομάδες, αλλά οι άτιμοι πέτυχαν διάνα αυτή τη βδομάδα. Όχι οτι δεν είχε καρα-προβλέψιμα κομμάτια διάσπαρτα μες στο επεισόδιο, αλλά η απέραντη coolness του cold open με έβαλε γερά μες στο επεισόδιο και για μια φορά αυτό που ακολούθησε κατόρθωσε να μη με χάσει. Tι να πω, blame the time machine.

Γιατί σοβαρά, ποιο το νόημα να έχεις μια sci fi σειρά, και τον JJ Abrams από πίσω της, αν δεν την πήξεις σε υπέροχα γελοία concepts που είναι και ο απόλυτος λόγος για τον οποίο λατρέψαμε το 'Ailias' πριν το πνίξει η Melissa George; Οπότε ναι, βάλε σκιώδεις οργανώσεις να περνάνε μέσα από τοίχους για να κλέψουν από μια σειρά κιβωτίων αριθμημένων σύμφωνα με την ακολουθία Fibonacci τα εργαλεία για να φτιάξουν μια χρονομηχανή που θα τους βοηθήσει να απελευθερώσουν από τη φυλακή τον Γερμανό Hannibal Lecter της σειράς-- και ποιος ξέρει τι άλλο, μελλοντικά.

Βάλτε λίγο διασκεδαστική χημεία μεταξύ των Bishops, την απαγωγή της Olivia που χάρη στο mindmeld της με τον John τώρα είναι πιο ενδιαφέρουσα από ποτέ, και ξαφνικά έχουμε περισσότερους λόγους να παρακολουθούμε το show, από το πρώτο του 5λεπτο. Εγώ πάντως το δηλώνω οτι δε βλέπω την ώρα να βουτήξουμε βαθύτερα στην -χωρίς αμφιβολία- συγκλονιστικά over the top μυθολογία που θα έχει μαγειρέψει ο JJ με τους αξιωματικούς του. Ας μην ξεχνάμε οτι και το 'Alias' μέχρι το διπλό επεισόδιο του Tarantino στα μέσα της πρώτης σεζόν, μια βλακεία ήταν.

~-~

Tέλος το 'House' (5x10 Let Them Eat Cake) αχ το 'House'. Tα σωθικά μου βαρέθηκαν μέχρι αηδίας πλέον την 13 που όπως πολύ λεπτά -όσο κι εύστοχα- ετέθη από σχολιαστή του blog, "Tin 13 tou House thelo na tin valo kato kai ba tin arxiso sta xastoukia! PETHANE EPITELOUS PALIOATALANTI! PETHANE!" Tώρα, με την Olivia Wilde εξακολουθώ να μην έχω κανένα πρόβλημα, καθότι κουκλάρα και αξιοπρεπής ηθοποιός, αλλά ειλικρινά δεν αντέχω άλλο να της φέρονται οι συγγραφείς σα να είναι οριακά πιο σημαντική κι από τον ίδιο τον House η χαρακτήρας της.

Και η διαρκής περιστροφή του show γύρω από αυτήν (δίνοντάς της με συνέπεια το b-story ή ακόμα και το a-story κάθε βδομάδας) έχει μετατραπεί στον ελέφαντα στο δωμάτιο που αδυνατείς πλέον να αγνοήσεις. Πολύ απλά το οτι πεθαίνει δεν την κάνει συναρπαστικό χαρακτήρα, σίγουρα όχι πιο σημαντικό από τον Chase (τον οποίον έχω απροσδόκητα απολαύσει στις ελάχιτες φετινές του εμφανίσεις) ή από τον Kutner ή τον Taub. Πεθαίνει. Μπράβο της. Στο καλό, εμείς τι φταίμε;

Για 2-3 βδομάδες φέτος είχα αρχίσει να ξαναμπαίνω στο ρυθμό της σειράς, με μια σειρά καλών επεισοδίων που εστίαζαν στη δυναμική του House με την Cuddy και -κυρίως- τον Wilson. Kαι μετά, ξανά, αδιαφορία. To show ήταν τόσο καλό πέρσι, τι στα κομμάτια τους ταϊσανε εκεί πέρα κατά τη διάρκεια του summer break;

The facts were these:

To 'Pushing Daisies' ολοκλήρωσε την παραγωγή των 13 του επεισοδίων για τη 2η σεζόν. Το ABC δεν παρήγγειλε επιπλέον ώρες, και η σειρά κόπηκε άδοξα. Ο Bryan Fuller συζήτησε με τη DC Comics για το ενδεχόμενο να ολοκληρωθεί η ιστορία της σειράς σε έντυπη μορφή, κλείνοντας τα πάμπολλα ορθάνοιχτα threads. Χωρίς να απογοητεύεται, διαπραγματεύτηκε έπειτα με τη Disney τη μεταφορά των Daisies στη μεγάλη οθόνη, για μια περιπέτεια αυτοτελή, δίχως το βάρος των threads της σειράς, που πλέον είχαν ολοκληρωθεί στο κόμικ. Όσο για την τηλεοπτική του καριέρα, ο Bryan Fuller ανέλαβε την ηλεκτρική καρέκλα του showrunner για το προβληματικό 'Heroes', το οποίο στην 4η σεζόν του απόλαυσε κριτική και εμπορική αποδοχή άνευ προηγουμένου.

All was well again.

In the world of news

> To 'Lost' ανακοίνωσε πρεμιέρα για την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου με διπλό επεισόδιο, και στη συνέχεια θα παίζει κάθε Τετάρτη στις 9. Και για όσους κρατάνε σημειώσεις, ναι, αυτό είναι πράγματι το timeslot του 'Pushing Daisies'. (EW.com)

> Στην όλο, λοιπόν, και πιθανότερη περίπτωση κοψίματος της σειράς, ο Bryan Fuller απαντώντας στη συλλογική κραυγή βοήθειας του εξέπεμψε η pop culturedom είπε ευθέως οτι ναι, φυσικά και θα γύριζε στο 'Heroes'. (ΕW.com)

> Συνεχίζοντας λίγο το HeroesGate, η UbiSoft ανακοίνωσε οτι ακυρώνει το videogame που είχε στα σκαριά βασισμένο στη σειρά. Ειλικρινά, φαντάζομαι κάποιο κουστούμι της Universal να έχει βάλει τα κλάμματα και να φωνάζει τη μαμά του αυτή τη στιγμή. (Newsarama)

> Aς πούμε κι ένα ευχάριστο! Η Reiko Aylesworth, δηλαδή ο πιο λατρεμένος όλων των λατρεμένων από τους χαρακτήρες που έχουν παίξει ποτέ στο '24', θα περάσει για τουλάχιστον 4 επεισόδια από το 'Lost'! Whee! (TV Guide)

> To NBC συνεχίζει, εντυπωσιακά, να δίνει full seasons σε σειρές που κανείς δε βλέπει και κανείς δεν πολυγουστάρει κιόλας. Μετά τα 'Knight Rider' και 'Kath & Kim' σειρά τώρα παίρνει το 'Life', όχι φυσικά οτι είναι κι αυτό τόσο κακό. But still, weird. (Variety)

> Και εντάξει, τηλεοπτικό δεν είναι, αλλά μήπως παρόλ'αυτά μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει αυτό εδώ το πράμα;

Aυτά.

Pushing Daisies 2x05 'Dim Sum Lose Sum'

Σχόλια μετά το άλμα για το poker-licious επεισόδιο 'Pushing Daisies'.

Χριστέ μου, αυτές οι πλοκές τι θέλουν από τη ζωή μου; Νιώθω λες και βλέπω 'Shield' ώρες-ώρες. Ως συνήθως παράτησα την προσπάθεια να ακολουθήσω το όλο μπέρδεμα κάπου γύρω στα μισά του επεισοδίου, καθώς όχι μόνο με ενδιέφερε ακόμα λιγότερο από όσο νιώθω οτι ενδιαφέρει και το ίδιο το show, αλλά την ίδια στιγμή είχαμε πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα να συμβαίνουν.

(Αν και χτύπαγα παλαμάκια σαν ηλίθιος όταν η γυναίκα που ζήτησε τη βοήθεια του ντετέκτιβ αποδείχθηκε οτι -φυσικά!- λέγεται Lei Di. Κι επίσης πόσο τέλεια ήταν η μεταμφίεση σε Bernie Mac; Γιατί αυτό ήταν φυσικά! Και πάνω απ'όλα... food poker;! Ιδιοφυές. Απίστευτο. So Pushing Daisies.!)

Κυρίως οτιδήποτε είχε μέσα τον Emerson, που πήρε το βαρύτερο focus του μέχρι σήμερα. Ανάμεσα σε αυτό και το προηγούμενο επεισόδιο, πρέπει να πω οτι η σειρά μου αρέσει ακόμα περισσότερο όταν εστιάζει στον ξεκαρδιστικό straight man του Chi McBride παρά σε οποιαδήποτε παραλλαγή του προβλήματος στη σχέση του Ned και της νεκρής του νύφης. Και εδώ επιπλέον πήραμε κι ένα ongoing arc για τον Emerson, με τη θεά Simone να επιστρέφει μετά το περσινό της λατρεμένο ντεμπούτο, να του βάζει τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι, να σώζει τη μέρα, και να του φωνάζει "Come!" στην prime-time. Nice.

Για τα οικογενειακά του Ned τώρα δεν ξέρω τι να σκεφτώ. Αρχικά σκέφτηκα (όπως και οι πάντες, βασικά) οτι ο μυστηριώδης ξένος Dwight θα ήταν όντως ο πατέρας του Ned, αλλά στο φινάλε μοιάζει να απορρίπτεται αυτός ως εκδοχή. Τι θέλει δεν ξέρω, πάντως το σίγουρο είναι οτι αργά ή γρήγορα κάπου έπρεπε να πάει η σειρά σε σχέση με τον χαμένο πατέρα-- και όπως προς μεγάλη μας ευχαρίστηση συνθίζει, το έκανε γρήγορα. (Να ελπίζουμε κάτι παρόμοιο και για την κόρη του Emerson;) Το περιτρυγρίζουν για καιρό τώρα το θέμα της εγκατάλειψης του μικρού από τον πατέρα του, οπότε είμαι σίγουρος οτι κάτι καλό θα έχει ετοιμάσει ο Bryan Fuller-- αλλά σύντομα please!

Εκτός του οτι κάνει καλύτερο storytelling, ο επιπλέον λόγος για τον οποίον βιάζομαι είναι διότι -ας το ομολογήσουμε πλέον- το νιώθουμε κάπως το τέλος να έρχεται και τουλάχιστον ας φύγουμε με κάποιες βασικές ιστορίες να έχουν ειπωθεί. To επεισόδιο αυτό σημείωσε μεν season high, αλλά το έκανε όντας το μόνο original programming των 4 μεγάλων δικτύων. (οι άλλοι 3 έδειχναν ταυτόχρονα το ημίωρο διαφημιστικό του Οbama.) Αν η άνοδος του 14% είναι αρκετή για να δώσει νέα πνοή θα το δούμε, αλλά για την ώρα το μόνο σίγουρο είναι οτι για τις επόμενες δύο -sweeps- εβδομάδες, το show κάθεται στον πάγκο. Ποτέ καλό αυτό.

Pushing Daisies 2x04 'Frescorts'

OK, έχασα τελείως το προηγούμενο επεισόδιο, αλλά για να είμαι ειλικρινής και όταν το είδα δεν ένιωσα κάποια ιδιαίτερη ανάγκη να γράψω κάτι γι'αυτό-- ήταν για διάφορους λόγους αυτό που μου άρεσε λιγότερο σε όλη τη σειρά μέχρι σήμερα. Σχόλια λοιπόν απευθείας για το 4ο επεισόδιο 'Pushing Daisies' μετά το άλμα.

Wow, πραγματικά δεν τους νοιάζει καθόλου πλέον τι συμβαίνει με την πολή της βδομάδας, ε; Δηλαδή πραγματικά, μιλάμε οτι εδώ ξεπέταξαν το whodunnit του μυστηρίου μέσα σε ένα narration του Jim Dale! Και δε με πειράζει αυτό, γιατί δε χάσαμε καθόλου από την ώρα που περάσαμε με τον Emerson και τη φοβερή μαμά του, την υπέροχη Debra Mooney του 'Everwood'.

Έχουμε πει κατ'επανάληψη οτι ένα από τα υπέροχα πράγματα αυτής της σειράς είναι το πώς δεν αφήνει ερωτήματα και μυστικά να ξεχειλώνουν μέχρι το σημείο που έχουν σταματήσει να μας ενδιαφέρουν όλους. Όπως η Chuck έμαθε για την αληθινή αιτία του θανάτου του πατέρα της και συγχώρεσε τον Ned στο επόμενο επεισόδιο ή όπως φέτος έχουν κυκλοφορήσει γενικά όλες οι πληροφορίες που μια σαπουνόπερα θα εκμεταλλευόταν με έναν πιο φτηνιάρικο τρόπο, έτσι και εδώ ο Emerson με τη μητέρα του έρχονται σε μια πιο ξεκάθαρη θέση, ενώ και η όλη ιστορία με τη χαμένη κόρη παίρνει μια νέα στροφή γιατί είχε αρχίσει να παλιώνει κάπως.

To timing των Cods ήταν τέλειο (η σκηνή της ταυτόχρονης ανάκρισης ήταν φανταστική!) και η Mooney θεά στο ρόλο, ενώ λάτρεψα το οτι εντελώς casually η μητέρα του Emerson απλώς είναι λευκή. Έτσι. Πραγματικά ελπίζω να την ξαναδούμε πριν το τέλος της σειράς, ίσως όταν επιτέλους έχουμε κάποια εξέλιξη με τη χαμένη εγγονή της; (Είναι προφανές οτι σύντομα θα έχουμε εξελίξεις σε αυτό το μέτωπο, αλλιώς οι συγγραφείς δε θα μας το υπενθύμιζαν σε κάθε επεισόδιο.)

Κι ενώ και το non-Emerson κομμάτι του επεισοδίου κύλαγε μια χαρά σε γενικές γραμμές (γεια σου David Arquette! Δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το πώς νιώθω για το χαρακτήρα σου, ακόμα!), το σημείο του που με ιντρίγκαρε περισσότερο ήταν το φινάλε, με το γδύσιμο της Chuck. Πρέπει εδώ να υποθέσουμε οτι οι δυο τους έχουν βρει κάποιον τρόπο να ολοκληρώνουν τη σχέση τους παρά την προφανή δυσκολία; (Εκτός κι αν η Chuck ξεχύθηκε σε αποστολή αυτοκτονίας στο διαμέρισμα του Ned. :P)

(Άρα αυτός γι'αυτό έκανε έτσι που είχε φύγει η άλλη. Εμ!)

Kλείνω με μια άσχημη νότα, δηλαδή το ratings report που δυστυχώς έχει έρθει σε πιο δυσμενή επίπεδα από εκεί που το είχαμε αφήσει την τελευταία φορά που συζητήθηκε το show. Από τότε, τα υπόλοιπα περσινά returning shows του ABC έχουν σταθεροποιηθεί (σε χαμηλά επίπεδα, βέβαια) ενώ αυτό συνεχίζει να αιμορραγεί θεατές. Θα άρχιζα, πια, να ανησυχώ. :(

Pushing Daisies index

Pilot Watch
Review

Season 1
1x01 Pie-lette
1x02 Dummy
1x03 The Fun in Funeral
1x04 Pigeon
1x05 Girth
1x06 Bitches
1x07 Smell of Success
1x08 Bitter Sweets
1x09 Corpsicle

Season 2
2x01 Bzzzzzzzzz!
2x02 Circus Circus
2x04 Frescorts
2x05 Dim Sum Lose Sum
2x08 Comfort Food
2x09 The Legend of Merle McQuoddy
2x11 Window Dressed to Kill
2x13 Kerplunk


Extras
R.I.P. Pushing Daisies
2008-2009: The Year in Song
Best of 2008 (#6)
Best of 2007 (New Show of the Year)

.

Pushing Daisies 2x02 'Circus Circus'

Σχόλια για το επεισόδιο-τσίρκο μετά το άλμα.

Σε κάποια φάση βαρέθηκα και παράτησα την προσπάθεια να ακολουθήσω την πλοκή, αλλά όπως πολλές φορές συμβαίνει με αυτή τη σειρά βρήκα πως αυτό δεν είχε την παραμικρή σημασία, γιατί το επεισόδιο ήταν και πάλι πηγμένο σε φανταστικές μικρές λεπτομέρειες.

Κλόουν! Γιατί δεν είχε κάνει ακόμα επεισόδιο σε τσίρκο το 'Pushing Daisies';! Ειλικρινά, και μόνο η σκηνή με τους νεκρούς κλόουν θα δικαιολογούσε ολόκληρη την ύπαρξη της σειράς. Το γκαγκ γίνεται μεν κάπως προβλέψιμο, αλλά το ύφος του Ned και του Emerson πουλάνε τη σκηνή, και η στιγμή μάλιστα που περνάνε οι τύποι κουβαλώντας σα να μη συμβαίνει τίποτα τα ατελείωτα πόδια ενός κλόουν πρέπει να πέθανα λιγάκι από τα γέλια.

Ο Emerson γενικά έκλεψε με ευκολία ένα ακόμα επεισόδιο-- ο Chi McBride είναι τόσο καλός που δε με πειράζει ακόμα και το γεγονός οτι οι συγγραφείς το έχουν παρατραβήξει με τις αναφορές στην κόρη του. (Ναι, το πιάσαμε το υπονοούμενο, δε χρειαζόταν ο Emerson να ανοίξει το 'Gum Shoe' τη στιγμή που η πελάτισσα ήταν ακόμα στο γραφείο του!)

Και πρέπει οπωσδήποτε να αναφερθεί η άλλη στιγμή ανθνολογίας, απλά τέλεια και understated: o Ned λέει στην Chuck το πιο corny πράγμα στην ιστορία του Οποτεδήποτε (κάτι για κουκούλια και πεταλούδες και τέτοια), ο Emerson πλησιάζει από πίσω και του λέει "You did not just say that," κι εκεί που νομίζαμε οτι αυτό ήταν το -καλό, αλλά παλιό- punchline, ο Νed λέει το απρόβλεπτο και ξεκαρδιστικό "Did not. Know. You. Were there," με απίθανο delivery από τον Lee Pace. Α! Και ο μίμος! Γαμώτο, τι να πρωτοπιάσεις από το επεισόδιο πια; Πόσο τέλειο ήταν όταν ο Emerson απλά του σήκωσε όπλο μες στη μούρη και άρχισε να μιλάει;

Mε τις θείες (ψευδο-θείες; μανάδες; θετές θείες; γειτόνισσες;) της Chuck μια μπάλα έχω αρχίσει να την ψιλοχάνω, είναι η αλήθεια, αλλά η Swoosie Kurtz με πράσινο eye-patch είναι πάντα καλοδεχούμενη, και η χημεία της με την Christine Chenoweth φοβερή. Τι pairing!

Pushing Daisies 2x01 'Bzzzzzzzzz!'

Σχόλια για την πρεμιέρα του 'Pushing Daisies' μετά το άλμα.

Εντάξει, αυτό ήταν υπέροχο. Είχαν περάσει καμιά δεκαριά μήνες από την τελευταία φορά που είδαμε επεισόδιο του λατρεμένου μας prime-time παραμυθιού και ίσως να είχαμε ξεχάσει ακριβώς πόσο πολύ μας κάνει να θέλουμε να αγκαλιάσουμε όποιον άνθρωπο βρεθεί γύρω μας. (Και πολλοί όντως το ξέχασαν. Η τηλεθέαση έκανε μια δραματική βουτιά της τάξης του 50% σε σχέση με την περσινή κουτσουρεμένη σεζόν, αλλά αυτό θα είναι αντικείμενο κάποιου άλλου ποστ στο κοντινό μέλλον.)

Πολύ απλά, για όσους ανησυχούσαν οτι ο σχεδόν ένας χρόνος εξαφάνισης θα έκανε είτε εμάς να σταθούμε διαφορετικά απέναντι στο show, είτε τους δημιουργούς να χάσουν αυτη την πολύ προσεγμένη ισορροπία ανάμεσα στο γλυκό και το γλυκανάλατο, μαντέψτε ξανά:

• Το κεντρικό ζευγάρι παραμένει πάντα αξιαγάπητο μέσα στον καταραμένο του έρωτα. (Ο Ned δε θα έκανε αυτό που πιάστηκε να κάνει αν το άτομο που έπρεπε να φοράει τα κουδουνάκια στα πόδια του, όντως τα φόραγε!)
• Ο Chi McBride παραμένει άγκυρα. (Το 'Li'l Gum Shoe' μετατράπηκε από αξιαγάπητο αστείο σε μια αβίαστη δραματική υπενθύμιση που από το πουθενά έφερε ένα μικρό δάκρυ στην άκρη του ματιού μου.)
• Η Olive της Kristin Chenoweth παραμένει ένας από τους πλουσιότερους, ερμηνευτικά και δραματουργικά, β' ρόλους στη network τηλεόραση. (Αξέχαστο και το spoof του 'Sound of Music'!)
• Οι εικόνες παραμένουν αναπάντεχα δυνατές. (Η Chuck να χύνει το νεκρό μελίσσι πάνω στον Ned... Ποίηση!)
• Και το setting παραμένει μοναδικό και διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο μπορεί να βρει κανείς στην τηλεόραση. (Παιχνίδια με λέξεις, σκηνικά, και πλοκές αδιανόητες-- δηλαδή ΟΚ, μέλισσες;!)

Το μόνο κρίμα είναι που η φανταστική Autumn Reeser (ο κύριος λόγος για τον οποίον η 4η σεζόν του 'OC' συγκαταλέγεται σε μια από τις αγαπημένες μου σεζόν των τελευταίων ετών) εμφανίστηκε στο show σε έναν ρόλο τόσο περιορισμένο και μικρό. Boo.

Τέλος, είναι ενδιαφέρον το οτι επιτέλους το show απελευθέρωσε τις δύο θείες από τη φυλακή τους, το σπίτι από το οποίο δεν έβγαιναν ποτέ. Δεν είμαι σίγουρος πού ακριβώς πάει η αρκούντως μπλεγμένη ιστορία με τα οικογενειακά της Chuck, και για την ακρίβεια ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους φοβόμουν οτι αυτή η σεζόν θα με απογοητεύσει. Αλλά βλέποντας αυτή την πρεμιέρα, όπου όλα δούλεψαν όπως ακριβώς τα θυμόμουν να δουλεύουν τόσο αποτελεσματικά και υπέροχα, παραμένω διατεθειμένος να ακολουθήσω, κι όπου μας βγάλει.

TV Bits

Μερικά νέα.

-> Πιστό στην παράδοση του δίωρου φινάλε (το οποίο με κάνει χαρούμενο γιατί είναι ένα πράγμα να φέρνεις κόσμο στα γραφεία του US TV για μια προβολή 42 λεπτών κι άλλο να τους φέρνεις με πίτσες και κοκακόλες για μια χορταστική προβολή μιάμισης ώρας), το ABC επισημοποίησε το κλείσιμο των σεζόν για 'Grey's Anatomy' στις 22 και 'Lost' στις 29 Μαίου. (The Futon Critic)

-> Ένα μέλος του 'CSI' που δεν είναι ο William Petersen (ή η Jorja Fox) φεύγει κι αυτός μέχρι το τέλος της σεζόν. (Εntertainment Weekly)

-> H Kristen Bell μπορεί και να συμμετάσχει σε μια από τις 3 σειρές που ετοιμάζει ο Rob Thomas για τη νέα σεζόν! (E! Online)

-> Από την ώρα που κυκλοφόρησε η παραπάνω φήμη έχουν συμβεί τα εξής. Η Kristen Bell νομίζει οτι έχει καλύτερα πράγματα να κάνει. O Rob Thomas δεν ετοιμάζει πια 3 σειρές για τη νέα σεζόν. H Tiffany Thiessen έρχεται σε DVD.

-> To CBS ανακοίνωσε το καλοκαιρινό του πρόγραμμα. Το US TV δε σκοπεύει να καλύψει το 'Greatest American Dog'. (NOT A JOKE TITLE.) (The Futon Critic)

-> To αγγλικό ITV έχει τις προτεραιότητές του ξεκαθαρισμένες. (BBC)

Aυτά.

Pushing Daisies (Season One)

1x01 Pie-lette
1x02 Dummy
1x03 The Fun in Funeral
1x04 Pigeon
1x05 Girth
1x06 Bitches
1x07 Smell of Success
1x08 Bitter Sweets
1x09 Corpsicle

The Best of 2007: New Show of the Year

Το αγαπούσα από το πρώτο του κιόλας λεπτό, no pun intended.

The facts were these: Παλέτες χρωμάτων και στυλιστική άποψη που κάνουν ένα τον Jeunet και τον Burton, cute μέχρι διαβήτη πρωταγωνιστικό ζευγάρι που είναι καταραμένο να μην μπορεί να ακουμπήσει το έτερον ήμισυ, quirky αλλά relatable cast κάθε εβδομάδα, straight man με χρωματιστά πουκάμισα και πλεκτές θήκες όπλων ο Chi McBride, πολύχρωμα ραγισμένη καρδιά η Kristin Chenowith παρέα με τις casually εισηγμένες μελωδικές της εξάρσεις, potentially λατρεμένος recurring παίχτης ο απόλυτος Πρέπει-Να-Εμφανίζεται-Περισσότερο-Στην-Οθόνη-Μου star, Paul Reubens.

To "Pushing Daisies" είναι σε ηλικία 2 μηνών, 25 ημερών, 20 ωρών και 33 λεπτών, και το οτι θα ζήσει για να κλείσει τον πρώτο του χρόνο είναι ίσως το πιο γλυκό και υπέροχο παραμύθι όλων.

(Pushing Daisies, Season 1 στα links δεξιά)