<λογοπαίγνιο με άλογα, τύχη, θάνατο>

Σε ένα τέλος πιο σουρεάλ και εξωφρενικό και απλά weird από ό,τι κι ο ίδιος ο David Milch θα μπορούσε να είχε γράψει σε κάποιο από τα σενάριά του, το ΗΒΟ εξέδωσε μια ανακοίνωση (την οποία βαριέμαι να βρω) σύμφωνα με την οποία λυπάται που μας ανακοινώνει ότι η παραγωγή του Luck σταματάει δια παντός ύστερα κι από το 3ο θανάσιμο ατύχημα για άλογο της σειράς.

Θυμίζω ότι το Luck είχε ανανεωθεί για 2η σεζόν, σύμφωνα με την πάγια τακτική του ΗΒΟ εσχάτως, προτού καν γίνει σαφές το πόσο όχι-νούμερα έκανε. Έτσι ο μεγαλύτερος ποιητής/δημιουργός/συγγραφέας στην ιστορία της τηλεόρασης(*) βλέπει τις 3 τελευταίες του σειρές να έχουν ένα άθροισμα 55 επεισοδίων, το οποίο ανάλογα με τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο είναι είτε 55 ώρες ψυχικής ανάτασης που η ύπαρξή τους και μόνο είναι το δώρο του θεού στον ηθικά παρηκμασμένο και συναισθηματικά εξαθλιωμένο σύγχρονο δυτικό κόσμο, είτε σύντομα λιγότερες από τα επεισόδια του True Blood και μόνο και εμφανώς βρισκόμαστε ήδη στην κόλαση και κάποιος ξέχασε να μας ενημερώσει.

(*Στην ιστορία. Της τηλεόρασης.)

Από σεβασμό στα άλογα που έπεσαν στο καθήκον δεν ονόμασα του ποστ με το σύνηθες "RIP <τάδε>", παρόλο που αυτό το σχόλιο του Jim Beaver θα πρέπει να κάνει αρκετό κόσμο να μη βιαστεί να ρίξει ευθύνες (ή έστω να μη τις ρίξει δυσανάλογα), ενώ οι τελευταίες μετρήσεις της σειράς (κάπου στο θλιβερό μισό εκατομμύριο γυρόφερναν) μιλούν για μια άλλη πιθανή υποκρισία, εκείνη του ΗΒΟ, το οποίο κανείς υποπτεύεται πως δε θα είχε κόψει με την ίδια ευκολία (ή και καθόλου, προφανώς) το True Blood αν πέθαιναν νυχτερίδες στα γυρίσματα.

Τελοσπάντων, όπως είπε κι ένας αποψινός σοφός,

David Milch could kill three children in a season, and I'd still watch.
— Frank Beaton (@frankbeaton) March 14, 2012

(Το Luck ολοκληρώνεται με τα επόμενα δύο επεισόδιά του, όταν και ελπίζω να κάνω ένα συγκεντρωτικό ποστ για τη σειρά.)

.

Bits

Είχα καιρό να κάνω τέτοιο post, αλλά μιας και μαζεύτηκαν 2-3 ωραία νέα βρήκα αφορμή για να κάνω ένα συγκεντρωτικό να υπάρχει.

~~~

Πριν 30 χρόνια, δουλεύοντας μαζί στο αστυνομικό δράμα Hill Street Blues, οι Steve Bochco και David Milch άλλαξαν για πάντα την τηλεόραση. Αργότερα συνδημιούργησαν το NYPD Blue, μια από τις καλύτερες σειρές στην ιστορία. Την πορεία του Milch στο εξής την γνωρίζουμε ακόμα καλύτερα. Ο άνθρωπος είναι ο μεγαλύτερος τηλεοπτικός ποιητής, cocksuckers. Και τώρα, καθώς περιμένουμε την πρεμιέρα του Luck στο ΗΒΟ, επανενώνεται με τον Bochco για ένα νέο δικηγορικό δράμα στο NBC (το κανάλι από όπου ξεκίνησαν όλα με το Hill Street Blues). Δεν περιμένω τίποτα λιγότερο από σπουδαιότητα. [Vulture]

Το Walking Dead επέστρεψε για 2η σεζόν μαζεύοντας 7.3 εκατομμύρια θεατές, θρυμματίζοντας κάθε σχετικός ρεκόρ της καλωδιακής. Well done, zombies. Τουλάχιστον δεν είστε φλώροι σαν τα ερωτευμένα βαμπίρ. [Zap 2it]

Prime-Prime Suspect Week στο NBC, το οποίο πραγματικά κάνει ό,τι μπορεί για να πείσει το κοινό να δει τη διασκευή της αγγλικής αστυνομικής σειράς. Επαναλήψεις επεισοδίων θα παιχτούν τη Δευτέρα (αντί του Playboy Club που κόπηκε), Τρίτη και Τετάρτη εκτάκτως, και Πέμπτη το κανονικό επεισόδιο. Είμαι περίεργος αν θα αλλάξει τίποτα για τη σειρά, που ξεκίνησε με 6 μύρια και συνέχισε στα 4.5. Δύσκολο. [Aol TV]

Α και ναι, το Playboy Club κόπηκε. Δεν πειράζει, ήταν εντελώς βλακεία, κρίμα την Amber Heard.

Θα ακολουθήσει σύντομα και το Pan Am. Γι'αυτό λίγο πιο κρίμα, είχε ωραίο πιλότο.

Το Sons of Anarchy ανανεώθηκε φυσιολογικά για 5η σεζόν από το FX, οπότε τώρα κάθε ένα από τα απολαυστικά tweets του Kurt Sutter θα μου θυμίζουν ότι έχω μια ακόμα σεζόν να κάνω catch-up. Δεν πειράζει, κάποια στιγμή θα κάνω ένα τριημεράκι μούρλια. [EW]

~~~

Το weekend που πέρασε είδα επιτέλους και όλη την 4η σεζόν Breaking Bad, η οποία εν τέλει εξαφάνισε σχεδόν κάθε μου προβληματισμό. Τη βρήκα συγκλονιστική, και δουλεύω ένα post που ελπίζω να ανέβει μες στη μέρα. Λογικά μέχρι το βράδυ θα ανεβάσω κι ένα post για Walking Dead.

.

This week in OH GOD YES: Luck

Ταυτόχρονα με την ανακοίνωση για το Veep, τη νέα κωμωδία του ΗΒΟ από τον Armando Iannucci (δηλαδή ΝΑΙ), είδαμε επιτέλους τις πρώτες εικόνες από το Luck. Το οποίο Luck, αν θυμάσαι από παλιότερο ποστ, είναι κάτι σαν το Holy Grail του τηλεοπτικού 2011, μια σειρά στην οποία ενώνουν τις δυνάμεις τους αληθινοί τιτάνες. David Milch. Michael Mann. Dustin Hoffman. Nick Nolte.

Έχω καθηλωθεί κατ'επανάληψη στη ζωή μου από πολλά πράγματα χάρη σε κάθε έναν από αυτούς τους ανθρώπους, και η προοπτική να απολαμβάνουμε τα συνδυασμένα τους ταλέντα σε εβδομαδιαία βάση με εξιτάρει αφάνταστα. Το θέμα του Luck αφορά σε ιπποδρομίες και τη στοιχηματζίδικη κουλτούρα που αναπτύσσεται γύρω τους, κάτι που μπορεί να είναι από μόνο του όσο βαρετό ή όσο συναρπαστικό ακούγεται στον καθένα. Αδιάφορο μου είναι, γιατί ξέρω πως για να θέλησε ο Milch να αφηγηθεί μια ιστορία σε ένα τέτοιο setting, θα ξέρει τι είναι αυτό που θέλει να πει. Υπήρχε μια εποχή θυμάμαι, πριν το Deadwood, που βαριόμουν τα γουέστερν. Και υπάρχει μια ολόκληρη υποκατηγορία αστυνομικού δράματος (δηλαδή το Wire και το Shield, δύο από τις σπουδαιότερες σειρές στην ιστορία) που δε θα είχαν υπάρξει αν ο Milch δεν άλλαζε τα πάντα με το NYPD Blue. Ο άνθρωπος δεν ξέρει τι θα πει αδιάφορο, τι θα πει ακίνδυνο.

(Για το John from Cincinnati οι απόψεις διίστανται, εγώ το βρίσκω σπουδαία, καθηλωτική, τολμηρή τηλεόραση. Αλλά ακόμα κι αν είσαι από αυτούς που το βρίσκουν απάλαυτο, δε γίνεται να αρνηθείς ότι ήταν τηλεόραση όπως δεν την έχουμε ξαναδεί, μια σειρά που δεν έχει όμοιο στα χρονικά, και που κρύβει από πίσω το όραμα ενός εξίσου τρελού και σπουδαίου γραφιά.)



Το ΗΒΟ για την ώρα δεν έχει δώσει ενδείξεις για το πότε να περιμένουμε τη σειρά - αν και το καλοκαίρι θα ήταν μια λογική περίοδος, ώστε να λανσαριστεί και παρέα με το True Blood που είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του δικτύου. (Σεπτέμβρης παρέα με το Boardwalk Empire θα έβγαζε επίσης νόημα, αλλά ίσως -σωστά- να μη θέλουν να ζευγαρώσουν δύο τόσο βαριά δράματα μαζί.)

Όπως και νά'χει, είναι ξανά μια καλή περίοδος για το ΗΒΟ. Δημιουργικά δε θεωρώ πως σταμάτησε ποτέ να είναι πειραματικό και ενδιαφέρον, αλλά η απουσία κάποιου τεράστιου hit είχε ως αποτέλεσμα λιγότερα projects και λιγότερη υπομονή με αυτά. Η ύπαρξη ενός True Blood κι ενός Boardwalk Empire δίνει στο δίκτυο τη δυνατότητα να μπορεί και πάλι να συνεργαστεί άφοβα με δημιουργούς που θέλουν να κάνουν το δικό τους (Milch), να μην αγχώνεται για σειρές που δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν εμπορικές επιτυχίες (Treme), και να επενδύει σε ακριβά και μεγαλεπήβολα δράματα φαντασίας (Game of Thrones). Όλα λίγη τύχη χρειάζονται.

.

κωλοφαρδία

Που θα ζήσουμε να δούμε τέτοιο project, that is. To Luck του ΗΒΟ θα είναι μια σειρά στην οποία:

*θα γράφει ο David Milch.
*θα σκηνοθετεί ο Michael Mann. (τον πιλότο τουλάχιστον)
*θα πρωταγωνιστεί ο Dustin Hoffman.

Δεν έχω απολύτως τίποτα άλλο να προσθέσω. Έχει ανακοινωθεί λίγες μέρες τώρα, ακόμα δε μπορώ να επεξεργαστώ την awesomeness. Έχω συγκλονιστεί, βασικά. Δεν ξέρω πώς δεν θα είναι το ομορφότερο πράγμα που θα έχω δει στη ζωή μου.

.

The Zeros: My number 2, Deadwood

HBO (2004-2006)

Created by David Milch

Υπήρξαν κι άλλες σειρές μες στη δεκαετία που μίλησαν για την εξέλιξη (κατάντια;) του Δυτικού πολιτισμού, αλλά καμία δεν το έκανε τόσο καλλιτεχνικά όσο το Deadwood. Η ζωή σαν ένα extended θεατρικό, γεμάτο μονολόγους γραμμένους σε κάτι που θυμίζει ιαμβικό σχήμα, γλιστράνε από τις γλώσσες ηθοποιών που ξαφνικά μοιάζουν με Τιτάνες. Σε ένα επιβλητικό σκηνικό Άγριας Δύσης (ιδανικό σύμβολο μιας αιώνια άγριας Δύσης), τόσο σημειολογικά πλούσιο που ειλικρινά φοβάμαι να το προσεγγίσω αναλυτικά. Προσωπική μου αγάπη για το #1 aside, αυτή είναι η καλύτερη σειρά της δεκαετίας.

~-~-~

essential episodes:

1x01 Deadwood

1x05 The Trial of Jack McCall

1x06 Plague

1x07 Bullock Returns to Camp

2x01/02 A Lie Agreed Upon

2x11 The Whores Can Come

2x12 Boy-the-Earth-Talks-To

3x05 A Two-Headed Monster

3x09 Amateur Night

3x11 The Catbird Seat

3x12 Tell Him Something Pretty

~-~-~

links:

Season 3

.

Ten for '10

Ωραία είναι που έχουμε πήξει στην ανασκόπηση, αλλά ας ρίξουμε μια σύντομη και εντελώς πρόχειρη ματιά σε 10 πράγματα που περιμένουμε πώς και πώς από το 2010, με βάση τίποτα άλλο παρά τις πιο τρελές fan-boy-στικές μας προσδοκίες.

10. To Justified του FX είναι καλύτερο από το Justified του Justin
Timothy Olyphant, σερίφης. Τι μπορεί να πάει στραβά; (Trailer)

9. Το Pacific είναι πιο γαμάτο κι από το Band of Brothers
Ο Jeremy Podeswa είναι από τους σκηνοθέτες του καρα-αναμενόμενου mini-series. (Trailer)

8. O David Milch αποφασίζει να κάνει οτιδήποτε
Εναλλακτικά, το ΗΒΟ αλλάζει γνώμη για την πιο ακατανόητη απόφαση που έχει πάρει ποτέ, και παραγγέλνει μία σεζόν Last of the Ninth. Εναλλακτικά, ο πεταμένος πιλότος του Last of the Ninth leak-άρει.

7. O Joss Whedon με κάνει Gleek
Joss. Musical. Χμ, κάπου το έχω ξανακούσει αυτό. (Ανακοίνωση)

ΕΠΙΣΗΣ: O Joss Whedon ανακοινώνει συγκεκριμένα σχέδια για Dr. Horrible sequel. (On ice;)

6. 3D TV
E, τι, θέλει και περαιτέρω εξηγήσεις αυτό;

5. Το Deadwood κάνει τον κόσμο του blu-ray ομορφότερο
Κάποιος θα έλεγε αυτή τη φράση ανάποδα, αλλά δε θα είχε νιώσει το μεγαλείο του Deadwood. Αλήθεια όμως, το ομορφότερο show που έχει γυριστεί ποτέ αξίζει το blu-ray treatment, και συγκεκριμένα αξίζει να βρίσκεται στο ράφι μου.

4. Το Spartacus είναι το απολαυστικό camp σκουπίδι που αξίζει να είναι
Βάλτε μαζί παραγωγούς-σεναριογράφους από τη Xena, το Smallville και το... Dollhouse, πετάξτε τους σε ένα σκηνικό με αισθητική ανθυπο-300, βάλτε λίγη ηρωίλα τύπου I... AM... SPARTACUS!, βράστε σε μπόλικο gratuitous αίμα και (υποθέτω) σπέρμα, και voila, έτοιμο αυτό που μοιάζει το απόλυτο must trash της σεζόν. (Πρώιμο υμνοκράξιμο)

3. To Treme του David Simon είναι η καλύτερη σειρά στην ιστορία της τηλεόρασης
Για τον dust road πάντως, είναι ήδη. (Ανακοίνωση)

2. Όχι, ο Doctor Who του Steven Moffat είναι η καλύτερη σειρά στην ιστορία της τηλεόρασης
Επισήμως περιμένουμε ενάμιση χρόνο, πρακτικά γύρω στα πέντε, αλλά στην πραγματικότητα από τις 23 Νοεμβρίου του 1963. Κι ας μην το ξέραμε τότε. (Trailer)

1. Αλλά ό,τι και να πούμε, το γεγονός θα είναι ένα
You guys, επιτέλους, where the fuck are we; (Trailer)

.

Milch speaks

Σε μια post-finale συνέντευξη στο Variety, ο David Milch ξεκαθαρίζει μερικά πράγματα για τη σειρά του, ξεκινώντας από τη δική του ερμηνεία για το θαυμάσιο τελευταίο πλάνο. Αυτό, και πολλά άλλα ενδιαφέροντα, εδώ. Μεταξύ αυτών:

"I wrote Al Swearangen for Ed [O'Neill]...If he'd had that part the show would still be running."

Huh?

Και μια που θα είστε εκεί (ή όχι) ρίξτε μια ματιά στο πορτρέτο του ανερχόμενου Zack Whedon, αδερφού ενός άλλου ανερχόμενου και ελπιδοφόρου σεναριογράφου, δεν ξέρω αν τον ξέρετε, Joss τον λένε.

John From Cincinnati (Complete Series)

1x01 His Visit: Day One

1x02 His Visit: Day Two

1x03 His Visit: Day Two, Continued

1x04 His Visit: Day Three

1x05 His Visit: Day Four

1x06 His Visit: Day Five

1x07 His Visit: Day Six

1x08 His Visit: Day Seven

1x09 His Visit: Day Eight

1x10 His Visit: Day Nine

Another detective Mars. Another NYPD Blue. Another Apatow.

Keith Mars is dead, long live Detective Mars(ters)! O James Marsters γίνεται recurring-προς-regular μέλος του καστ του "Without a Trace", δίνοντάς μου ένα λόγο για να παρακολουθώ άλλο ένα καλοφτιαγμένο procedural. Kαι ναι, ο χαρακτήρας του θα ονομάζεται Mars.

Σε άλλα νέα, το ΗΒΟ έκοψε μεν το "John From Cincinnati", αλλά η σχέση του με τον David Milch παραμένει μέλι-γάλα, κατά τα φαινόμενα. Παρά τις ημι-υποσχέσεις για εκείνες τις ρημαδο-"Deadwood" TV movies, ο δημιουργός του "John" πιθανότατα θα προχωρήσει στην ανάπτυξη ενός ακόμα concept που δούλευε από τα μέσα της δεκαετίας του '90. Μαζί με τον μόνιμο συνεργάτη του, Bill Clark (πρώην αστυνομικός και πηγή πολλών ιστοριών για το "NYPD Blue") θα δημιουργήσουν ένα αστυνομικό δράμα που θα διαδραματίζεται στη δεκαετία του '70, και θα επικεντρώνεται γύρω από έναν βετεράνο του πολέμου του Βιετνάμ που επιστρέφει στα πάτρια εδάφη και τοποθετείται από την NYPD ως μυστικός πράκτορας σε γκρουπ αντιπολεμικού κινήματος. Φυσικά το όλο concept είναι εμπνευσμένο από τις αληθινές εμπειρίες του Clark.

Η νέα αυτή σειρά σημαίνει φυσικά οτι το "Deadwood" μας αποχαιρετά πλέον οριστικά, και πολύ καλά κάνει κατ'εμέ. Είχε 3 σπουδαίες σεζόν, είχε ένα τέλειο φινάλε, και νιώθω πως έχει πλέον κλείσει τον κύκλο του. Ο David Milch, το έχω κάνει ξεκάθαρο νομίζω αυτό, είναι για μένα το μεγαλύτερο μυαλό που δουλεύει αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση, και θέλω να τον δω να δημιουργεί νέα πράγματα, παρά να επιστρέφει σε αυτά που έχει εμφανώς προσπεράσει και ο ίδιος. Let's get over it.

Kαι κλείνω με μια υπενθύμιση-- σήμερα βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες η καλύτερη κωμωδία της χρονιάς. Το "Knocked Up" του Judd Apatow ("Freaks and Geeks", "The 40 Year-Old Virgin") είναι αστείο, έχει καρδιά, και σίγουρα δε θα βγει από το σύστημά σας μέχρι να χωνέψετε τα ποπ κορν, σαν το 99% των καλοκαιρινών ταινιών. Πρέπει να πω, το να βλέπω έναν δημιουργό που έβλεπε τα shows του να κόβονται στην πρώτη σεζόν, να έχει εξελιχθεί στο νέο χρυσό παιδί του Hollywood, με γεμίζει χαρά και ελπίδα. Για τον κόσμο, γενικότερα. :P

Team Judd!

Press Tour: Cable

Το μεγαλύτερο γεγονός του τηλε-καλοκαιριού λαμβάνει χώρα μακριά από τις οθόνες, σε μεγάλο ξενοδοχείο του L.A., όπου για δύο εβδομάδες μαζεύονται κριτικοί από όλες τις Η.Π.Α. προκειμένου να παρευρεθούν στις παρουσιάσεις του προγράμματος των δικτύων για τη νέα τηλεοπτική σεζόν. Το ζουμί έρχεται την επόμενη εβδομάδα με τις παρουσιάσεις των networks, αλλά για την ώρα έχουν προκύψει λίγα ενδιαφέροντα από ΗΒΟ και FX μεριά.

Στο ΗΒΟ περνάνε την πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας τους, καθώς με το κλείσιμο των "Sopranos" το κανάλι έχει μείνει χωρίς κάποιο μεγάλο draw για τους συνδρομητές του, χωρίς κάποια από τις ήδη υπάρχουσες σειρές να δείχνουν ικανές να πάρουν τη θέση του Tony. Επιπλέον, και δημιουργικά αν το δούμε, η τριανδρία των David (David Chase, David Milch, David Simon) έδωσε στο δίκτυο και στον κόσμο αυτό που μπορεί και στο μέλλον να θεωρείται ως η σπουδαιότερη τριάδα στην ιστορία του τηλεοπτικού δράματος, αλλά τώρα όλα είναι παρελθόν. Οι "Sopranos" τελείωσαν, το "Deadwood" κόπηκε (περισσότερο για αυτό σε μισό λεπτό), το "Wire" έχει ακόμα μια σεζόν που θα προβληθεί πιθανότατα χειμώνα ή άνοιξη του 2008. Και τώρα, τι?

Εκτός των σταθερά αποδοτικών "Entourage" και "Big Love", το δίκτυο θα έχει του χρόνου να προσφέρει ένα νέο δράμα που ήδη κάνει κόσμο να παραμιλά. Το δράμα σχέσεων "Tell Me You Love Me" είναι στην ουσία ένα σπονδυλωτό δράμα με πρωταγωνιστές τρία ζευγάρια τις ιστορίες των οποίων ενώνει η ίδια ψυχίατρος αλλά κατά τα άλλα δεν έχουν καμία επαφή. Και όταν λέω "καμία επαφή" εννοώ το ένα ζευγάρι με το άλλο, γιατί μεταξύ τους έχουν και παραέχουν: η σειρά λέγεται πως διαθέτει τις πιο ωμές σκηνές σεξ στην ιστορία της τηλεόρασης. Περισσότερα θα πούμε όταν γίνει η αντίστοιχη συνέντευξη τύπου, αλλά πέραν αυτού τα νέα δεν υπήρξαν πολύ ενθαρρυντικά. Ο νέος πρόεδρος του δικτύου, Richard Plepler, πρακτικά ομολόγησε πως οι τηλεταινίες του "Deadwood" δε θα συμβούν εκτός απροόπτου. Και ποιο μπορεί να είναι αυτό το απρόοπτο?

Στην ερώτηση για την τύχη του νέου δράματος του David Milch, "John From Cincinnati", τα κουστούμια του ΗΒΟ σχεδόν κρυβόντουσαν ο ένας πίσω από τον άλλον, πριν καταλήξει ο Plepler οτι θα περιμένουν να δουν "πού θα μας πάει ο David [Milch] και θα παρθεί απόφαση στο τέλος της σεζόν." Κοινώς? Αντίδραση κριτικών, διατήρηση κοινού, θεαματικότητα για το "Tell Me You Love Me" που έρχεται το Σεπτέμβρη, όλα αυτά περιμένει το ΗΒΟ για να αποφασίσει για την τις τύχες του "John." (By the way, δεν έχω παρατήσει τη σειρά, απλά αυτές οι μέρες είναι ιδιαιτέρως πιεσμένες και, ακριβώς επειδή μου αρέσει, προτιμώ να την αφήσω για καμιά δεκαριά μέρες μέχρι να μπορώ να της αφιερώσω το χρόνο και την προσοχή που αξίζει.)

Μια γρήγορη αναφορά και στο FX, που έκανε τις παρουσιάσεις για τα "Nip/Tuck" και "Damages." Το πρώτο θα επιστρέψει το Σεπτέμβρη για την 5η σεζόν του που ακόμα δεν έχει αποφασιστεί πώς, και αν, θα μοιραστεί. Υπενθυμίζω πως η παραγγελία είναι για 22 επεισόδια. Guest stars θα είναι, μεταξύ άλλων, η Rosie O'Donnell που θα επαναφέρει το χαρακτήρα της Dawn, καθώς και οι Oliver Platt και Bradley Cooper στα πλαίσια ενός show-within-a-show. Το δε "Damages", δικαστικό δράμα με την Glenn Close που κάνει πρεμιέρα μέσα στο μήνα, είδε μια θετικότατη αντίδραση από το σύνολο των κριτικών.

Deadwood (Season Three)

3x01 Tell Your God To Ready For Blood
3x02 I Am Not The Man You Take Me For
3x03 True Colors
3x04 Full Faith And Credit
3x05 A Two-Headed Beast
3x06 A Rich Find
3x07 Unauthorized Cinnamon
3x08 Leviathan Smiles

3x09 Amateur Night / 3x10 A Constant Throb
Το Deadwood είναι όσο καλό ήταν ποτέ του, είτε χάρη στην Amateur Night της θεατρικής ομάδας του Langrishe (που μας έδωσε στιγμές υπέροχες σαν τον κομπλεξικό E.B. να καταστρέφει το πεντάλεπτο δόξας του Richardson ή τον Al να τραγουδάει υπέροχα, μόνος στο γραφείο του) είτε λόγω της κορύφωσης της μάχης του άρχοντα της πόλης με τον George Hearst (στην συνταρακτική σεκάνς όπου ο Al σμπαραλιάζει το πρωτοπαλίκαρο του αντιπάλου του, για να τον ρωτήσει περιπεκτικά από το μπαλκόνι στη συνέχεια, πώς είναι η πλάτη του). Διάσπαρτες υπέροχες στιγμές ακόμα, ο Johnny που μετέφρασε καλύτερα τα λόγια του Wu προκαλώντας την οργή του αφεντικού του, και ο ποιητικός μονόλογος της Jane καθώς περιέγραφε το όνειρό της στην Joanie. Διάολε, πώς θα μου λείψει η γλώσσα αυτής της σειράς: έχει ακόμα μόλις δύο επεισόδια (ένα βασικά, απλά δεν έχω παρακολουθήσει το χτεσινό ακόμα) και κρατάω την ανάσα μου για το πώς -και ποια- από τα βασικά storylines θα έρθουν σε closure.

3x11 The Catbird Seat

3x12 Tell Him Something Pretty (series finale)
Αυτό το πρόωρο series finale για ένα από τα σπουδαία αμερικάνικα δράματα είναι καλύτερο από όσο και ο ίδιος ο David Milch πίστεψε ποτέ πως θα ήταν. Είναι σαφές πως η σειρά είχε ακόμα μια σεζόν μέσα της, και τα διάφορα ανοιχτά threads δεν επιτρέπουν στο Deadwood να βάλει το φινάλε του στο πάνθεον. Αλλά έρχεται πολύ κοντά στο να το κάνει. Ο George Hearst σαρώνει το Deadwood στο πέρασμά του, παίρνει ό,τι είχε θελήσει από αυτή την πόλη, και αφήνει τους διαλυμένους κατοίκους πίσω του να μετράνε τις απώλειες. Χωρίς κανείς σχεδόν να έχει συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ήττας που δέχτηκε αυτή η πόλη, περιμένουν από τον Al να τους πει κάτι ωραίο, κάτι για να τους κάνει να νιώσουν πως οι θυσίες τους και οι προσπάθειές τους δεν ήταν δίχως κανένα νόημα. Και αυτός το κάνει, καταπίνοντας μόνος του το πικρό χάπι, όπως θα έκανε κάθε σπουδαίος αρχηγός. Ολοκληρώνοντας ένα μεγαλειώδες συμβολικό έπος για το πώς η άνθιση ενός πολιτισμού βασίστηκε στην κατάρρευση της ηθικής του προγενέστερου, ο Milch αποχαιρετά τους θεατές με ένα visual που ακόμα στοιχειώνει: αυτό του μεγάλου και τρανού Al, στα γόνατα, να καθαρίζει το πάτωμα από τα αίματα μιας αθώας που πέθανε τόσο άσκοπα, που ακόμα με πονάει.