2007, The Rest: Dead and Buried

Μπήκε Δεκέμβριος, ε? Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: εποχικές playlists! Urgh, και σε καλύτερα νέα, year-end lists! Υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από την ιερή στιγμή που κάθεσαι να φτιάξεις τα top-10s και top-20s σου, αγωνιζόμενος να χωρέσεις όλα σου τα αγαπημένα μέσα και τη στιγμή που θα το καταφέρεις, να θυμηθείς οτι έχεις ξεχάσει το Τάδε shoo-in και άρα πρέπει να τα σπάσεις και να τα ξανακολλήσεις όλα? Ah, good times.

Επειδή όμως οι θέσεις στη δεκάδα είναι, εμ, δέκα και τα shows που νιώθω οτι μου πρόσφεραν κάτι αξέχαστο ήταν περισσότερα, είπα φέτος εκτός της λίστας να προχωρήσω καθόλη τη διάρκεια του μήνα στη δημοσίευση μικρών σχεδόν-ημερήσιων mini-tributes στις σειρές που αξίζει να θυμόμαστε καθώς αφήνουμε πίσω μας το 2007. Δεν έχω πλέον το χρόνο για κάτι εξίσου φιλόδοξο με την μπλογκειάδα του 2005 όταν είχα επιδοθεί σε μια γελοιωδώς αναλυτική κάλυψη της χρονιάς, αλλά ήθελα έστω κάτι περισσότερο από την περσινή ξερή λίστα που πόσταρα την πρωτοχρονιά.

Έτσι, θα αφιερώσω την υπόλοιπη εβδομάδα σε μια σειρά posts για τα Rest, ώστε να πιάσω από την επόμενη τα Best, ελπίζοντας και μέσα από την όλη διαδικασία να σταθεροποιήσω κι ένα ρημάδι Top-10 για να ποστάρω στο τέλος του μήνα. (Φυσικά η ετήσια λίστα των 50 επεισοδίων θα έρθει κι αυτή κάποια στιγμή μέσα στον Ιανουάριο.) Πρώτα όμως, δυο λόγια για τα R.I.P.s του 2007.

Dead and Buried


Δηλαδή, εκείνοι που έφυγαν άδοξα. (No talk για "Sopranos", "O.C." και "John from Cincinnati" εδώ, εν ολίγοις. Για αυτά θα τα πούμε και αργότερα.)

To "Gilmore Girls" υπήρξε το αγαπημένo μου network show για μια σειρά ετών, χάρη σε αυτό το σπάνιο δείγμα ζεστού quirkiness που άγγιζε ταυτόχρονα τον εγκέφαλο και την καρδιά. Τα προβλήματα γνωστά από το β' μισό του 2006 όταν και αποχώρησε από τη σειρά η Amy Sherman-Palladino, όμως δυστυχώς και στο τελικό stretch επεισοδίων της 7ης σεζόν τίποτα δε βελτιώθηκε θεαματικά. Οι χαρακτήρες συνέχισαν να είναι κάποιοι άλλοι άνθρωποι που αυτοψυχαναλύονταν πάνω στην ώρα για το πέσιμο των credits, το στήσιμο και το timing θύμιζαν ερασιτεχνικό θίασο που ανεβάζει tribute στην Palladino, ενώ το χιούμορ και οι διάλογοι έζεχναν προσπάθεια. Κι αν στο τέλος ο Dave Rosenthal κατάφερε να παραδώσει ένα αξέχαστο tear-jerker πιστό στις ρίζες αυτών των χαρακτήρων, το ίδιο αυτό το κλείσιμο ως δημιούργημα πλέον ήταν ό,τι πιο anti-Gilmore συνέβη ποτέ στο show: βολικό και καθαρό, οριστικό και συντηρητικό, δίχως την παραμικρή νότα πρωτοτυπίας, σχεδιασμένο απλώς ώστε να χαϊδεύει κάθε ευαίσθητη χορδή των θεατών. Τίποτα πιο λυπηρό από έναν ιδιοφυή και τολμηρό κωμικό που έχει ξεπέσει στην αναπαραγωγή in-jokes με την παρέα του.

Για τη "Veronica Mars" το πρόβλημα δεν ήταν η αποχώρηση της κύριας δημιουργικής φωνής, αλλά η υποχώρησή της μπροστά στις απειλές για διακοπή του show. Μιας και την σύντομη αναδρομή στα όσα πήγαν λάθος την έκανα πρόσφατα με αφορμή τον "πιλότο" της 4ης σεζόν, παραπέμπω απλώς εκεί.

Μοιάζει αταίριαστο κάτω από δύο πολυετείς μου αγάπες να αναφέρομαι σε δύο σειρές κομμένες στην πρώτη τους σεζόν, αλλά ο λόγος που θεωρώ τα "Studio 60 on the Sunset Strip" και "Drive" σημαντικές απώλειες έχουν να κάνουν περισσότερο με τους δημιουργούς τους παρά με τις δύο αυτές σειρές καθ'εαυτές. Ο Aaron Sorkin γύρισε από το Christmas hiatus φορτωμένος με άγχος, σημειώσεις και κριτικές, και στην προσπάθειά του να φτιάξει κάποια προβλήματα που εν μέρει δεν υπήρχαν βύθισε το λίγο-πολύ D.O.A. show του ακόμα περισσότερο. Το κλείσιμο δεν ήταν κακό ιδωμένο εκτός context, αλλά υπογράμμιζε κι αυτό το βασικό ψεγάδι του premise: το "Studio 60" όφειλε εξαρχής να διαδραματίζεται στο backstage ενός news show και δεν είχε καμιά δουλειά να κάνει κήρυγμα για τους culture wars χρησιμοποιώντας τη snobby ανωτερότητα μιας ομάδας κωμικών που θα ήθελαν να κάνουν comedia dell'arte αλλά δυστυχώς γι'αυτούς ήταν παγιδευμένοι σε ένα ανθυπο-"Saturday Night Live". (Kαθηλωτικά, πάντως, turns από τους Matthew Perry και κυρίως Steven Weber. Ο πρώτος με έκανε να ξεχάσω τον Chandler Bing και ο δεύτερος έδωσε σάρκα και οστά σε ένα δισδιάστατο κουστούμι.)

Κι αν ο Sorkin πήρε τον εαυτό του σοβαρότερα από ό,τι έπρεπε, ο μονίμως καταραμένος Tim Minear θεώρησε πως μετά από μια σειρά αποτυχημένων (αλλά αγαπημένων από την κριτική και το λίγο πιο ψαγμένο κοινό) shows που αποτελούσαν έξοχα δείγματα του genre τους, θα είχε καλύτερη τύχη αν τον έπαιρνε στην πλάκα. Στα πρώτα στάδια του development είχε χαρακτηρίσει το "Drive" ως "Magnolia" on wheels, και δεδομένων των character-driven ευαισθησιών του δεν έχω καμιά αμφιβολία πως στο μυαλό του ήταν ακριβώς αυτό. Όμως, μια development season αργότερα, το gimmick κατάπιε τα πάντα αφήνοντας πίσω του το κενό κουφάρι ενός show διασκεδαστικότατου αλλά σίγουρα όχι ενός που θα σκέφτομαι στο μέλλον πως είναι κρίμα που το χάσαμε. Φέρτε πίσω το "Wonderfalls", το "Firefly", το "The Inside", αλλά όσο για το "Drive"? Το καταδιασκέδασα όσο λίγο κράτησε, αλλά για τη συνέχεια απλώς αρχίστε να παρακολουθείτε το "Amazing Race". Και ο Minear? Ας στοχεύσει και πάλι όσο ψηλά του επιτρέπει το ταλέντο και το όραμά του.

(Veronica Mars, Season 3)
(Studio 60 on the Sunset Strip)
(Gilmore Girls, Season 7)
(Drive, Episodes 1-2, 3, 4, όσα δεν προλάβαμε να δούμε, και η ιστορική πρωτιά του)

Studio 60 on the Sunset Strip (Complete Series)

1x01 Pilot
1x02 The Cold Open
1x03 The Focus Group
1x04 The West Coast Delay
1x05 The Long Lead Story
1x06 The Wrap Party
1x07 Nevada Day, Part I
1x08 Nevada Day, Part II
1x09 The Option Period
1x10 B-12
1x11 The Christmas Show
1x12 Monday
1x13-1x14 The Harriet Dinner
1x15 The Friday Night Slaughter
1x16 4 a.m. Miracle
The Final Episodes:

• 1x17 The Disaster Show
• 1x18 Breaking News
• 1x19-1x21 K&R
• 1x22 What Kind of Day Has it Been

Studio 60 on the Sunset Strip: K&R

Όχι, μην πατήσετε refresh, αυτό είναι actually σημερινό post. Είπα να μπω στη νέα σεζόν χωρίς να έχω κανενός είδους χρωστούμενα με την προηγούμενη, και το βασικό μου χρέος ήταν να ολοκληρώσω το Studio 60 του Aaron Sorkin. Μετά το απλωμένο και λίγο-πολύ άθλιο 3-parter με την Harriet και το δείπνο της (και την Jordan με τον Danny κλειδωμένους στην ταράτσα και τον Cal να προσπαθεί να βρει πύθωνες κάτω από το πάτωμα ή κάτι παρεμφερώς sitcomy) και το αμέσως επόμενο, "Sixth Sense"-wannabe επεισόδιο όπου ο Matt θυμάται τον παρελθοντικό εαυτό του με κάποιον ανόητο αναγραμματισμό, είχα χάσει κάθε μου επιθυμία να δω την υπόλοιπη σειρά (ιδίως μετά από τους κάμποσους μήνες που έκανε να επιστρέψει) αλλά ειρωνικά, τα πράγματα βελτιώθηκαν δραματικά σε αυτές τις τελευταίες 6 ώρες.

Η πρώτη από αυτές, μια one-off χαριτωμενιά με τους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες να απουσιάζουν παντελώς, ήταν πιθανώς και το πιο ευχάριστο επεισόδιο της σειράς, με τον Steve Weber να περιφέρεται μεθυσμένος και την Alison Janney να παίζει τον -εκνευρισμένο- εαυτό της. Είναι το είδος των επεισοδίων που ο Sorkin γράφει τόσο καλά, κυρίως διότι η μεγαλύτερή του δύναμη είναι να γράφει διάλογο έξω από οποιοδήποτε context. Φέρτε στο μυαλό σας παρόμοιες στιγμές από το West Wing (Big Block of Cheese Day) ή το Sports Night (με το φάντασμα του Θέσπη) και θα δείτε εύκολα την αναλογία.

Οι υπόλοιπες 5 από τις 6 συνολικά καλοκαιρινές, burn-off προβολές, σχημάτιζαν στην ουσία ένα φουσκωμένο επεισόδιο κομμένο στα 5. Δεν ξέρω πόσο πολύ θα με ενοχλούσε το -και πάλι- προβληματικό pacing αν παρακολουθούσα σε εβδομαδιαία βάση αντί στη μια καθισιά που τα είδα τώρα, αλλά στα μάτια μου το "K&R" μαζί με τον πρόλογο και τον επίλογό του (ονομασμένο "What Kind of Day Has it Been", στην Sorkin-εια παράδοση) σχημάτιζαν κάτι σαν "Studio 60: The Movie". Όχι γιατί ήταν καλύτερο από το "Christmas Show" ή το προαναφερθέν "The Disaster Show" (για την ιστορία, δεν ήταν) αλλά διότι ένιωσα επιτέλους οτι έβλεπα ακριβώς τη σειρά που ήθελε να κάνει ο Sorkin.

ΟΚ, όχι ακριβώς, γιατί εξακολουθούσαν να υπάρχουν αυτά τα χάλια ζευγάρια ακριβώς στο κέντρο της δραματουργίας, να μου χαλάνε διαρκώς το κλίμα καθώς έκανα μόνος μου flashbacks στο stalking του Danny ή στην τοξική σχέση του Matt με η Harriet. Αλλά τη στιγμή που θα αποδεχθείς αυτό τον παράγοντα, αυτή η ιστορία είχε πολλά να δώσει, και ως επί το πλείστον τα κατάφερε. Ήταν ένας Sorkin που έγραφε με το πάθος και τη σπίθα και τη φρεσκάδα που είχε πίσω στο West Wing (αν όχι των δύο πρώτων σεζόν, τότε σίγουρα έστω της 4ης), ένας Sorkin που συμβιβασμένος πλέον με την ιδέα του κοψίματος έβγαλε στο τέλος τα μεγάλα όπλα, σα να λέει οτι αρκετά μας άκουσε όλους, αρκετά έκανε για να ικανοποιήσει το κανάλι, αρκετά για να τραβήξει θεατές, αρκετά για να ικανοποιήσει τους κριτικούς, και πως τώρα ήρθε η ώρα να μας αποχαιρετήσει λέγοντας το κομμάτι του. Σε ακούμε, Aaron:

Ο Matt είναι ένας ξεροκέφαλος και μονομανής πρεζάκιας, αλλά οι μόνες συγγνώμες που θα ζητήσει, είναι από τον εαυτό του. Την ύστατη στιγμή ο Jack (με διαφορά ο πιο ενδιαφέρων, τρισδιάστατος και καλοπαιγμένος χαρακτήρας της σειράς) συνειδητοποιεί πως δεν αρκούν οι κούφιες υποσχέσεις αν τη στιγμή που έρθουν για να μας πάρουν εσύ γυρίσεις και κοιτάξεις αλλού, παραιτημένος καν από το να κάνεις προσπάθεια. Ουτοπικό? Σαφέστατα, αλλά o Sorkin πάντοτε ήταν αξεπέραστος στο να δημιουργεί υπέροχες ουτοπίες, κι όποιος δεν το είχε συνειδητοποιήσει πριν το Studio 60, απλά κοίταγε-- δεν παρακολουθούσε.

Μέσα από την εκτεταμένη αναδρομή στο παρελθόν εξερευνάται ο ρόλος της σάτιρας στην κοινωνία, κι επιπλέον η ελευθερία του λόγου στην πράξη σε καιρό πολιτικά τεταμένο. Η διαφορά με παρόμοια διλήμματα στην signature σειρά του δημιουργού είναι πως, επειδή εδώ γράφει για τον εαυτό του (με τον οποίο είναι ιδιαίτερα ερωτευμένος) παίρνει ξεκάθαρη θέση, αλλά φτύνει αίμα και χύνει ιδρώτα για να την δικαιολογήσει και να την υπερασπιστεί. Αρνούμενος να ζητήσει συγγνώμη για την οποιαδήποτε πράξη ή το οποιοδήποτε αστείο μπορεί να έχει προσβάλλει ποτέ κάποιον, ο Sorkin αποχαιρετά το μεγαλοπήβολο αυτό project του περήφανα, με το μεσαίο δάχτυλο υψωμένο προς τους αμφισβητίες, και έχοντας επιτέλους καταφέρει να δικαιολογήσει τον τόνο και το ύφος που είχε η σειρά από τα πρώτα κιόλας επεισόδια. (συνήθως όχι επιτυχημένα.)

Γιατί όμως να δεχτούμε αυτό το αποχαιρετηστήριο ξέσπασμα ενός πικραμένου δημιουργού ως πολιτική δήλωση? Γιατί, σε αντίθεση με χαριτωμενίστικα περιστατικά από την υπόλοιπη σεζόν που αντλήθηκαν από προσωπικές εμπειρίες του (η σχέση του με την η γνωριμία με τις Kristin Chenoweth,Pussycat Dolls, η χρήση ουσιών, η σχέση του με την Maureen Dowd) αυτή εδώ είναι η μία φορά που ο Sorkin όφειλε να αντλήσει από αληθινά περιστατικά, ακριβώς επειδή σχετίζονται τόσο πολύ με αυτό που θα έπρεπε να είναι το mission statement της σειράς εξαρχής. Βλέπετε, ο Matt δεν είναι απλά αυτή η ψευτο-ιδεαλιστική φιγούρα που γίνεται όχημα για να πει ένας δημιουργός-θεός όλα όσα έχει άχτι (όπως στα προηγούμενα 10+ επεισόδια), διότι ήταν ο ίδιος ο Sorkin που είχε στο παρελθόν αποσυρθεί από το West Wing ακριβώς διότι το κουστούμι του δεν του επέτρεψε να κάνει την πολιτική δήλωση που επιθυμούσε, καθότι οι καιροί ήταν δύσκολοι κτλ κτλ. Ακούγονται γνώριμα όλα αυτά?

Το "Κ&R", πέρα από την προσπάθειά του να κρύψει την εγκυμοσύνη της Amanda Peet (βάζοντας τον χαρακτήρα της, σε μια τηλεοπτική πρωτιά, πιστεύω, να κινδυνέψει να πεθάνει ακριβώς επειδή γεννάει) ή να κλείσει επαρκώς την ατελείωτη saga των Matt & Harriet (τουλάχιστον με τους δυο τους να φτάνουν τη συναισθηματική ωριμότητα 20χρονου και να παραδέχονται οτι θα συνεχίσουν τα ίδια καμώματα, όπως υπογραμμίζεται κυρίως από ένα έξοχο μοντάζ με τους δυο τους να έχουν ξανά και ξανά τον ίδιο τσακωμό), ήταν κυρίως η στιγμή που ο Sorkin θυμήθηκε τι ήταν αυτό που ήθελε να πει, και το είπε. Έπρεπε να περάσουμε από πύθωνες, από μπαστούνια του baseball, από ένα σωρό κακά σκετσάκια κι από μια ακολουθία απίθανων και ανυπόφορων ερωτικών δεσμών ανάμεσα σε όχι ιδιαιτέρως συμπαθητικούς ανθρώπους, αλλά τελικά φτάσαμε εκεί. Είναι κρίμα που η σειρά εν τέλει καταποντίστηκε κάτω από όλα τα φώτα, όλη αυτή την πίεση, τους πάντες να την καρατομούν στο μικροσκόπιο, αλλά έχω την αίσθηση πως ο χρόνος θα της φερθεί καλύτερα από όσο θα πίστευε κανείς αυτή τη στιγμή.

Και τώρα πάμε να χτυπήσουμε αυτό το Όσκαρ...

Studio 60: Bored now?

Spoilers και σχόλια για το διπλό επεισόδιο The Harriet Dinner.

Wow, αυτό θα πει decompression. In the olden days of The West Wing, ο Sorkin θα είχε ξεπετάξει το δείπνο σε ένα επεισόδιο, κι εδώ πήρε τρία! Για ποιο λόγο? Είχε ο κόσμος τόσο μεγάλη ανάγκη το subplot με τον ζωολογικό κήπο που μετανάστευσε κάτω από το στούντιο? Αλλά αυτό δεν ήταν ούτε κατά διάνοια το βασικό πρόβλημά μου. Μου φαίνεται οτι σε επίπεδο χαρακτήρων, το Studio 60 έχει αρχίσει να μοιάζει με το Heroes. Yπάρχουν οι δύο ή τρεις χαρακτήρες που απολαμβάνω, περιστασιακά ανέχομαι και κανα-δυο άλλους, κι από εκεί και μετά υπάρχουν οι Υπόλοιποι, που όποτε εμφανίζονται στην οθόνη θέλω να πετάξω τίποτα βαρύ στο γυαλί.

Η Jordan είναι μια εκτός πραγματικότητας σνομπ που φυσικά και θα έπρεπε να είχε απολυθεί ως τώρα. Το storyline με την ξανθιά νέμεσή της (ξέρετε, εκείνη του, εμ, Illiterate Programming... Sigh...) εξακολουθεί να είναι για γέλια και εκτός τόπου και χρόνου, καθώς όλο και περισσότεροι ξετρελλαίνονται με την Πιο Ηλίθια Ιδέα Για Reality Εν Έτει 2007 (ΤΜ), που μόλις και μετά βίας ξεπερνά σε ανοησία την Πιο Ηλίθια Ιδέα Για Reality Εν Έτει 2006 (ΤΜ), την οποία η Jordan είχε απορρίψει πίσω στο 4ο επεισόδιο. Ο Danny είναι stalker, και οι παρεξηγημένες προθέσεις του έκαναν για μια από τις πιο ανιαρές περιπτώσεις κλισέ subplot που έχω δει πρόσφατα. (Κλειδωμένοι Στην Ταράτσα? Seriously?)

Ο Simon είναι ένας αδικαιολόγητος bully που έχει κάποιο σύνδρομο του Σωτήρα. Φίλε, κανείς δε σου χρωστάει τίποτα, κατούρα λίγο. Και τι κλείσιμο ήταν αυτό? Δηλαδή εμείς ως κοινό θα έπρεπε να έχουμε ταυτιστεί μαζί του εξαρχής, όταν φερόταν στον Darius λες και ήταν το butt-boy του? Τom, φίλε, αυτή ήταν η πιο θλιβερή περίπτωση ψεμάτων που έχω δει τελευταία σε ψευτορομάντζο. Δεν υπήρχε ο παραμικρός-μικρός-μικρός λόγος να πει ψέματα στη Lucy σε εκείνο το σημείο, ο ΠΑΡΑΜΙΚΡΟΣ, παρά μόνο για να γεμίσει λίγος χώρος δίχως λόγο, και για να δημιουργηθεί λίγο εύκολο angst χωρίς κόπο. Και για τη Harriet... Argh! Ας μην ανοίξω το στόμα μου! Όχι οτι ο Matt πάει πίσω, με αυτό το ατελείωτο break-up story τους, αλλά ο Matthew Perry έχει μια γοητεία που δε με αφήνει να μην απολαμβάνω τον χαρακτήρα του, ακόμα και αν λέει βλακείες.

Shows που έχουν κανέναν ή λίγους συμπαθείς χαρακτήρες, δουλεύουν μόνο σπανίως. Το Heroes το καταφέρνει γιατί έχει μια άφθαρτη cheerleader, δεινόσαυρους και κατάνες, και ανθρώπους που ζωγραφίζουν το μέλλον. Το Studio 60? Το Studio 60 έχει έναν δημιουργό που ακόμα και όταν έχει τόσο λάθος εκτίμηση για τους χαρακτήρες του, μπορεί να γράφει συναρπαστικά και αστεία, και έχει ένα καστ στα όρια του σπουδαίου. Και οι δύο αυτές αρετές γίνονται ιδιαίτερα εμφανείς στο πρόσωπο του Jack Rudolph. Ο Sorkin ξέρει πώς να τον γράψει ώστε να μπορούμε ως κοινό να τον συμπαθήσουμε, αλλά και χωρίς να αφήνει να του φύγει αυτή η αύρα του αντιπαθητικού τύπου. Και ο Steven Weber τον ερμηνεύει συνδυάζοντας ακριβώς την ευαισθησία ενός ανθρώπου που μέσα του πονάει που έχει πουλήσει την ψυχή του για τη δουλειά του, αλλά και ταυτόχρονα ξέρει τι ακριβώς πρέπει να κάνει για να την πετύχει (και δε θα τον πειράξει αν στη διαδικασία ενοχλήσει κάποιον από τους ανθρώπους που κατά βάθος συμπαθεί).

Δεν είμαι σίγουρος αν είναι οι εκφράσεις του Steven Weber ή οι υπόγειες πινελιές characterization του Sorkin (ή ίσως και τα δύο), αλλά θεωρώ αυτή τη στιγμή πως ο μοναδικός αληθινός χαρακτήρας της σειράς, ο μόνος άνθρωπος που ξέρουμε ποιος είναι, που ξέρουμε τι είναι αυτό που τον κάνει να ξυπνάει κάθε πρωί, που ξέρουμε τι στα κομμάτια πρεσβεύει, είναι ακριβώς αυτό ο δευτεροκλασάτος χαρακτήρας. Ο ίδιος που στην αρχή της σειράς είμαι βέβαιος πως είχε συλληφθεί με στόχο μοναδικό να αντιπροσωπεύει τον corporate μπαμπούλα, αλλά εξελίχθηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Η ουσία είναι πως ο Sorkin μπορεί ακόμα να το κάνει. Μπορεί ακόμα να το κάνει, και έχει τους ηθοποιούς για να το κάνει. Οπότε γιατί σπαταλά τρία ολόκληρα γαμημένα επεισόδια με τον Danny και τη Jordan στη χώρα του Κλισέ Sitcom, τον Matt και τη Harriet στη χώρα του Ατελείωτου Δράματος, και τον Cal να κυνηγάει φίδια? Γιατί?! Ο Paul Haggis έρχεται, Aaron, και αν δεν ξυπνήσουμε λιγάκι θα μας φάει αυτός και τα preachy απολιτίκ σενάριά του. Wake. Up.

Bummer Monday

Το ξέρω οτι άργησα στο πάρτι, αλλά εν τέλει δεν ξέρω καν γιατί ήρθα. Σχόλια και spoilers για τα 3 απογοητευτικά επεισόδια της Δευτέρας, κατά σειρά Heroes, Studio 60 και 24.

Το έχω ξαναπεί στο παρελθόν, πως αδιαπραγμάτευτος όρος για να συνεχίσει το Heroes να είναι τόσο αγαπητό όσο είναι αυτό τον καιρό, είναι να συμβαίνουν συνεχώς πράγματα. Μπορώ να δώσω λίγο χρόνο για εισαγωγές σε ορισμένα storylines, αλλά όταν αυτές συμπίπτουν, το αποτέλεσμα είναι μάλλον ύπνος. Η σκηνή της Nikki στη φυλακή ήταν επίπονη, ενώ αυτή όπου ο Matt προσπαθεί να πείσει τη γυναίκα του για το χάρισμά του, έφερνε υπνηλία. Και σοβαρά ρε φίλες, μπορείς να διαβάζεις τη σκέψη. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι το να πείσεις κάποιον? Κατά τα άλλα, πήξαμε στο hint, αλλά από όλο το Τίποτα του επεισοδίου, κρατώ 2-3 πραγματάκια που μου γυάλισαν.

Christopher Eccleston. O Dr. Who ως μεγάλος κακός (να υποθέσω) της σεζόν μου αρέσει πάρα πολύ, τόσο πριν τον δω επί της οθόνης (αγαπώ τον ηθοποιό), όσο και αφού τον είδα (σαν ιδέα και σαν μορφή, ο χαρακτήρας του μοιάζει να έχει potential). Η σκηνή της αναπαράστασης της πτώσης της Claire από το πρώτο επεισόδιο. Μου άρεσαν οι μικρές αναφορές, καθώς και το πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα από τότε. Επίσης, είμαι ο μόνος που νόμισα πως οι δυνάμεις της θα την εγκατέλειπαν και απλά θα τραυματιζόταν? Nicely played. Τέλος, κρατώ ως highlight και τη σκηνή της επανένωσης του Hiro με τον "FLYING MAN!" του, που με γύρισε πίσω σε ένα από τα πιο απολαυστικά πεντάλεπτα της σειράς. Και μια που αναφέρθηκα στον Hiro: είναι ιδέα μου ή οι σεναριογράφοι μας δουλέψανε ψιλό γαζί? Αυτό είχε σχεδιάσει δηλαδή ο Isaac? Τη σκηνή από το μουσείο? Τσκ. Κακό teaser.

Mιλώντας για κακό. Τι στα κομμάτια έπαθε το Studio 60 στις διακοπές? Το άφησα στην καλύτερή του φόρμα με το εξαιρετικό χριστουγεννιάτικο επεισόδιο, αλλά η επιστροφή ήταν χάλια. Χάλια! Ο Danny περνά και επισήμως σε stalker mode με την Jordan (δηλαδή για να καταλάβω. Έβαλε το μισό Hollywood να πάρει τηλέφωνο μια χωρισμένη γυναίκα που βρίσκεται πρωτοσέλιδο σε όλα τα tabloid και που πρόκειται να αποκτήσει παιδί εκτός γάμου, για να της πουν να βγει με τον Danny? Είναι παντελώς ηλίθιος?), ο Simon φέρεται σαν πρώτης τάξεως κρετίνος στον Darius, ο Tom κανονίζει ραντεβού με τη Lucy (με διαφορά η καλύτερη στιγμή του επεισοδίου) μόνο και μόνο για να αναγκαστεί στο επόμενο να την παρατήσει για ένα contrived plot που θα οδηγήσει σε ζορισμένες δραματικές δυσκολίες για ένα ζευγάρι που ειλικρινά δεν τις χρειάζεται. Τις είχε τις στιγμές του το επεισόδιο, με τον Ed Asner και τον Steven Weber να αποκαλούν τον Kurt Fuller "moron", και με την Suzanne να συνεχίζει τη διαδρομή της ώστε να γίνει η NewDonna (by the way, αυτό που ήταν αστείο, ήταν το bit με την οργάνωση υπέρ του σεξ που έψαχνε ο Matt) αλλά δεν ήταν αρκετές.

Το χειρότερο όλων όμως ήταν το στόρι με την, εμ, νέμεση της Jordan. Sigh. Γιατί? Κοιτάχτε, καταλαβαίνω οτι ο Sorkin έχει μεγάλο πρόβλημα με τα ριάλιτι, το έχει πει μέσω των ηρώων του κατ'επανάληψη εξάλλου. Σε ενοχλητικό βαθμό. Το κακό δεν είναι αυτό. (Μάλλον, είναι, γιατί οι ήρωες οφείλουν να είναι κάτι παραπάνω από φερέφωνα των δημιουργών τους.) Το ενοχλητικό της υπόθεσης είναι το πόσο ο Sorkin δεν έχει ιδέα τι είναι αυτό που μισεί. Η πρόταση για ριάλιτι που είχε απορρίψει η Jordan στο 4ο επεισόδιο? Με το show που θα ξεφτίλιζε δημόσια άπιστους συζύγους, και τα λοιπά? Τέτοιο πράμα δεν έχει εμφανιστεί στην αμερικάνικη τηλεόραση εδώ και χρόνια. Το ριάλιτι που προτείνει η διευθύντρια του Illiterate Programming? Αυτό που ακούστηκε σαν διασταύρωση Τένιας Μακρή και Ανδρέα Μικρούτσικου? Ποιος νοήμων άνθρωπος που παρακολουθεί τα τηλεοπτικά δρώμενα θα πρότεινε τέτοιο πράγμα σήμερα? Είμαστε στην εποχή του Project Runway και του Amazing Race, ξύπνα Aaron! Tα ριάλιτι με wrestling midgets δεν πιάνουν πια, πολεμάς μια τάση που έχει πεθάνει από μόνη της! Επιχειρώντας να ανοίξει κουβέντα (κουβέντα? Μονόλογο, αν κρίνω από το πόσο arch έχει γραφτεί η ανταγωνίστρια της Jordan. "There's another pretty girl at the dance, and this one's not pregnant?" Ποιος μιλάει έτσι?) για την πραγματικότητα της ριάλιτι τηλεόρασης, ο Sorkin πράττει το χειρότερο αμάρτημα. Μιλάει χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα σε τι αναφέρεται. Ή μάλλον, νομίζοντας οτι ξέρει σε τι αναφέρεται. Κι ως γνωστόν, η ημιμάθεια είναι το μοναδικό μεγαλύτερο κακό από την αμάθεια. Sheesh.

Μετά από όλο αυτό νομίζω πως βλέπω με άλλο μάτι τον latest καρχαρία του 24. Όχι οτι έχει πρόβλημα στο να τους προσπερνά η σειρά αυτούς, αλλά οτι ήταν καρχαρίας, ήταν. Μέσα σε 15 λεπτά μάθαμε οτι ο Jack έχει πατέρα μπλεγμένο με τρομοκράτες ο οποίος αγνοείται, στην προσπάθειά του να τον εντοπίσει έρχεται σε επαφή με τον αδερφό του που τυχαίνει να είναι ο Bluetooth Man που ήλεγχε τον Πρόεδρο Logan πέρσι, και ο οποίος είναι παντρεμένος με την γυναίκα του Πετρέλη από το Heroes, με την οποία ο Jack διατηρούσε δεσμό ενώ ήταν παντρεμένος με την Teri (αν δε με προδίδουν τα μαθηματικά μου) και με την οποία έκανε έναν γιο (αν δε με προδίδουν τα μάτια μου) τον οποίον τώρα μεγαλώνει ο Evil Bluetooth Man αδερφός του σαν δικό του παιδί, έναν αδελφό που ο Jack είναι περίπου 3 δευτερόλεπτα μακριά από το να δολοφονήσει γιατί έτσι.

ΟΥΦ.

Είναι στα καλά τους? Για να το πω όλο αυτό κόντεψα να πάθω καρδιακό, κι αυτοί μας το πετάνε έτσι, σα να μη συμβαίνει τίποτα? Καταλαβαίνω απόλυτα την ανάγκη του show να εξελίσσεται διαρκώς, αλλά κάπου enough is enough πια. Όχι οτι δεν το καταδιασκέδασα για μία ακόμη φορά, αλλά να, τώρα δε θα μπορώ να ξαναδώ το 24 χωρίς να σκέφτομαι τον Jack ως 3χρονο παιδάκι να βασανίζει τον αδερφό του για να του δώσει την πιπίλα του, ξέρω'γω. Keep in mind οτι όλα αυτά συνέβησαν περίπου 30 λεπτά αφού ο Jack σκότωσε εν ψυχρώ τον Curtis και αφού μια πυρηνική βόμβα έσκασε μέσα στο L.A. κι ενώ οι τρομοκράτες έχουν στην κατοχή τους άλλες 4, για την τοποθεσία τον οποίων δεν έχει κανείς την παραμικρή ιδέα, εκτός ίσως από έναν πρώην μαζικό δολοφόνο που όμως τώρα είναι φρεσκοπλυμμένος και ανταλλάσει χειραψίες με τον Bill Buchanan, ή τον πατέρα του Jack Bauer που μπορεί ή μπορεί να μην είναι και ο αληθινός πατέρας της Nina Myers και του Marwan από την 4η σεζόν. (Γιατί όχι? 24 είναι αυτό.)

ΟΥΦ.

Χαλαρώστε.
Eδώ είμαστε, δεν πάμε πουθενά!

Studio 60 on the Sunset Strip, Episode 11

"The Christmas Show"


Spoilers για το καλύτερο Studio 60 to date. A true Christmas miracle?

O Aaron Sorkin έχει μια ιδιαίτερη ποιότητα στη γραφή του, ένα στοιχείο που δε μπορώ ακριβώς να το εντοπίσω ή να το χαρακτηρίσω... Ίσως είναι το οτι στην ουσία γράφει για ουτοπικές καταστάσεις όπου ιδεαλισμός και κυνισμός συνυπάρχουν για να δημιουργήσουν μια ανώτερη μορφή σκέψης και αντιμετώπισης του κόσμου? Κάτι τέτοιο. Αυτό το aspect της γραφής του μπορώ να το παρομοιάσω μόνο με της Amy Sherman-Palladino (αφού δε μπορώ αν το εξηγήσω, δίνω άλλα παραδείγματα), και το οτι και οι δυο τους μοιράζονται αυτή τη γλυκειά αφέλεια έχει πολύ μεγάλη σχέση με το οτι είναι ίσως οι δύο κορυφαίοι σεναριογράφοι στην τηλεόραση όταν διηγούνται εκ γενετής γλυκιές ιστορίες, με τα θαύματά τους και με απ'όλα τους. Ιστορίες που οποιοσδήποτε άλλος δημιουργός θα τις έγραφε γλυκανάλατες ή sappy, αυτοί οι δύο τις μετατρέπουν αβίαστα σε αριστουργήματα.

Για να επιστρέψω στον Sorkin, είναι αυτή του η ποιότητα που πάντα τον έκανε να βγάζει τον καλύτερό του εαυτό στα εορταστικά επεισόδια των σειρών του. Όσο βαρύ κι αν ήταν το θέμα (στο 'Noel', o Josh υπέβαλε τον εαυτό του σε ψυχοθεραπεία ύστερα από την παραλίγο δολοφονία του) ή όσο αδιάφορο κι αν έμοιαζε ένα επεισόδιο στα χαρτιά (στο 'Bartlet for America', βλέπουμε απλώς γεγονότα σε flashback που γνωρίζουμε ήδη πώς έχουν εξελιχθεί), ο Sorkin πάντα έβγαζε στην οθόνη μια γιορτινή μαγεία που με συνέπαιρνε. Το κονσέρτο του Yo Yo Ma, η CJ έξω από το Λευκό Οίκο ενώ μια χορωδία ψάλλει το Holy Night, το μήνυμα Bartlet for America σε μια χαρτοπετσέτα, όλες στιγμές αξέχαστες, σπουδαίες και μαγικές. Δε θέλω τώρα να προτρέχω, αλλά έχω μια αίσθηση πως η head on επίθεση του NBS στο FCC (με τους Ed Asner και Steve Weber όπως πάντα καθηλωτικούς) θα είναι στο μέλλον στην ίδια σπουδαία παρέα σκηνών.

Τι δεν ήταν υπέροχο σε αυτό το επεισόδιο? Η επίσκεψη της Jordan και του Danny στο γυναικολόγο? ("We're having a baby!") To παιχνίδι που ακολούθησε ανάμεσα στον Danny και στον Matt? ("Say it!") Ένα ακόμη απολαυστικό ξέσπασμα του Jack, αυτή τη φορά για τον στρατιώτη που είπε "fuck" στον αέρα? Η παιδιαστική κόντρα ανάμεσα σε Tom και Simon για τα μάτια της Lucy? (που, by the way, τους καταλαβαίνω απόλυτα...) Το όλο "παραγγέλνουμε καρύδες για το Χριστουγεννιάτικο show" concept που μοιάζει να ξεπήδησε από κάποια θεατρική παράσταση του Stars Hollow? To σπάσιμο του τραπεζιού από τον Cal? (το αστειότερο gag της σειράς ως σήμερα!) Το ξαφνικό φιλί του Matt στην Harriet που την έκανε κυριολεκτικά να ξεχάσει το όνομά της? Η δήλωση αγάπης από τον Danny στην Jordan? (με το υπέροχο "I'm coming for you.") Η προαναφερθείσα σκηνή μεταξύ του Wilson και του Jack όπου κήρυξαν πόλεμο στο FCC? (''I've been waiting my whole life...'') Εκείνη τη στιγμή πραγματικά χτύπαγα παλαμάκια και κραύγαζα λες και είχε βάλει γκολ η εθνική Ιταλίας. Δε βλέπω την ώρα για τον fictional πόλεμο του Sorkin απέναντι στο Συμβούλιο!

Το καλύτερο όλων, όμως, που σχεδόν μου έφερε δάκρυα στα μάτια, ήταν το κλείσιμο. Με μια κίνηση που έκρυβε μέσα της όλα αυτά που υποτίθεται πως συμβολίζουν τα Χριστούγεννα, ο Danny ανέβασε στη σκηνή μια συγκινητική υπενθύμιση της μεγάλης καταστροφής της Νέας Ορλεάνης, δίνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα σε μερικούς από τους πληγμένους να περάσουν καλύτερα αυτές τις μέρες με τους δικούς τους. Σε συνδυασμό με το γεγονός οτι όλοι αυτοί οι μουσικοί ήταν actual θύματα από τη Νέα Ορλεάνη, αυτή η σκηνή ήταν μια ωραία περίπτωση όπου το fiction συναντά την πραγματικότητα.

Είναι πράγματι άξιο απορίας το πώς ο Sorkin, ένας Εβραίος (όπως τονίζει και το alter ego του στους υπόλοιπους συγγραφείς), μπορεί και πιάνει τόσο σταθερά το πνεύμα μιας χριστιανικής γιορτής. Από τον κυνισμό που κατά τα άλλα περιβάλει αυτό το επεισόδιο (οι συγγραφείς σκίζονται να απομυθοποιήσουν το θαύμα των Χριστουγέννων) γίνεται σαφές πως θρησκευτικά τον αφήνει παντελώς αδιάφορο. Όμως, για τους λόγους που προσπάθησα να αγγίξω στην αρχή αυτού του ποστ, αυτό που σημαίνουν τα Χριστούγεννα (ανεξάρτητα από παρθένους Μαρίες και λοιπές σαχλαμάρες) είναι κατά έναν περίεργο τρόπο όλη η κοσμοθεωρία του Sorkin, συμπυκνωμένη. Και ίσως γι'αυτό το λόγο είναι επεισόδια σαν και αυτό που αποτελούν μερικές από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του- επεισόδια ειλικρινή, ζεστά, διασκεδαστικά, γλυκά και συναρπαστικά. Σαν την ίδια την ιστορία των Χριστουγέννων...

Studio 60 on the Sunset Strip, Episode 10

"B-12"


Spoilers για το πιο αδύναμο Studio 60 μέχρι σήμερα.

Δεν έχω και πολλά σχόλια για το αποψινό επεισόδιο, καθώς και το ίδιο το σενάριο ήταν ασυνήθιστα αραιό για τα δεδομένα του Sorkin. Πλοκή πρακτικά δεν υπάρχει, κάτι που αφήνει το επεισόδιο αποκελιστικά στις πλάτες των ερμηνευτών και των προσωπικών arc τους. Αυτό είναι μεν καλό καθώς οι ερμηνευτές είναι όσο καλοί τους έχουμε συνηθίσει, αλλά κάπου γυρνάει και μπούμερανγκ- οι προσωπικές υποθέσεις δεν είναι όλες εξίσου ενδιαφέρουσες. Το όλο bit, για παράδειγμα, με την Harriet που δε μπορούσε να πει ένα αστείο ήταν εκνευριστικό. Το b-story με την Martha O'Dell δεν οδηγήθηκε πουθενά. Υπερβολικά μεγάλο μέρος του 40λέπτου ήταν αφιερωμένο στα τυπικώς αδιάφορα gags από το show-within-a-show.

Αλλά περιμένετε, δεν ήταν όλα άσχημα! Είχαμε πάλι τον Sorkin σε απολογητικό mode χάρη στο plot με τον βετεράνο σεναριογράφο που καλείται να ξυπνήσει τον επαγγελματία μέσα στην Lucy και τον Darius. By the way, κι αν το λέω κάθε εβδομάδα δεν πειράζει, κάθε σκηνή με την Lucy Davis είναι μια καλή σκηνή, και αυτό το επεισόδιο δεν παρενέβη αυτόν τον κανόνα. Αν και παραμένω περίεργος για το κατά πόσο οι Beavis & Hackboy έχουν πράγματι εγκαταλείψει το Studio 60, δε με χαλάει καθόλου το οτι πλέον περνάμε πολύ περισσότερο χρόνο με την λατρεμένη αγγλίδα! Ειδικά όταν βρίσκεται εν μέσω πολύ καλων ιστοριών σαν αυτή που είδαμε αυτή την εβδομάδα.

Το μοναδικό άλλο πράγμα που συνέβαινε αυτή την εβδομάδα αφορούσε προφανώς την εγκυμοσύνη της Jordan, και εδώ θα πρέπει να πατήσω φρένο για να βρίσω το NBC. Το εννοώ.

TO TMHMA MARKETING ΤΟΥ NBC ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΑΤΣΟ ΑΧΡΗΣΤΟΥΣ.

Ευχαριστώ. Το μεγάλο twist αυτού του επεισοδίου, λοιπόν, ήταν ήδη γνωστό σε όποιον έχει μια στοιχειώδη επαφή με τα TV-related news outlets διότι το NBC έγραφε στο press release του για τα November sweeps (πριν από έναν ολόκληρο μήνα, μάλιστα):

A BUN IN THE OVEN -- The cast has to get through the show despite being ravaged by a virus -- and Matt (Matthew Perry) has to get through the week with a new and much smaller writing staff. Jordan (Amanda Peet) tells Danny (Bradley Whitford) that she's pregnant.

Έ-λ-ε-ο-ς. Αλλά προσπερνώντας αυτό, ο τρόπος με τον οποίο έστησε την αποκάλυψη ο Sorkin ήταν έξοχος και είμαι σίγουρος πως αν μου το είχαν επιτρέψει τα κουστούμια του NBC, θα το είχα απολαύσει. Αναφέρομαι τόσο στις ματιές που έχουμε ρίξει στο παρελθόν της Jordan (η οποία υποτίθεται πως μισεί τα παιδιά) αλλά και στο running joke αυτού του επεισοδίου με τον Matt να πειράζει τον Danny λέγοντάς του πως είναι έγκυος.

Επιπλέον, εδώ καλύφθηκα και σε άλλη μια μικρο-ένσταση που είχα σχετικά με τη δημοσιότητα που έχουν πάρει η λεπτομέρειες για την προσωπική ζωή της Jordan: όπως αυτή λέει και ξαναλέει καθόλη τη διάρκεια του επεισοδίου, το κοινό πολύ απλά δεν ενδιαφέρεται για την προσωπική ζωή της προέδρου ενός δικτύου. Γνωρίζετε εσείς τίποτα φήμες για τον Peter Liguori του FOX? Γνωρίζετε τον Peter Liguori? Κι αν ναι, πιστεύετε οτι τον ξέρουν τα 13.5 από τα 14 εκατομμύρια που βλεπουν House κάθε εβδομάδα? Ή οτι θα τους ένοιαζε ποτέ να τον μάθουν? Οπότε ναι, η Jordan έχει μεγάλο point. Κι έχω μεγάλη περιέργεια για το πώς αυτή η συνεχής ψευδαίσθηση των ανθρώπων του Hollywood οτι όλος ο κόσμος ενδιαφέρεται γι'αυτούς όσο πολύ ενδιαφέρονται οι ίδιοι για τους εαυτούς τους, πρόκειται να επηρεάσει την καριέρα της Jordan. Έχω περιέργεια γι'αυτό και για, εμ, την ταυτότητα του πατέρα του παιδιού! NBC, μια παράκληση: θα το εκτιμούσα δεόντως αν δεν έβρισκα μπροστά στα μούτρα μου ένα πρωί μια ανακοίνωση που θα περιγράφει ακριβώς με ποιον τρόπο ο Cal είναι ο πατέρας του McDeere Junior. Ευχαριστώ, και πάλι.

Studio 60 on the Sunset Strip, Episode 9

"The Option Period"


Spoilers και σχόλια για το 9ο επεισόδιο του Studio 60...

...ή αλλιώς το 3ο επεισόδιο της Τεράστιας Μέρας του Studio 60! Θα έχει πολλή πλάκα αν και την επόμενη εβδομάδα βρουν κάποιο τρόπο να συνεχίσουν μέσα στο ίδιο 24ωρο. Αν, για παράδειγμα, δούμε αυτή τη μία ωρίτσα που ζήτησε ο Μatt από τον Danny και τον Cal να τον βοηθήσουν για να καταλάβουν τι δεν πήγε καλά στο show. 45 λεπτά αποδόμησης του χιούμορ του Aaron Sorkin! Yikes! Αυτό θα είναι ένα ταιριαστό φινάλε για τα sweeps και για τη μέρα-εφιάλτη.

Αλλά σοβαρά, ωραίο επεισόδιο αυτό, για μένα πολύ πιο στιβαρό από το διπλό επεισόδιο στο Pahrump (και ναι, στο εξής θα εκμεταλλεύομαι την παραμικρή ευκαιρία για να λέω αυτή τη λέξη). Για αρχή, οι σκηνές της Harriet δεν ήταν σα να ξεπήδησαν από βαρετό πολιτικό debate. Πολύ πιο έξυπνο ήταν να αντιμετωπίσει το δίλημμά της με τη βοήθεια χαρακτήρων τους οποίους δε θέλει να πηδήξει εδώ και τώρα, και ο Matt απλά να έρθει στο τέλος για να δώσει το φινάλε με μια insightful ατάκα. Και καλύτερα λειτουργούν έτσι ο ένας ως προς τον άλλον (το να βλέπεις δυο ανθρώπους να τρώγονται για δυο επεισόδια δεν είναι και ιδιαίτερα όμορφο), αλλά και πιο ενδιαφέρον ήταν γιατί απέφευγε τον διδακτισμό.

Αλλά με τι ασχολούμαστε τώρα. Οι σκηνές με την φοβερή τετράδα Matt-Danny-Cal-Jordan φυσάγανε, και αλήθεια, γιατί δε μπορούσε να είναι εκεί και ο Jack? Έχω ήδη προανακηρύξει κάθε σκηνή του Steven Weber ως uber-cool, και αν ήταν μέσα σε αυτό το επεισόδιο θα είχαμε απλά μια τέλεια ώρα. Με το υπάρχον καστ, λοιπόν, είχαμε τον Sorkin να μπλέκει περίτεχνα αρκετές πλοκές σε μία, καθώς το ένα συμβάν επηρέαζε την έκβαση του άλλου.

Επιπλέον, σε μια σειρά που αρέσκεται να λέει στον εαυτό της πόσο σπουδαία είναι (δεν έχει και πολύ άδικο, αλλά λέω εγώ τώρα), πάντα εκτιμώ τις στιγμές που στέκεται να κριτικάρει τον εαυτό της και τους χαρακτήρες της. Μια τέτοια στιγμή ήταν αυτή όπου ένας μάλλον cocky Matt προσπαθεί να πείσει τον Ricky και τον Ron να μη φύγουν, πρακτικά ποντάροντας... πού, ακριβώς? Στη δύναμη της πειθούς? Ο Matt πόνταρε στη σπουδαιότητα της προσωπικότητάς του, και απέτυχε. Φέρθηκε απαράδεκτα στους συνεργάτες του, και τους έχασε. Η αποχώρηση του Ricky ήταν μεγάλη στιγμή, γεμάτη κακία, νεύρα και εκδικητικότητα, ενώ πετυχημένο αντιστάθμισμα προσφέρει αυτή την αποχώρησης του Ron, ο οποίος ακολουθεί χωρίς συζήτηση τον συνεργάτη του, ήρεμα, αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο δημιουργώντας περισσότερες ακόμα ενοχές. Δεν ξέρω αν θα τους ξαναδούμε στο μέλλον αυτούς τους δύο (είναι και series regulars, και είναι και αγαπημένοι ηθοποιοί), αλλά το ελπίζω. Εξάλλου, όπως σωστά προέβλεψε ο Matt, το show τους θα έχει κοπεί από το FOX πάνω στο μήνα, γιατί όπως και να το κάνουμε, FOX είναι αυτό. Plus, it sounds like crap. C-R-A-P, σας λέω! Εγώ φυσικά πανηγύριζα που αφήσανε πίσω τους τη Lucy. Την Lucy Davis μπορεί να την γνώρισα στο πρωτότυπο Office, αλλά την αγάπησα στο ξέσπασμά της στο β' μέρος του Pahrump. (σας το είπα...) Περιμένω ακόμα περισσότερο screen time για τον χαρακτήρα της.

Για το τέλος άφησα την ιδέα του Cal για το πώς η σειρά θα χωρέσει το product placement χωρίς να πολυ-προδώσει το όραμά της. Δεν είναι superiority αυτή, όπως γκρίνιαξαν πολλοί. Είναι απλά ένας δημιουργός που νοιάζεται. Ο Sorkin για πρώτη, ίσως, φορά στη σειρά μοιάζει να συμβιβάζεται με ένα απαραίτητο κακό της τηλεοπτικής πραγματικότητας, και το κάνει με έναν τρόπο που δεν τον κάνει να μοιάζει condescending ή "ανώτερο". Δεν έχει πρόβλημα να διαφημίζει προϊόντα, αρκεί να συμβαδίζουν με τον πνεύμα του show και να μην ξεχωρίζουν άνευρα. Πού το κακό? Και το Office αυτό δεν κάνει επανειλημμένως? Επιπλέον, η ιδέα του Cal είναι απλά γαμάτη. Go Aaron, I say! Και ενώ πηγαίνεις, Aaron, γράψε πάλι κάτι για τον Jack Weber. Μου έλειψε, ιδιαίτερα μετά την αξέχαστη εμφάνισή του στο προηγούμενο επεισόδιο. Ξέρετε, το Pahrump επεισόδιο.

Studio 60 on the Sunset Strip, Episode 8

"Nevada Day, Part II"

Spoilers για το πρώτο post-full season order επεισόδιο του Studio 60.

Οι ήρωες του Sorkin συνεχίζουν την κιχωτική τους αναζήτηση ενός κόσμου όπου οι ηθικοί επιβραβεύονται σε όσο δύσκολη θέση κι αν βρεθούν. I'm all for idealism, εξάλλου αυτό πρέσβευε πάντα ο αγαπημένος δημιουργός, γιατί να το παρατήσει τώρα? Τη μικρή διαφορά όμως μπορεί να την κάνουν σκηνές σαν αυτή όπου ο Jack Rudolph διακυνδύνευσε ολόκληρη εμπορική συμφωνία για να υπερασπιστεί την τιμή της εταιρείας του. Αυτή η σκηνή θα μπορούσε να έχει βγει γελοιωδώς αφελής και ανόητη, και μάλιστα δεν είμαι καθόλου σίγουρος οτι στο χαρτί δεν θα διαβάζεται ως τέτοια. Αλλά όταν έχεις έναν ερμηνευτή σαν τον Steven Weber να παραδίδει αυτό που τελικά ήταν ο πιο σημαντικός μονόλογος του διπλού αυτού επεισοδίου, τι μπορεί να έχεις να φοβάσαι? Ο Weber μου ήταν άγνωστος πριν το Studio 60, αλλά εδώ έχει γρήγορα γίνει ένας από τους δύο αγαπημένους μου ερμηνευτές, και ο χαρακτήρα σίγουρα ο πιο ενδιαφέρων από όλους.

Αλλά και πέραν του Jack, όλο το Pahrump segment του Nevada Day δούλεψε άψογα. Ο John Goοdman παρέδωσε τρισδιάστατο ακριβώς τον τύπο που οι Hollywood types σαν τον Matt Albie τη βρίσκουν να κοροιδεύουν, σε ένα υπέροχα αυτοκριτικό spin του Sorkin. Oι Nate Corddry και Brad Whitford είναι πάντα απολαυστικοί στις σκηνές τους. Το υποβόσκον νόημα όλου αυτού του μπλεξίματος ήταν πολυεπίπεδο και υπηρετούσε τέλεια το ρόλο του follow-up στο κάπως ατελές προηγούμενο με την επίσκεψη των γονιών του Tom. Όλα εδώ δούλεψαν, σε αντίθεση με τις σκηνές πίσω στο studio.

Οι διάλογοι-debate όπου ο Sorkin καλύπτει όλες τις πλευρές ενός ζητήματος ενώ θα έρχονταν εύκολα ως condescending, συνήθως είναι αντ'αυτού πολύπλευρη μελέτη ενός ζητήματος. Αλλά εδώ ένιωσα πως κάπου χάθηκε η ισορροπία, και δεν είμαι σίγουρος αν ήταν στο μήκος της συζήτησης, στην detatched ερμηνεία της Paulson (που συνήθως μου αρέσει) ή στο οτι ήταν pointless. Στο West Wing μπορεί να παρακολουθούσαμε δυο χαρακτήρες να συζητάνε 20 λεπτά για τη μετανάστευση, αλλά υπήρχε λόγος γι'αυτό- δεν ήταν απλά δυο τύποι που ενώ ο κόσμος καίγεται βρήκα το χρόνο να κάνουν μια διαλογική εμπεριστατωμένη διερεύνηση του φαινομένου. Ήταν δυο τύποι που την άλλη μέρα θα έπαιρναν μια απόφαση σχετικά με αυτήν. Ο Matt και η Harriet δεν είχαν λόγο να κάνουν μια τόσο λεπτομερή συζήτηση 2 ώρες πριν την επομπή, that's all I'm saying.

Αλλά υπήρχαν κέρδη από τις σκηνές στο στούντιο. Ο Dylan είναι σίγουρο οτι θα μας απασχολήσει κι άλλο στο μέλλον, αλλά είναι κυρίως η Lucy που με κέρδισε. Επιτέλους η "original Pam" πήρε λίγο ποιοτικό screen time. Υπέροχη όταν μιλούσε ακαταλαβίστικα, υπέροχη όταν έκλαιγε, όταν ξέσπαγε στον ώμο του Matt... υπέροχη γενικώς. Φανταστείτε δηλαδή να τη δούμε και περισσότερο από δύο λεπτά τι έχει να δώσει! Και μια που θυμήθηκα το writing staff... Πού πήγαν όλοι?!

Everything's Just Wonderful

Back from LDN με άλλο ένα συμπυκνωμένο ποστ, για μια εν γένει πολύ δυνατή εβδομάδα. Spoilers και σχόλια για Battlestar Galactica, Studio 60, The O.C., Heroes και Desperate Housewives.

To Galactica δεν είχε και τη δυνατότερη εβδομάδα του, αλλά ας το δεχτούμε- κάποια στιγμή έπρεπε να σταματήσει αυτό το σερί αριστουργημάτων που είχε ντροπιάσει οτιδήποτε άλλο υπάρχει στην τηλεόραση. Κι επιπλέον, αυτή η όχι-τόσο-σπουδαία προσθήκη στη σειρά είχε και πάλι τις αξέχαστες στιγμές της. Κρατάμε τα ξεχωριστά μονοπάτια που διαλέγουν να ακολουθήσουν οι Kara και Saul, ιδιαίτερα δεδομένου του πόσο πιστές στους χαρακτήρες ήταν αυτές τους οι αποφάσεις. Κρατάμε μια ακόμα σπουδαία ερμηνεία του Edward James Olmos. Και κρατάμε τις έντεχνες σεκάνς στο πλοίο των Cylons όπου ο συνδυασμός σωστής χρήσης του μοντάζ και κλασικής μουσικής ως soundtrack, μετέτρεψε ένα σύνολο -ουσιαστικά- άσκοπων στιγμών σε μια ενδιαφέρουσα εικόνα για το ύφος που θα έχει αυτό το κομμάτι της υπόλοιπης σεζόν.

Τα μέλη του Studio 60 ταξιδεύουν στη Nevada και η σειρά συνεχίζει να χτυπά με σωστό τρόπο τις γνώριμες sorkinesque νότες που αγάπησα στο West Wing. Όταν ο Sorkin έβαλε τον John Goodman στο Λευκό Οίκο προσπαθώντας να πηδήξει τον John Wells όσο πιο άσχημα μπορούσε, ούτε αυτός αλλά ούτε και ο Goodman είχαν την ευκαιρία να αναπτύξουν τον ρεπουμπλικάνο χαρακτήρα όσο θα ήθελαν, προτού ο Wells τον μετατρέψει σε καρικατούρα στη συνέχεια της σειράς. Εδώ είναι σαν οι δυο τους να πιάνονται ακριβώς από εκείνο το σημείο και να συνεχίζουν χωρίς να χάνουν βήμα. Εξαιρετικές λοιπόν οι σκηνές του δικαστικού, που συν τοις άλλοις δεν πέφτουν στην ευκολία της δαιμονοποίησης, προσφέροντας ταυτόχρονα την πάντα καλοδεχούμενη ευκαιρία αυτοσαρκασμού για τον Sorkin και το δημιούργημά του. Το επεισόδιο ως σύνολο δεν ήταν κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί (νομίζω πως το ίδιο ακριβώς είχαμε δει στο West Wing, με τον Mendoza του Edward James Olmos στη θέση που εδώ είχε ο Tom) αλλά ήταν τα Littlest Things που έκαναν τη διαφορά. Όπως η φοβερή ατάκα του Matt προς την Harriet για τις πλευρές των Culture Wars, η εμφάνιση του Goodman και φυσικά για μια ακόμα φορά όλες οι σκηνές του Steven Weber. Ο Jack Rudolph του Weber εξελίσσεται σε αγαπημένο χαρακτήρα που δεν είχα δει να έρχεται. Ο κυνισμός του αντισταθμίζει τον ιδεαλισμό της Naive Jordan και η χημεία του με όλο το καστ είναι φοβερή. Ήταν τόσο απολαυστικός που σχεδόν δε με ένοιξε ο αισθητά μειωμένος χρόνος του Matthew Perry.

The O.C. 4x01 "The Avengers"
Όμως η μεγάλη έκπληξη της εβδομάδας ήταν η πρεμιέρα του Ο.C.! Why oh why μου το κάνει αυτό ο Josh Schwartz? Πέρσι οδήγησε τη σειρά σε αφανισμό, και φέτος που η μοίρα της είναι προδιαγεγραμμένη θυμήθηκε να την ξαναφέρει στα επίπεδα της πρώτης σεζόν?! Επίτηδες το κάνει? Για να λυπηθώ όταν κι επισήμως κοπεί? Ο Schwartz βάζει όλους τους χαρακτήρες να θρηνούν τη Marissa με το δικό τους τρόπο, απόλυτα πιστό σε αυτό που είναι ο καθένας, και κρατά θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στο απαραίτητο δράμα και στις ανάλαφρες στιγμές. Μπορούσε ακόμα να το κάνει αυτό?! Από τον Ryan που εξωτερικεύει το θυμό του με τις γροθιές του μέχρι τον Seth που έπιασε επιτέλους δουλειά σε κομιξάδικο, οτιδήποτε είδαμε σε αυτά τα 40 λεπτά αποτελούσαν απευθείας επικοινωνία με τους χαρακτήρες που λατρέψαμε πίσω στην πρώτη σεζόν. Και η κορύφωση έρχεται στη μορφή ενός comic book intervention, συγκινητικού αλλά όχι sappy, το οποίο κατάφερε να μου αποσπάσει κι ένα γλυκόπικρο Smile. Άψογο από την αρχή ως το τέλος, και τα σχόλια των κριτικών μιλάνε για ακόμα καλύτερη συνέχεια...

To Heroes ακόμα δεν έχει καταφέρει να με ενθουσιάσει και βρίσκω υποερβολικό τον ολοένα και αυξανόμενο θαυμασμό μεγάλης μερίδας της κριτικής προς αυτό το dumbed-down Lost. Αλλά από την άλλη θα πρέπει να παραδεχτώ οτι σε εβδομαδιαία βάση προσφέρει σταθερά αυτό που υπόσχεται. Ανατροπές, δράση, εντυπωσιακές σκηνές, και overreaching plot που σε αντίθεση με την πλειοψηφία των serialized dramas, πάει κάπου. Οι τελευταίες δύο εβδομάδες δεν ήταν και οι δυνατότερες της σειράς, αλλά ξεπήδησαν μπόλικα winners από εκεί μέσα: το στόρι της μαζορέτας συνεχίζει να είναι το πιο αγαπημένο, εν μέρει επειδή ο πατέρας της είναι uber-cool baddie, εν μέρει επειδή μιλάει απευθείας με τις εντονότερες geeky ευαισθησίες μου, και εν μέρει επειδή, well, η Hayden Panettiere είναι (με το συμπάθιο κιόλας) hotttΤ!!!!11. Ahem, sorry. Συνεχίζω. Είχαμε την πρώτη, ουσιαστικά, συνεργασία δύο ηρώων καθώς ο Kitty Pryde-ish σύζυγος της Niki έδρασε teamed up με τον fan favorite Hiro. Δε με ενδιαφέρουν πολλά άλλα πράγματα σε αυτή τη φάση, αλλά δεν υπάρχει Absolutely Nothing που να με ενοχλεί κιόλας. Η ιστορία των Πετρέληδων θα ήταν potential show-breaker, αλλά ο μεν ατάλαντος Milo Ventimiglia μου έχει γίνει κακό συνήθειο από τις Gilmore μέρες του, ο δε Adrian Pasdar είναι κατά πάσα πιθανότητα ο μόνος καλός ηθοποιός εκεί μέσα, οπότε αντέχω για την ώρα. Κι επίσης, κάθε επεισόδιο που δεν εμφανίζεται ο τραγικός Μοhinder, είναι ένα καλό επεισόδιο.

Τέλος, δυο λόγια για το Desperate Housewives. Ύστερα από μια strong-ish αρχή, η 3η σεζόν είχε αρχίσει να πέφτει στα επίπεδα της σεζόν 2, αλλά αυτό εδώ το υποδειγματικό event episode ξαναφέρνει τα πράγματα στη σωστή τους κατεύθυνση. Καταρχάς γιατί έδωσε την ευκαιρία σε μια φανταστική ηθοποιό σαν τη Felicity Huffman να ξεδιπλώσει κομμάτι του ταλέντου της αντί να τρώει ωμά ζαμπόν. Το δίλεπτό της μετά τον πυροβολισμό της Nora είναι το απόλυτο Emmy-bait στους 2 μήνες αυτής της σεζόν. Μιλώντας για το βλαχαδερό, είναι βδομάδες τώρα που ευχόμουν να φύγει, και το οτι βρήκα τον εαυτό μου actually σοκαρισμένο με το θάνατό της, λέει πολλά για τη δύναμη του επεισοδίου. Ο πυροβολισμός ήταν εντελώς ξαφνικός, η αντίδραση της Lynette καθηλωτική, η Laurie Metcalf ως gun-wielding θεοπάλαβη θείτσα άψογη χωρίς να ξεφεύγει στη φάρσα ή στο βαρύ δράμα... η όλη σεκάνς ήταν ό,τι καλύτερο έχει δώσει η σειρά από το ξεμάλλιασμα της Gaby με την hot nun και μετά. Επίσης πρέπει κανείς να εκτιμήσει το πώς όλοι οι παίχτες στήνονται στη θέση τους, και το πώς η κατάσταση της ομηρίας βοηθάει πολλά character arcs να ξεκολλήσουν από τη λάσπη. Τόσο, που σχεδόν μπορώ να πιστέψω πως ήταν κάτι παραπάνω από ένα sweeps stunt. Και όλα αυτά χρειάζονται δεξιοτεχνία που ούτε που θα μπορούσα να πιστέψω πως ο Mar Cherry διέθετε ακόμα (αν την είχε και ποτέ του). Well done.

Studio 60 on the Sunset Strip, Episode 6

"The Wrap Party"


Spoilers για ένα επεισόδιο του Studio 60 που το περίμενα από την αρχή, κι επιτέλους ήρθε.

Όλο αυτό το 2-parter για μένα ήταν υπέροχο, έτσι όπως μας έδωσε τα backstories και των 3 πρωταγωνιστών του "μέσα" Studio 60, και κυρίως με τον τρόπο που έδωσε λίγο perspective στα όσα μας έλεγε η σειρά ως τώρα. Don't get me wrong, ο Sorkin ακόμα θεωρεί πως το alter ego του είναι μια μεγαλειώδης μεγαλοπρεπέστατη μεγαλοφυία, αλλά κοιτάχτε πόσο υπέροχα κι απλά εδώ μας είπε, χωρίς να το κάνει και μεγάλο θέμα, οτι πολλές φορές έτσι όπως είμαστε χαμένοι στον μικρόκοσμό μας ξεχνάμε κάποια σημαντικότερα ζητήματα. Κι ακόμα, το πώς υποκλίνεται μπροστά σε έναν ξεχασμένο θρύλο της κωμωδίας θυμίζοντάς μας (κάπως patronisingly, θα επανέλθω) οτι σε μια εποχή που οι περισσότεροι δεν έχουν ζήσει, το να είσαι δημιουργικός ήταν πράγματι μια πράξη ηρωισμού πολύ μεγαλύτερη από όσο πολλοί θεωρούν οτι είναι σήμερα.

Οι πλοκές του επεισοδίου έδεναν, σε σημεία, όμορφα μεταξύ τους συμπληρώνωντας η μία την άλλη, κυρίως θεματικά. Οι διάλογοι ήταν και πάλι φανταστικοί και σε πολλά σημεία γέλασα δυνατά. Κυρίως το στόρι του Matt με τις 3 bimbos που θέλουν να μπουν στο χώρο του entertainment προσέφερε πολλά ξεκαρδιστικά σημεία που, είμαι σίγουρος, είναι αληθινά περιστατικά από την καριέρα του Sorkin που θυμάται και γελάει μόνος του ("He WORKS for me!"). Το καλύτερο σημείο του επεισοδίου ήταν ένας μεθυσμένος Jack να ξεσπάει στον Danny σχετικά με το show που η Jordan αγόρασε για το κανάλι αντί του reality που αυτός ήθελε. Δίνει, και πάλι, κάποιο perspective σε όσα ο Sorkin θεωρεί σωστά. Και όταν είπα παραπάνω οτι περίμενα αυτό το επεισόδιο, δεν εννοώ το συγκεκριμένο per se, απλώς κάποιο που θα προσέγγιζε τα όσα συμβαίνουν (και έχουν ειπωθεί ως τώρα στη σειρά) με μια πιο σφαιρική ματιά, αυτήν στην οποία ο Sorkin με έχει συνηθίσει από τα άλλα δύο του shows. Το αυτό ισχύει και στο subplot με τον Matt και τον Simon στο stand-up comedy, όπου τα points του Simon χτύπησαν τον στόχο στο κέντρο. Άλλη μια μικρή παραδοχή του Sorkin για τα πράγματα που πολλές φορές δε μπορεί να δει κι ας είναι μπροστά στη μύτη του.

Τώρα, δεν είναι οτι δεν είχα προβλήματα με το επεισόδιο. Το storyline με τον βετεράνο μου έφερε μεν το χαζό χαμόγελο που είχα στο τέλος κάθε δεύτερου επεισοδίου του West Wing, αλλά ήταν σχεδόν επίπονα προφανές από πλευράς resolution. Δεν έχω καλά και ντε πρόβλημα με κάτι προβλέψιμο, ειδικά όταν η ανατροπή δεν είναι το point. Απλώς ΟΚ, είχα καταλάβει τι έπαιζε από την πρώτη στιγμή που είδαμε τον Eli, και ο Cal χρειάστηκε μια ώρα? Είναι χαζός or something? Και σχετικά με το πανέμορφο, κατά τα άλλα, φινάλε: "It's okay, you can say their names now?" ΕΛΑ ΤΩΡΑ! Τι είναι αυτά!? Παγωμένος σε μια γωνιά του πλανήτη ήταν ο Eli και ξύπνησε όταν η ιδιοφυία του Matt έλουσε με φως το σύμπαν και έλιωσε τους πάγους? Ήμαρτον! Αυτή η ατάκα σχεδόν κατέστρεψε τους όμορφους παραλληλισμούς στην ιστορία του γέρου με αυτή των συνεχιστών του. Σχεδόν. Προσωπική μου γκρίνια επίσης, η λιγοστή χρησιμοποίηση της Lauren Graham, αν και λάτρεψα το ύφος της όταν έριξε τα μούτρα της για να πάρει το τηλέφωνο του Matt... Κι ένα τελευταίο, αν και όχι δικό μου: προσωπικά δεν γνωρίζω το show που ο Nate Corddry αναφέρει στους onscreen γονείς του (το χρεώνω στο οτι δεν μεγάλωσα στην Αμερική) αλλά στις δεκα-τόσες κριτικές που διάβασα για αυτό το επεισόδιο, όλοι οι αρθρογράφοι, μηδενός εξαιρουμένου, σχολίασαν πως όσο ignorants κι αν θέλει ο Sorkin να χρωματίσει τους γονείς του μικρού, ήταν απλά αδύνατο να μην ήξεραν αυτό το show. Uh, sure, okay. Σας πιστεύω. :P

All in all, ένα επεισόδιο που το ήθελα, που είπε πολλά που ήθελα να πει, ήταν όσο σφαιρικό ήθελα να είναι, και του οποίο το σενάριο, από διαλόγους μέχρι ρυθμό και interweaving των ξεχωριστών plots ήταν υποδειγματικό. Απλά, 2-3 επιμέρους σημεία ο Sorkin θα έπρεπε να έχει σκεφτεί δυο φορές πριν τα δώσει στους ηθοποιούς. Και σε μια πιο ευχάριστη νότα, τα νούμερα ήταν και πάλι σταθερά, και δείχνουν πλέον να σταθεροποιούνται λίγο πιο κάτω από τα 8 εκατομμύρια. Αν το Friday Night Lights δεν κάνει παπάδες την άλλη Δευτέρα σε αυτό ακριβώς το timeslot, μπορεί και να υπάρχει ελπίδα τελικά για το Studio 60.

Studio 60 on the Sunset Strip, Episode 5

"The Long Lead Story"


Spoilers για το πιο σημαντικό Studio 60, μέχρι το επόμενο.

Γιατί λοιπόν θεωρώ τόσο μεγάλη υπόθεση αυτό το επεισόδιο? Διότι, πολύ απλά, μου έδωσε ορισμένα στοιχεία που περίμενα να δω από τη σειρά μέχρι να της παραδοθώ οριστικά. Αρχικά, ένας αστακός διακόπτει το σοβαροφανές λογύδριο της Martha σχετικά με το πόσο σημαντική είναι η ποπ κουλτούρα, yada, yada. (σε αντίθεση με το φινάλε, όπου η σημαντικότητα του show δικαιολογείται υπέροχα, στα πλαίσια της ανάπτυξης των δύο κεντρικών χαρακτήρων-- είναι εκεί για να φέρνει τους Matts και τις Harriets μαζί!) Επιτέλους μια ένδειξη οτι ο Sorkin μπορεί να θυμάται και τον ανάλαφρο εαυτό του.

Όπως επίσης γνωρίζει οτι δεν είναι πάντα τέλειος- η αντίδραση του Matt στο σκετσάκι με την Lauren Graham ήταν κάτι που το είχα ανάγκη. Περίμενα πώς και πώς πότε θα έρθει η στιγμή που ο Matt θα παραδεχόταν πως γράφει και μετριότητες. Όπως κι αν το κάνουμε, η δύναμη του Sorkin δεν είναι στο σκετς, και η παραδοχή αυτή του τηλεοπτικού αναλόγου του, κάνει το show πολύ πιο πιστευτό.

Η Lauren Graham! Όχι επειδή την λατρεύω και την προσκυνώ και φιλώ το χώμα που πατάει, αλλά γιατί, μεταξύ μας κιόλας... Rob Reiner? Αυτή είναι η ιδέα του Sorkin για το ποιος θα ήταν καλός και επίκαιρος host ενός κωμικού variety show? Ευτυχώς όχι, κατά τα φαινόμενα. Η Graham έχει συζητηθεί όσο ελάχιστοι ηθοποιοί τους τελευταίους μήνες, και ένα ποιοτικό κωμικό show σαν ένα Studio 60 θα έκανε κρα για να την έχει για παρουσιάστρια. (και τι ευχάριστη συγκυρία να τύχει αυτή στο επεισόδιο εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στο wrap party, που θα δούμε την επόμενη εβδομάδα!)

Ο Matt και η Harriet... Ξεπερνούν γρήγορα τα τυπικά και, εσχάτως, κουραστικά πρώτα στάδια του σύνηθους Will-They-Or-Won't-They και χάρη σε μια καθηλωτική τελευταία σκηνή, περνούν σε άλλο επίπεδο. Όπως είπε και η Μελ, οι δύο τους ήταν σα να φιλήθηκαν με τη γλώσσα του σώματός τους, καθώς ο Sting ερμήνευε με μαγικό τρόπο το υπέροχο Fields of Gold του. Ο Matthew Perry έχει εξασφαλισμένη την υποψηφιότητα Έμμυ (αρκεί να μην κοπέι το show μέσα στο Νοέμβριο) και με κάθε επεισόδιο που περνάει, το δικαιολογεί εκ νέου. He knocks my socks off.

Μια γκρίνια όμως την έχω. Όχι ακριβώς γκρίνια, για την ακρίβεια, απλώς επιθυμία για κάτι περισσότερο στη συνέχεια. Η Jordan επιβεβαιώνει το status της ως ιδεαλίστριας, απορρίπτοντας μια ιδέα για reality από τον Mark Burnett (ή όπως διάολο τον βάφτισε ο Sorkin). Ξεπερνώντας το γεγονός οτι ως concept είναι φοβερά ξεπερασμένο (πότε είδαμε το τελευταίο reality διασυρμού που είχε επιτυχία?), η αλήθεια είναι πως πρόκειταιγια κάτι ακραίο. Θέλουμε ένα ισχυρό statement για την πίστη της Jordan σε καλό scripted υλικό? Ας τη δούμε τότε να απορρίπτει ένα reality που θα έχει τις αρετές ενός Project Runway ή ενός Survivor, όχι κάτι τόσο άθλιο και ποταπό που θα το απέρριπτε ο οποιοσδήποτε με μια ουγιά ανθρωπιάς. Και, μια που σχεδόν το ανέφερα, η ημέρα που ένας network executive θα απορρίψει reality για να κυνηγήσει μια σειρά που θέλει το ΗΒΟ, θα είναι η μέρα που θα μπορώ να πεθάνω fulfilled. Και πάλι: υπερβολικός ιδεαλισμός! Όσο κι αν χάρηκα που είδα την Jordan και τον Jack σε κάτι που δεν αφορούσε το Studio 60 (ναι! υπάρχουν κι άλλες εκπομπές στο NBS!), θέλω να τους δω σε μια κόντρα με επιπτώσεις, θέλω να δω υποχωρήσεις, θέλω να δω σημαντικά ιδεολογικά ερωτήματα να εγείρονται! Μόνο τότε το Studio 60 θα φτάσει το επίπεδο των Sports Night και West Wing. Αλλά αυτό το επεισόδιο ανέβηκε πολλά σκαλοπάτια προς αυτή την κατεύθυνση.

Studio 60 on the Sunset Strip, Episode 4

"The West Coast Delay"


Spoilers για το 4ο επεισόδιο του Studio 60.

Πολύ μου αρέσει η εβδομαδιαία αίσθηση αυτής της σειράς, τώρα που πέρασαν τα πρώτα κρίσιμα επεισόδια. Ως τώρα, οι Matt και Danny έτρεχαν πανικόβλητοι να σβήσουν τη φωτιά που άναψε ο Wes στο teaser του πιλότου, και ως εκ τούτου ο Sorkin δεν άφηνε τον εαυτό του να χαλαρώσει και να γράψει κάτι σχετικά ανάλαφρο. Με το show-within-a-show να έχει πλέον σωθεί (με 2 συνεχόμενες επιτυχημένες εκπομπές και ανεβασμένα ratings), ήρθε επιτέλους η ώρα να αρχίσει η σειρά.

Δείτε πόσο πιο χαλαρά ήταν τα πράγματα αυτή τη φορά. Το επεισόδιο αφιερώνει σχεδόν τη μισή του διάρκεια στο will-the-or-won't-they των Matt και Harriet, που είναι καλό για διάφορους λόγους. Αρχικά οτι επιτέλους βλέπουμε τη Harriet σε κάτι που να μην αφορά το γεγονός οτι είναι χριστιανή. Έπειτα, κάθε παραπάνω δευτερόλεπτο παρουσίας του Matthew Perry είναι ευλογία. Eίναι φοβερός στο δράμα, αλλά και πάρα πολύ αστείος (η σκηνή που σπάει το τζάμι είναι one for the ages). Kαι ποιος θα τό'λεγε οτι μετά από μόλις 4 επεισόδια σε άλλο ρόλο θα ξεχνάγαμε οτι υπήρξε ποτέ Chandler? Το ίδιο ισχύει για τον Bradley Whitford- μετά από 7 χρόνια ως Josh Lyman θα μπορούσαμε, χωρίς ούτε ένα χρόνο διάλειμμα, να τον δεχτούμε ως διαφορετικό χαρακτήρα? Κι όμως, ο Whitford εδώ είναι κοντρολαρισμένος και subtle, είναι μια ήρεμη δύναμη. Είναι όσα ο Josh δεν ήταν ποτέ του.

Πέρα από τις αρετές του casting που επαναλαμβάνω σχεδόν κάθε φορά, το επεισόδιο μου άρεσε και για το πρώτο storyline που δεν αφορούσε με κάποιο τρόπο τo λογύδριο του Wes. Οι συνεχείς διακοπές στη μαγνητοσκόπηση για να μεταδίδονται νέες διευκρινήσεις με έκανε στο τέλος να γελάσω, ενώ το story θα δικαιολογούσε την ύπαρξή του μόνο και μόνο για το, ερμ, colorful κοινό που έφεραν άρον άρον για να γεμίσουν το studio. H πτυχή με τον staff writer που έκλεψε το υλικό από αλλού ήταν επίσης χαριτωμένη, κι ας ήταν στην ουσία ο Sorkin που μας εξηγούσε γιατί ποτέ δεν αφήνει άλλους να γράφουν τίποτα. Αν και υποψιάζομαι οτι άρχισε να δίνει σκετσάκια στον McKinney, τον sketch writer (που έχει διατελέσει και στο SNL) τοπ οποίο προσέλαβε γι'αυτόν ακριβώς το λόγο. Σε κάθε περίπτωση, το οτι βλέπουμε λιγότερα και αστειότερα στιγμιότυπα από το show του Matt είναι καλό. Παρακαλώ, όχι άλλα Science Schmience, okay?

Και μέσα σε όλα, είχαμε και τη Jordan στο δικό της arc, αλλά το κυριότερο, είχαμε την Amanda Peet να μας δίνει την πρώτη αληθινά αστεία στιγμή της (όλη της η σκηνή κατά τη διάρκεια του west coast feed ήταν απολαυστική). Και μην ξεχάσω να αναφέρω την Christine Lahti, κυρία Schlamme, σε ένα νέο ρόλο που λογικά θα μείνει για κάμποσα επεισόδια. Μέσα από αυτό το storyline, βγήκε ένα ακόμα στοιχείο που θυμίζει τις πραγματικές συζητήσεις για το Studio 60: η Jordan εξηγεί στον Danny τη σημαντικότητα ενός αφιερώματος στο Vanity Fair, και το πώς ο ένας αναγνώστης του VF είναι προτιμότερος από 5 θεατές του show. Διασκεδαστικό και αρκετά ειρωνικό, αν αναλογιστούμε πως ο λόγος που το Studio 60 δεν κινδυνεύει για την ώρα να φύγει από τον αέρα (και που το West Wing επέζησε για 7 σεζόν ενώ από ένα σημείο και μετά δεν είχε ιδιαιτερα υψηλά νούμερα), είναι ακριβώς επειδή το κοινό του Sorkin είναι υψηλότερου επιπέδου από σχεδόν οποιουδήποτε άλλου show στην τηλεόραση. And on that note, επιτέλους τα ratings σταθεροποιήθηκαν κάπως. 'Υστερα από μια πτώση σχεδόν 35% από τον πιλότο μέσα σε 2 εβδομάδες, το 4ο επεισόδιο είχε σχεδόν ίδιο κοινό με το 3ο. Ανάσα.

Τέλος, μια παρατήρηση και μια ερώτηση. Το επεισόδιο σκηνοθέτησε ο Timothy Busfield, σκηνοθέτης στο Sports Night, recurring χαρακτήρας στο West Wing, και γνωστός ως Cal στο Studio 60. Kι επίσης, μια αγγλίδα που είναι στο writing staff, από πού την ξέρουμε?

Studio 60 on the Sunset Strip, Episode 3

"The Focus Group"


Spoilers για το τρίτο επεισόδιο του Studio 60.

Θα ξεκινήσω από το τέλος του επεισοδίου για να ξεμπερδεύω με όσα δεν μου άρεσαν. Στο τελευταίο δίλεπτο ένιωσα σα να έβλεπα το τέλος μιας feel-good ταινίας, ήταν λες και είχα παρακολουθήσει το Jerry Maguire. Εντάξει, we get it, είναι τόσο γαμάτο το show που η θεαματικότητα αυξήθηκε 9% από την πρεμιέρα (κάτι που, btw, δεν συμβαίνει ποτέ) και ξαφνικά όλοι τα βρήκαν με όλους. Σχεδόν ευχόμουν να συμβεί κάτι κακό στο τελευταίο πλάνο για να έχουμε κάτι να δούμε και παρακάτω. Αφήστε που την ίδια ακριβώς πλοκή την έχουμε δει στο West Wing, όταν μόνο η CJ προέβλεπε καλά μαντάτα από τη δημοσκόπηση και τα τελικά αποτελέσματα ξεπέρασαν ακόμα και τις δικές της προσδοκίες.

Το καλό όμως είναι οτι αυτή τη φορά ένιωσα πως το show του Matt θα ήθελα να το δω, σε αντίθεση με το προηγούμενο επεισόδιο όπου αυτό ήταν το βασικό πρόβλημα. Δεν έδειχναν όλα τα σκετσάκια εξίσου αστεία (το Science Schmience είχε υπερβολικά πολλά λόγια) αλλά είχα την αίσθηση ότι ήμουν στα γυρίσματα ενός καλού κωμικού show, χάρη σε στιγμές σαν τον τύπο που φώναζε στο γήπεδο του γκολφ, τις μιμήσεις Ben Stiller, Tom Cruise και Holly Hunter ή το οριακά ιδιοφυές "το σχόλιο της αρκούδας ήταν ARRRR" από τη Harriet που επιτέλους δικαιολογεί τη θέση της στο show-within-a-show.

Ο χαρακτήρας της Sarah Paulson μπορώ να πω οτι κέρδισε το επεισόδιο, χάρη κυρίως στο b-plot που αφορούσε το αστείο για το χωριό που κατέβασε τη σχολική παράσταση. Εκεί που στα δύο πρώτα επεισόδια η Harriet έμοιαζε περισσότερο με αντίβαρο από την πλευρά του Sorkin (σα να έλεγε οτι ΟΚ, δεν αντιπαθεί όλους τους χριστιανούς!) τώρα ανθίζει σε αληθινό, τρισδιάστατο χαρακτήρα, πρώτα με το πανέξυπνο γκαγκ με την αρκούδα και μετά με την τοποθέτησή της στο θέμα της σχολικής παράστασης. Πολύ απλά αυτή τη φορά ένιωσα πως είχε απόλυτο δίκιο, επιπλέον αισθάνθηκα και άσχημα (όπως εξάλλου και ο Simon) για το οτι είχα αρχικά την επιθυμία να δουλέψω τους χωριάτες, επειδή "they make bread, or something", όπως είπε και ο Matt. Κοινώς, οι "διάλογοι απόψεων" δεν είχαν καν αυτή την υποψία μιας condescending αύρας η οποία ξεφεύγει κάποιες φορές από τον Sorkin, που γενικά μοιάζει να χαλαρώνει (και να γράφει όλο και καλύτερα) επεισόδιο με επεισόδιο, όσο δηλαδή οι Matt και Danny συνηθίζουν τη θέση τους.

Άλλα ενδιαφέροντα κομμάτια:

• Η σπόντα του Ricky προς τον δημιουργό του: "Δε μπορεί να γράφει μόνος του 90λεπτα shows κάθε εβδομάδα". And yet!...
• Η σπόντα του Sorkin προς τον παλιό του staff writer, Rick Cleveland. O Matt μιλάει υποθετικά για την περίπτωση που χρειαστεί να κάνει rewrites σε όλο το σενάριο ενός επεισοδίου αλλά αφήσει το όνομα του Ricky πάνω, και το επεισόδιο κερδίσει βραβείο, το οποίο θα πάει στον Ricky και όχι μόνο στον ίδιο τον Matt. Δηλαδή ό,τι ακριβώς συνέβη με ένα από τα επεισόδια του West Wing που κέρδισε λίγο-πολύ ό,τι βραβεία μπορεί να κερδίσει ένας σεναριογράφος, και το μοιράστηκαν Sorkin και Cleveland.
• Το πρώτο ουσιαστικό storyline της Jordan. Αργά ή γρήγορα θα έφτανε η στιγμή που θα έπρεπε να τη δούμε ανεξάρτητα από το show, και το ευχάριστο είναι οτι η Amanda Peet έχει τις καλύτερες στιγμές της σε αυτά τα 3 πρώτα επεισόδια, στις σχετικές με το DUI σκηνές. Και λάτρεψα το tease σχετικά με το βιβλίο του πρώην της. Σε δουλειά να βρισκόμαστε...
• Το χιουμοριστικό sub-plot με τις συνεχείς διακοπές ρεύματος και, evidently, τον έλεγχο που του ασκεί η Harriet. Pure Sorkin.
• Το νεύμα του Matt προς την Gina, στο τέλος: "4".
  
• H ερώτηση που πρόσθεσε ο Danny στο ερωτηματολόγιο των focus groups, και το πώς αυτή σχετίζεται με το focus του ίδιου του Matt καθώς και με τη σχέση του με τους Ricky και Ron.
• Btw, οι δυο τους μου είναι ιδιαίτερα συμπαθείς, και δεν ξέρω αν είναι επειδή έτσι το ήθελε ο Sorkin ή απλώς επειδή συμπαθώ τους ηθοποιούς που τους ερμηνεύουν. Δηλαδή πώς να αντιπαθήσω τον Ron όταν τον παίζει ο Whedon hat-tricker Carlos Jacott? Αν και το πιθανότερο είναι πως οδεύουμε σε reconciliation, κι ας ήταν λίγο-πολύ το μοναδικό subplot που δεν έκλεισε στο self-congratulating κλείσιμο αυτού του επεισοδίου.

All in all, πάντως, για 2η συνεχή εβδομάδα η σειρά γίνεται όλο και καλύτερη. Κι αυτό οφείλεται κυρίως στο οτι όλο και περισσότερο τα πράγματα μοιάζουν να μπαίνουν στη θέση τους και όλοι βρίσκουν το ρυθμό τους. Ο ρυθμός είναι το κύριο συστατικό της γραφής του Sorkin (και τη σκηνοθεσίας του Schlamme και των "μαθητών" του), και τώρα που λογικά τελειώσαμε με ό,τι εισαγωγές επρόκειτο να γίνουν, η σειρά θα γίνει ακόμα πιο απολαυστική.

Αρκεί, αχέμ, να μη συνεχιστεί η πτώση των ratings.

Studio 60 on the Sunset Strip, Episode 2

"The Cold Open"



Σε αντίθεση με τα άλλα δύο shows του Aaron Sorkin, ο πιλότος του Studio 60 δεν ήταν μια ακόμα μέρα στις ζωές των πρωταγωνιστών, αλλά ένα αληθινό σημείο μηδέν για τη σειρά. Και γι'αυτό είχα ένα παραπάνω λόγο να περιμένω το αποψινό επεισόδιο ώστε να πάρω μια ιδέα για το πώς θα μοιάζει η εβδομαδιαία εμπειρία. Ακολούθησαν χαρές και πανηγύρια γιατί το 2ο επεισόδιο είναι actually καλύτερο από τον πιλότο.

Βλέπουμε τον Matt σε δράση, είτε κατευθύνει το ρέμπελο συγγραφικό τιμ είτε σπάει το κεφάλι του για να γεμίσει με ιδέες έναν άδειο πίνακα. Αλλά οι σκηνές που ο Perry μαγεύει είναι αυτές που μοιράζεται με τη Sarah Paulson. Εκεί μπορούμε ξεκάθαρα να δούμε την προσωπική του πάλη καθώς προσπαθεί να σταθεί επαγγελματικά απέναντι στη γυναίκα που αγαπάει, αλλά χωρίς να θέλει να την πληγώσει. Η Paulson στέκεται κι αυτή στο ύψος της, αποφασισμένη αλλά με τον τόνο να της φωνής της να προδίδει το οτι ακόμα νοιάζεται γι'αυτόν. Ο πρώτος γύρος αυτού του poential Will-They-Won't-They ερωτικού saga, κλείνει με έναν όμορφο, ανάλαφρο τόνο, σε μια σκηνή που μοιράζονται οι δύο διεκδικήτριες της καρδιάς του Matt.

Aπό πλευράς πλοκής συμβαίνουν αρκετά πράγματα, από affiliates που αρνούνται να προβάλουν το αστείο από τον πιλότο, μέχρι την προετοιμασία για την πρεμιέρα των νέων showrunners. Όλα κυλούν με θαυμαστό pacing, αλλά έχω μια γκρίνια για την κορύφωση του επεισοδίου. Τουλάχιστον έτσι νομίζω. Μπορεί και να είναι ιδέα μου, αλλά το πρώτο δείγμα του Studio 60 των Matt και Danny που είδαμε στο τελευταίο τρίλεπτο του επεισοδίου, δεν ήταν ιδιαίτερα αστείο. Περισσότερο άβολο, θα έλεγα. Ξεκαθαρίζω οτι δεν έχω κανένα πρόβλημα να δεχτώ το οτιδήποτε στα πλαίσια της σειράς, όπως για παράδειγμα όταν μέσα σε μια ιστορία η πρωταγωνίστρια θεωρείται κούκλα, τότε είναι κούκλα στα μάτια μου ως θεατή, κι ας είναι χάλια στην πραγματικότητα. Έτσι και αν το show υποτίθεται πως είναι φοβερά αστείο, τότε ΟΚ, είναι φοβερά αστείο. Και η Harriet Hayes έχει αγγελική φωνή. Um, sure, whatever. Τα δέχομαι και προχωράω.

Άλλα bits που μου άρεσαν:

• Η ερμηνεία του Steven Weber. Θα περίμενε κανείς έναν χαρακτήρα network executive σε μια τέτοια σειρά να είναι τελείως καρικατούρα, αλλά ο Weber έχει ήδη ξεκινήσει να του δίνει layers.
• Η αυξημένη παρουσία του DL Hughley. Ήδη για τον χαρακτήρα του χτίζεται ενδιαφέρον backstory με τον Danny. Ο Sorkin μοιάζει εδώ ωριμότερος, στον τομέα της ανάπτυξης χαρακτήρων, από τις πρώτες μέρες του West Wing, έτοιμος να δώσει πνοή σε περισσότερους από 4-5 βασικούς χαρακτήρες.
• Οι συνεχείς σπόντες από τον Matt προς τους co-executives του. Ο Sorkin πετυχαίνει διάνα στο είδος των εύκολων αστείων που θα έκαναν δυο τέτοιοι τύποι: "Ανοίγουμε στον Λευκό Οίκο όπου παίζεται κουκλοθέατρο..."
• "Could you be... just a little more jewish?": Αυτή η ατάκα του Brad Whitford προς τον Matt Perry είναι αναφορά στις μέρες του δεύτερου ως Chandler Bing, ή απλώς βλέπω ό,τι θέλω?
  
• Ο τρόπος με τον οποίο κεντάει ο Thommas Schlamme στο απίστευτο μονοπλάνο του στα καμαρίνια.
• "Then I'm just a guy in a wig?"
  
• Το τελευταίο πλάνο του επεισοδίου με τον Matt να κοιτάει το reset χρονόμετρο.

Αλλά κυρίως λατρεύω, τώρα που πήρα μια πρώτη γεύση του ύφους και της δομής της σειράς, το πόσο πολύ μου θυμίζει το Sports Night. Είναι σα να κάνει ο Sorkin το ίδιο show, αλλά με περισσότερο χρόνο για ανάπτυξη των ιδεών του και μεγαλύτερο ensemble!

Και λιγότερες λάμπες, για κάποιο λόγο.

Studio 60 on the Sunset Strip, Episode 1

Και αυτή, μας κάνει την τρίτη φορά που παρακολουθώ αυτό το επεισόδιο. Δεν υπάρχουν πολλά καινούρια πράγματα που μπορώ να πω σε αυτό το σημείο, που να μην έχουν ήδη ειπωθεί ξανά και ξανά (χαρακτήρες και θεματικές του Sorkin, masturbation line, το instant classic rant του Wes, ο Matthew Perry που έχει ήδη εξασφαλισμένη μια υποψηφιότητα Έμμυ εκτός αν η σειρά κοπεί στα 7 επεισόδια) και αντ'αυτού θα εστιάσω λίγο στα σημεία που μπορεί στο μέλλον να αποδειχτούν προβληματικά.

Δεν είχα ποτέ μου πρόβλημα με τις έντονα αυτοβιογραφικές ιστορίες, όσο αυτές είχαν δραματικό βάρος και έρχονταν με subtext που να λέει κάτι σε εμένα ως θεατή. Όσο λοιπόν κι αν είναι σαφές οτι εδώ ο Sorkin γράφει μια ιστορία όπου αυτός και ο Tommy Schlamme αναλαμβάνουν την dream job τους, να σώσουν το SNL από τη δημιουργική καταστροφή του, αυτό από μόνο του δεν είναι κάτι που με ενοχλεί, δεν είναι κάτι που έστω με απασχολεί, διότι έχω κάθε λόγο να πιστεύω -και βάσει αυτού του επεισοδίου- οτι μέσα από αυτή την τόσο προσωπική ιστορία ο Sorkin θα γράφει κάθε βδομάδα κάτι που θα ενδιαφέρει εμένα, κι όχι μόνο αυτόν. Τα δύσκολα εδώ θα αρχίσουν όταν τελειώσουμε με το κομμάτι της φαντασίωσης, και περάσουμε στο καθαρό fiction. Kαι όταν το λέω αυτό, αναφέρομαι βασικά στον χαρακτήρα της Harriet Hayes.

Ο Sorkin έχει περίεργο παρελθόν, όταν έρχεται στο σημείο που πρέπει να γράψει έναν χαρακτήρα εκτός show. Στο West Wing, η Moira Kelly απλά εξαφανίστηκε από το ένα επεισόδιο στο επόμενο χωρίς να δωθεί ποτέ η παραμικρή εξήγηση, ενώ από την άλλη ο Sam Seaborn χάθηκε στο background του Λευκού Οίκου παίρνοντας όλο και λιγότερο screen time όταν ο χαρακτήρας του ξέμεινε από story, και πριν ο Rob Lowe απαιτήση τη λύση του συμβολαίου του. Ο λόγος που θυμάμαι αυτά τώρα, είναι διότι η Harriet έχει βασιστεί στην Kristin Chenowith, αληθινή φιλενάδα του Sorkin για χρόνια. Πιθανολογεί κανείς οτι ο δημιουργός εδώ προσπαθεί να αυτοψυχαναλύσει την σχέση του γράφοντάς την μέσα στη σειρά του, αλλά όταν πει αυτό που ήθελε, θα έχει ακόμα χρησιμότητα για το χαρακτήρα, ή θα τη δούμε να απολύεται από τη μια μέρα στην άλλη? Αγαπώ τη Sarah Paulson και εκτιμώ την ευαισθησία και την πίστη στον εαυτό της που δίνει σε ένα χαρακτήρα ο οποίος εύκολα θα μπορούσε να ξεπέσει σε καρικατούρα που υπάρχει απλά για να λέει ο Sorkin "Είδατε? Δε μισώ όλους τους Χριστιανούς!"... Τόσο για την ηθοποιό, όσο και για τις ευκαιρίες που δίνει η ύπαρξή της (καυστική κριτική στην εκκλησία από την οπτική μιας χριστιανής), επιθυμώ να παραμείνει μέρος της σειράς για πολύ καιρό αφού λυθούν τα ερωτικά της (εκτός κι αν ο Aaron εδώ πάει για ένα Josh-Donna, που είναι fine by me!). Αλλά σίγουρα απαιτείται πολύ λεπτός χειρισμός από την πλευρά του δημιουργού, όπως κι αν έχει τελικά η κατάσταση.

Προχωρώντας, θα σταθώ λίγο στις εμμονές. Όπως και στο The West Wing, η σειρά ανοίγει στο πρώτο επεισόδιο επικεντρώνοντας το στόρι γύρω από ένα αστείο (μια ατάκα ήταν τότε) για το οποίο τα φανατικά χριστιανικά γκρουπ αντιδρούν έντονα και χωρίς σεβασμό απέναντι στις απόψεις αυτού που το εκφράζει. Καμία αντίρρηση εδώ, ο Sorkin έχει πρόβλημα με τους μονολιθικούς και κλειστόμυαλους ανθρώπους, και σωστά λέει όσα λέει, γιατί τα λέει καλά και εξετάζοντας το θέμα και από μια οπτική που δεν είναι η δική του. Στην πραγματικότητα, δε θα με πείραζε να δω ένα show 4 σεζόν όπου ο Sorkin απλά κατακεραυνώνει φανατικά γκρουπ, κουστουμάτους εκπροσώπους του συστήματος, και ρεπουμπλικάνους. Αλλά, δοθείσας και της ευκαιρίας που προσφέρει αυτό το νέο setting, θα ήθελα στο μέλλον να δω και κάτι καινούριο. Ο κόσμος του entertainment προσφέρεται για πολλή κριτική, και πέραν του συντηρητισμού.

Στην προσπάθειά του αυτή, να διασκεδάσει κριτικάρωντας, ο Sorkin θα πρέπει φυσικά να μην αυτοπαγιδευτεί κάνοντας το show πιο σοβαρό από όσο μπορεί να αντέξει, δεδομένης της θεματικής του. Το West Wing όφειλε να είναι βαρύ, γιατί κάθε απόφαση αυτών των ανθρώπων επηρέαζε τον πλανήτη. Το Studio 60? Άντε να επηρεάσει τα βράδια της Παρασκευής των 9 εκατομμυρίων τηλεθεατών του. Συνεπώς αυτό που πρέπει να προσεχθεί, είναι ο τόνος του show ώστε να μην ακροβατεί πολύ-πολύ στα όρια της smugness, ενός I'm-too-good-for-you τόνου. Και πάλι, έχω κάθε πίστη οτι ο Sorkin δε θα πέσει σε αυτή την παγίδα-- μιλάμε για τον άνθρωπο που έφερε την Big Block of Cheese Day σε ένα πολιτικό δράμα. Το χιούμορ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της γραφής του και θεωρώ πως δε θα το περιορίσει σε κυνικές ατάκες για την κατρακύλα της κουλτούρας, όπως ακριβώς κατάφερε να αναδείξει το γλυκό και το αισιόδοξο μέσα από τις πιο δυσμενείς καταστάσεις στο υποτιμημένο του αριστούργημα, Sports Night.

Τα potential παράπονα εκφράστηκαν, τώρα το βουλώνω και κάθομαι να απολαύσω ό,τι έχει να μας δώσει αυτή τη φορά ο Sorkin, που μαζί με τον David Milch είναι η πιο ξεχωριστή, ιδιοφυής και απολαυστική δημιουργική φωνή στη σημερινή τηλεόραση. Από την ερχόμενη εβδομάδα έρχεται το νέο υλικό, και δε θα μπορούσα να είμαι πιο ανυπόμονος...

Pilot Watch: Studio 60 on the Sunset Strip

Συντελεστές. Τίποτα σημαντικό: Aaron Sorkin-Thomas Schlamme (The West Wing, Sports Night) σε σενάριο-σκηνοθεσία, αντίστοιχα, και executive producers μαζί. Matthew Perry (FRIENDS), Bradley Whitford (The West Wing), Amanda Peet ('Syriana'), Sarah Paulson (Deadwood), Timothy Busfield (The West Wing) και πολλοί που δεν έχουμε δει ακόμα.

Premise. Τίποτα edgy: Ο showrunner του πιο επιτυχημένου κωμικού show της τηλεόρασης απολύεται όταν βγαίνει στον αέρα και ομολογεί σε ένα έκπληκτο κοινό τους συμβιβασμούς στους οποίους έχει υποκύψει και οι οποίοι έχουν μετατρέψει το κάποτε αιχμηρό show σε ανώδυνη πλακίτσα αμφίβολου χιούμορ. Η νέα πρόεδρος του δικτύου αναθέτει το show σε δύο θρυλικούς δημιουργούς που είχαν παραιτηθεί πριν από χρόνια λόγω καλλιτεχνικών διαφωνιών.

Yada Yada. Τίποτα αξιομνημόνευτο: Πρόκειται για τον καλύτερο πιλότο σειράς την τελευταία πενταετία (μετά το The Shield, δηλαδή) και παρ'όλ'αυτά είμαι βέβαιος πως δε θα συγκρίνεται καν με την εβδομαδιαία εμπειρία. Η πένα του Sorkin πετάει φωτιές και ο Schlamme με την κάμερά του ακολουθεί τους δυσλειτουργικούς ήρωες του δημιουργού όπως μόνο αυτός ξέρει να το κάνει. Το βασικό concept της σειράς είναι το δυνατότερο και πιο serial-worthy από το West Wing και μετά. Εκεί, o Sorkin έσωζε τον κόσμο μια απόφαση τη φορά, εδώ επιχειρεί να κάνει το ίδιο για τον τηλεοπτικό -και όχι μόνο- πολιτισμό. Τα θέματά του μεγάλα, οι εμμονές του λατρεμένες και πάντοτε σφαιρικά δοσμένες, οι χαρακτήρες του βαθείς και προβληματικοί και αισιόδοξοι και καταβεβλημένοι, ζουν με κυνισμό το σήμερα, κοιτούν με πικρία το χθες, αλλά ατενίζουν με ελπίδα το αύριο. Η γραφή δεν αφήνει ατάκα να πάει χαμένη, ούτε μία λέξη που να μην φτάνει στην ουσία. Η masturbation line θα μείνει σημείο αναφοράς. Το Under Pressure στο τέλος αποτελεί τον ορισμό της σωστής χρήσης μουσικού κομματιού. Οι ηθοποιοί θαυμάσιοι πέραν κάθε προσδοκίας. Πότε έγινε τόσο καλή η Amanda Peet? Ποιος περίμενε πως ο Brad Whitford θα μπορούσε να χτίσει μια περσόνα τόσο διαφορετική από τον Josh, μετά από 7 χρόνια τριβής? Πόσο θεά είναι η Sarah Paulson? Και πόσο καλός ήταν ο Matthew Perry? Καταλαβαίνω οτι μερίδα της κριτικής στέκεται επιφυλακτικά απέναντι σε μια πισίνα ταλέντου και σε έναν πιλότο που δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης για την ποιότητα της σειράς, αλλά αν υπάρχει μια φορά που πρέπει όλοι να σωπάσουμε και να αφεθούμε στη μαγεία του hype, είναι αυτή.

Studio 60, Redux

Το λατρεμένο μας YouTube διαθέτει το 6λεπτο clip της σειράς που προβλήθηκε στην παρουσίαση της Δευτέρας. Πηγαίνετε εδώ και απολαύστε ένα δείγμα του καλύτερου νέου show που θα δούμε το χειμώνα. Έχοντας καταβροχθίσει το σενάριο που κόβει βόλτες εδώ κι εκεί, ανανεώνω την υποταγή μου στον Aaron Sorkin και στο αμίμητο στυλ του, που συνδυάζει χιούμορ και δράμα ενώ μιλάει για την ηθική με σπάνια σφαιρικότητα.

Το Studio 60 ξεκινάει τη στιγμή που ο showrunner ενός παρηκμασμένου κωμικού show βγαίνει στον αέρα και ομολογεί σε ένα έκπληκτο κοινό τους συμβιβασμούς στους οποίους σταθερά υποκύπτει, και οι οποίοι έχουν καταστήσει ένα πάλαι ποτέ αιχμηρό show, σε ακίνδυνη πλακίτσα. Φυσικά απολύεται επί τόπου, και η νέα πρόεδρος του δικτύου προτείνει τη θέση του σε δύο δημιουργούς-θρύλους που παραιτήθηκαν από το show 4 χρόνια πριν, λόγω καλλιτεχνικών διαφωνιών με τον ιδιοκτήτη.

Μέσα από μια, ως επί το πλείστον, αυτοβιογραφική ιστορία, ο Sorkin περιγράφει τη ζοφερή κατάσταση του θαυμαστού κόσμου της τηλεόρασης χωρίς να κάνει οικονομία σε αυτοκριτική. Το alter ego του, Matt Albie, καλείται να ξελασπώσει ένα δίκτυο που κάποτε του φέρθηκε σαν σκουπίδι, γιατί η κατάσταση που επικρατεί εκεί είναι σχεδόν μη αναστρέψιμη. Όπως λέει κάποια στιγμή και ένας εκ των μεγάλων σταρ του φανταστικού κωμικού show, If you pointed a camera at two people masturbating it'd be among the least embarrassing things on the United Broadcasting System.

Oι πάντα αιχμηροί διάλογοι του μεγάλου δημιουργού εξυπηρετούν έναν λόγο τολμηρό σαν του West Wing, σε ένα σκηνικό σαν αυτό του Sports Night (αλλά πολύ πιο σκοτεινό και κυνικό), με αποτέλεσμα το απόλυτο must show της ερχόμενης σεζόν. Το ξέρω οτι αν ξεκινήσει και πνιγεί στα ratings θα με κάνει να φαίνομαι ηλίθιος, αλλά τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει τον ενθουσιασμό μου αυτή τη στιγμή. Μέχρι την μεγάλη πρεμιέρα, η hype machine μου δε θα έχει σταματήσει να δουλεύει για το Studio 60. You have been warned... :P

'Studio 60' Trailer